روز سه‌شنبه اول مهرماه ۱۴۰۴، ۸۷مین هفته پیاپی کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۲ زندان در سراسر ایران برگزار شد؛ خانواده های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام با زندانیان اعتصابی ابراز همبستگی کردند.
در بیانیه این هفته کارزار با اشاره به اعدام بابک شهبازی آمده است:
«اعدام سبعانه بابک شهبازی، یکی از همراهان کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، در سالگرد خیزش مردمی ۱۴۰۱ و بدون آخرین ملاقات با خانواده‌اش، نمونه‌ای تکان‌دهنده از رفتار غیرانسانی و نقض آشکار حقوق بشر توسط این رژیم است. ربودن وی از داخل بند برای اجرای مخفیانه حکم، اعتراض و تحصن همبندیان او در زندان قزلحصار را به دنبال داشت.»
خانواده‌های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام در همبستگی دست به اعتراض می زنند
از نخستین روزهای شکل‌گیری این حرکت، خانواده‌های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام نقش محوری در تقویت این کارزار ایفا کرده‌اند. حضور مادران، پدران، همسران و فرزندان این زندانیان نه تنها بعد اجتماعی کارزار را تقویت کرده، بلکه به آن چهره‌ای انسانی و عاطفی بخشیده است.
به‌ویژه مادران زندانیان سیاسی با ایستادگی در برابر فشارها و تهدیدهای امنیتی، به نماد مقاومت تبدیل شده‌اند. آنان بارها اعلام کرده‌اند که هیچ تهدیدی قادر به خاموش کردن صدای اعتراضشان نخواهد بود.
یکی از این مادران در سخنانی در جریان تجمع اخیر گفت: «ما برای زندگی فرزندانمان آمده‌ایم. هر طناب داری که بالا می‌رود، دل یک مادر را می‌سوزاند و جامعه را زخمی‌تر می‌کند.»
کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام که امروز در ده‌ها زندان کشور از جمله اوین، قزلحصار، رجایی‌شهر و قرچک جریان دارد، به نماد همبستگی زندانیان سیاسی محکوم به اعدام و خانواده‌های آنان در برابر ماشین کشتار و سرکوب رژیم ایران بدل شده است.
