روز سهشنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۵، در یکصد و سی و نهمین هفته کارزار«سه شنبه های نه به اعدام»، زندانیان در ۶۴ زندان سراسر کشور با برگزاری اعتصاب غذا بار دیگر مخالفت خود را با صدور و اجرای احکام اعدام اعلام کردند.
این اعتراض مستمر در شرایطی ادامه دارد که زندانیان شرکتکننده در این کارزار طی هفتههای گذشته با فشارهای امنیتی، تهدید، محدودیت در ارتباط با خارج از زندان و اقدامات تنبیهی مواجه بودهاند. با وجود این فشارها، شرکتکنندگان از ادامه کارزار دست نکشیده و هر هفته با اعتصاب غذا بر مخالفت خود با مجازات اعدام و دفاع از حق حیات تأکید میکنند.
تداوم این حرکت اعتراضی برای ۱۳۹ هفته متوالی و گسترش آن به ۶۴ زندان، بیانگر استمرار یک اعتراض سازمانیافته در زندانهای کشور علیه مجازات اعدام است.
سه شنبههای نه به اعدام، صدای زندانها علیه اعدام و سرکوب
کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» در شرایطی وارد مرحلهای گستردهتر شده است که گزارشهای حقوق بشری از ادامه اعدامها و صدور احکام اعدام در ایران حکایت دارد.
در هفته گذشته، سه جوان بازداشت شده در جریان قیام به اعدام محکوم شدند. همچنین، رضوان اصغرزاده، زن ۴۵ ساله و مادر شش فرزند، در زندان دستگرد اصفهان به اتهام مواد مخدر اعدام شد.
بنا بر آمار منتشرشده، شمار اعدامهای ثبتشده در سال ۱۴۰۵ دستکم به ۴۴۸ مورد رسیده است.
پیوستن دو زندان دیگر به اعتصاب غذا
در بخش دیگری از بیانیه کارزار « سه شنبه های نه به اعدام » به پیوستن زندان بندرعباس و زندان ضیابر صومعهسرا در استان گیلان به اعتصاب سهشنبهها اشاره شده است.
در این بیانیه آمده است که با پیوستن زندان بندرعباس و زندان ضیابر صومعهسرا، شمار زندانهای مشارکتکننده در این کارزار به ۶۴ زندان رسیده است.
درباره کارزار سهشنبههای نه به اعدام
کارزار سهشنبههای نه به اعدام که در سومین سال فعالیت خود قرار دارد، به فراگیرترین، ماندگارترین و اثرگذارترین حرکتهای اعتراضی درون زندانهای کشور تبدیل شده است. با وجود تشدید فشارهای امنیتی، تهدیدهای مستمر، محدودیتهای ارتباطی و اقدامات تنبیهی علیه شرکتکنندگان، این حرکت اعتراضی متوقف نشده است.
بخش قابل توجهی از این زندانیان اعتصابی را زندانیان سیاسی زن تشکیل میدهند که در بند زنان زندان اوین، زندان قرچک ورامین، بند زنان زندان سپیدار اهواز، بند زنان زندان عادلآباد شیراز، بند زنان زندان زاهدان، بند زنان زندان یزد و بند زنان زندان رشت دوران حبس خود را سپری میکنند.



















