در یک نمایش چشمگیر از همبستگی با مقاومت ایران و مخالفت با حضور رئیس‌جمهور رژیم آخوندی در مجمع عمومی سازمان ملل، روز سه‌شنبه اول مهر ۱۴۰۴ هزاران ایرانی در نیویورک در برابر مقر سازمان ملل گرد هم آمدند.
شرکت‌کنندگان در این گردهمایی به حضور رئیس‌جمهور رژیم آخوندی در سازمان ملل اعتراض کردند و ضمن محکوم کردن نقض حقوق انسانی مردم ایران توسط این رژیم، خواستار برقراری یک جمهوری دموکراتیک و جدایی دین از دولت شدند.
آنان حمایت قاطع خود را از مقاومت سازمان‌یافته به رهبری مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران و برنامه ده ماده‌ای او اعلام کرده و تأکید نمودند که دوران دیکتاتوری در ایران ـ چه تحت سلطنت شاه و چه تحت حاکمیت آخوندها ـ به پایان رسیده است.
ایرانیان و فعالان جوان ایرانی از سراسر ایالات متحده برای این گردهمایی به نیویورک آمده بودند. آنها همه یکصدا بر ضرورت به‌رسمیت شناختن حق مردم ایران برای سرنگونی استبداد و برپایی ایرانی آزاد تأکید کردند.
در پیامی که در تجمع نیویورک قرائت شد، مریم رجوی پایداری ایرانیانی که هر ساله برای اعتراض در نیویورک گرد هم می‌آیند را ستود. او افزود: «با حضور قدرتمند شما در برابر مقر ملل متحد، جهان می‌بیند که شما مردم ایران را نمایندگی می‌کنید، شما صدای مردم ایران در برابر سازمان ملل هستید، نه رئیس‌جمهور ولی‌فقیه.»
خانم رجوی تأکید کرد: «آیا غیر از این است که اگر ۲۳سال پیش مقاومت ایران پروژه و سایت‌های مخفی اتمی رژیم را فاش نمی‌کرد، آخوندها مدت‌ها بود که به بمب اتمی مسلح شده بودند و دنیا را مثل برخی کشورهای دیگر در برابر عمل انجام شده قرار می‌دادند؟ آیا ۱۳۳رشته افشاگری که مقاومت ایران در این باره انجام داده، بالاترین خدمت به صلح و امنیت در خاورمیانه و جهان نبود؟ »
او همچنین خاطرنشان کرد که کانون‌های شورشی و جوانان شورشگر، «بیدار‌ترین و هوشیارترین فرزندان رزمنده ایرانند. آنها امید‌های زنده، مجسم و پرشور یک خلق برای آزادی‌اند.»
خانم رجوی در پایان گفت: «برای آینده ایران حرف ما و پیام ما ساده است: حاکمیت جمهور. همین دو کلمه! یعنی جمهور مردم.نه شیخ می‌خواهیم و نه شاه.»
کارلا سندز، سفیر پیشین ایالات متحده در دانمارک، بر عظمت این گردهمایی انگشت گذاشت و خطاب به جمعیت گفت: «مردم ایران در کشور خودشان به سکوت واداشته شده‌اند. اما اینجا، درست همین‌جا، صدای آنان بلند، روشن و با فوریت شنیده می‌شود.»
او هشدار داد که نزدیک به ۱۸۰۰ اعدام تحت ریاست‌جمهوری مسعود پزشکیان انجام شده و افزود آنچه رژیم بیش از هر چیز از آن می‌ترسد، اپوزیسیون سازمان‌یافته است.
وی ملاقات با مریم رجوی را الهام‌بخش توصیف کرد، به‌ویژه «ارتقای زنان به بالاترین سطوح مقاومت»، و برنامه ده ماده‌ای شورای ملی مقاومت ایران را «نقشه مسیری برای آزادی که بر برابری و عدالت استوار است» خواند.
لیندا چاوز، مدیر پیشین دفتر روابط عمومی کاخ سفید، با اشاره به حضور چشمگیر و عزم شرکت‌کنندگان در گردهمایی، گفت: «هزاران نفر از شما به نیویورک آمده‌اید تا خواستار پایان دادن به رژیم خامنه‌ای شوید.» او با تأکید براینکه جایگزین واقعی از پیش وجود دارد، گفت: «در بیش از ۳۰ سال گذشته، من با رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شده‌ام و با خرسندی از مبارزه طولانی آنان برای مردم ایران حمایت کرده‌ام.»
او با رد هرگونه بازگشت سلطنت گفت: «شاه یک دیکتاتور خونریز بود. آینده ایران در سپردن قدرت به پسر او نیست، کسی که حتی به روابط خود با سپاه پاسداران افتخار می‌کند.» او خطاب به گردهمایی گفت: «مردم ایران شایسته بهتر از این هستند» و پیامی مستقیم به رئیس‌جمهور پزشکیان فرستاد: «تغییر در راه است.»
سولماز ابوعلی، عضو هیئت علمی دانشکده کارتر برای صلح و جنگ و قهرمان ۱۴دوره کاراته در ایالات متحده، تأکید کرد که سرکوب رژیم وابسته به سپاه پاسداران است. او گفت: «این جنایت‌ها توسط سپاه پاسداران و تحت حمایت آن انجام می‌شود.» وی افزود که سازمان مجاهدین خلق شش دهه است که یک مقاومت سازمان‌یافته را رهبری می‌کند و افزود: «سلطنت هیچ جایگاهی در آینده ایران ندارد. مردم شکل دیگری از حاکمیت غیرمنتخب را نخواهند پذیرفت.»
سروی گلستانه، مشاور طراحی در شرکت معماری اولوشن، با ابراز افتخار از حمایت خود از جنبش « آزادی، برابری جنسیتی و حاکمیت مردمی» گفت: رژیم از تنها راه‌حل دموکراتیک که «به رهبری زنان» است می‌ترسد. او تأکید کرد: «تنها راه پیش رو از طریق صدای زنان ایرانی است. ما به سوی انقلاب پیش می‌رویم.»
ستاره وطن، متخصص روان‌درمانی دارای مجوز در کالیفرنیا، به خطراتی که متخصصان در ایران با آن روبه‌رو هستند اشاره کرد. او گفت: «کسانی که بازماندگان خشونت حکومتی و آسیب های مرتبط با اعتراضات را درمان می‌کنند، در معرض خطر بازجویی، آزار یا فشار برای افشای اطلاعات بیماران قرار دارند.» او با اشاره به برنامه ده ماده‌ای مریم رجوی به‌عنوان یک چارچوب عملی دموکراتیک نتیجه‌گیری کرد: «این مبارزه برای کرامت، آزادی و خود زندگی است. مبارزه آنان، مبارزه ماست. آزادی آنان، آزادی ماست.»
میشل شریعتی، یک فعال ایرانی-آمریکایی، ماجرای زندانی شدن پدرش در دهه ۱۹۸۰ به دلیل توزیع اعلامیه‌های مجاهدین خلق را روایت کرد. او گفت: «این شجاعت زنان زندانی بود که آنها را سرپا نگه داشت.» او با اعلام حمایت خود افزود: «تنها جنبشی که با شفافیت و شجاعت می‌تواند این رژیم را از ریشه برکند، سازمان مجاهدین خلق است. من در کنار مجاهدین خلق هستم، در کنار شورای ملی مقاومت ایران هستم، و در کنار مریم رجوی هستم.»
حنیف احدی، نوه‌ی یکی از قربانیان قتل‌عام ۱۹۸۸، متعهد شد که میراث پدربزرگش را به پیش ببرد. او گفت: «من برای یک ایران آزاد می‌ایستم، جایی که حکم اعدام لغو شده باشد، جایی که مردان و زنان برابر باشند و آخوندها با قدرت مطلقه حکومت نکنند». او با گرامی‌داشت رهبران زن مقاومت افزود: «من نوه‌ی یک شهید هستم اما مهم‌تر از آن، من نوه‌ی یک آرمان الهام بخش هستم.»
پارسا آریا، یک جوان ایرانی-آمریکایی متولد تگزاس، گفت: «نسل ما از پذیرش دیکتاتوری به‌عنوان سرنوشت ایران سر باز می‌زند.» او کانون‌های شورشی را «قهرمانان نسل من» خواند و اعلام کرد: «دیکتاتوری، چه شاه باشد و چه ولی فقیه، پابرجا نخواهد ماند. ما در کنار هم و فراتر از مرزها و نسل‌ها این رژیم را سرنگون خواهیم کرد و ایران آزادی‌محور را بنا خواهیم نهاد.»
صبا رضایی، فعال ایرانی، قیام ۱۴۰۱ را نقطه عطفی دانست که «شکننده بودن یک رژیم شقه شده را نشان داد.» او گفت زنان و جوانان «معماران آینده یک ایران دموکراتیک» شده‌اند و با «پوست و گوشت و استخوان» هزینه پرداخته‌اند. او با رد سلطنت به‌عنوان شکلی دیگر از دیکتاتوری به جمعیت گفت: «کسانی که خود را پادشاه می‌نامند تجسمی از استبداد و زن‌ستیزی دیروزند. کسی که شایسته نیست، با قدرت هم نمی‌تواند درست عمل کند.»
رضایی برنامه‌ی ده‌ماده‌ای مریم رجوی را چشم اندازی از «جامعه‌ای کثرت گرا، با تنوع فرهنگی و آزادی مذهبی که توسط مردم رهبری می‌شود» خواند و جهان را به اقدام فراخواند: «قطعنامه‌های شورای امنیت را اجرا کنید. حق مردم ایران برای انتخاب حکومتشان را به رسمیت بشناسید. مماشات را متوقف کنید.» او با یک فریاد وحدت‌بخش سخنانش را خاتمه داد: «پیش به‌سوی انقلاب! مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه، چه رهبر.»
