نوشین نامور، از اعضای شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران، پس از ۴۹ سال مبارزه‌ی بی‌وقفه و خستگی‌ناپذیر در برابر دو دیکتاتوری شاه و شیخ، روز پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵، پس از یک سال نبرد با بیماری، در آلبانی چشم از جهان فروبست.
او زنی انقلابی و آزادی‌خواه بود؛ برخاسته از نسل زنان پیشتاز رهایی و برابری، که در رویارویی با رژیم زن‌ستیز حاکم بر ایران، لحظه‌ای از پای ننشست. نوشین که در سال ۱۳۳۹ در تهران چشم به جهان گشوده بود، در بحبوحه‌ی انقلاب ضدسلطنتی سال ۱۳۵۷، دوشادوش یارانش حضوری پرخروش و جسورانه در تظاهرات و قیام‌ها داشت.
با سقوط دیکتاتوری سلطنتی، او تمام هستی و زمان خود را وقف آرمان مجاهدین کرد. از آن پس، دفتر زندگی‌اش یکسره با واژه‌های نبرد و مقاومت برای آزادی ورق خورد؛ از صفوف مقدم روشنگری و مبارزه ضدارتجاعی تا تحمل زندان، و از پیوستن به ارتش آزادی‌بخش ملی تا نثار تمامی خانمان و عزیزانش در راه آزادی مردم ایران و تا ۱۴ سال پایداری شکوهمند در قرارگاه‌های اشرف و لیبرتی.
او در تمامی این آوردگاه‌ها و آزمون‌های جان‌فرسا، از جمله اعتصاب غذای ۷۲ روزه، همواره با شجاعتی مثال‌زدنی، صبری سترگ و روحیه‌ای استوار و چهره ای شاداب و تبسمی بر لب، در میدان حاضر بود.
امروز، زندگی سراسر مبارزه نوشین، به مثابه‌ی مشعلی فروزان در شب تاریک استبداد، راهنمای دختران و زنان آزادی‌خواهی است که در مسیر رهایی گام برمی‌دارند؛ راهی که تا طلوع آزادی و سرنگونی نهایی تاریکی حاکم بر میهن یعنی رژیم آخوندهای زن ستیز، ادامه خواهد یافت.
حیات او، الگویی درخشان از زیستن آگاهانه و نمونه‌ای والا از معنا بخشیدن به مفهوم «مقاومت» است. او به ما آموخت که می‌توان در اوج عظمت، بی‌نام و نشان زیست، اما در حافظه‌ی اخلاقی و تاریخی یک نسل و یک سرزمین، تا ابد جاودانه ماند.
