۱۱۶مین هفته کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» علی رغم قطعی اینترنت

کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» با تداوم اعتصاب غذای هفتگی زندانیان در ۵۶ زندان کشور، وارد صد و شانزدهمین هفته خود شد. این کارزار در شرایطی ادامه دارد که قطع اینترنت، فشارهای امنیتی و وضعیت دشوار زندان‌ها، روند اطلاع‌رسانی و شرایط زندانیان را با چالش‌های جدی مواجه کرده است.

تداوم کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» در ده‌ها زندان کشور

کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» که بر پایه اعتصاب غذای هفتگی زندانیان شکل گرفته، به یکی از طولانی‌ترین اشکال اعتراض درون زندان‌های ایران تبدیل شده است. این حرکت اعتراضی که هر هفته در روزهای سه‌شنبه برگزار می‌شود، اکنون در دست‌کم ۵۶ زندان کشور جریان دارد.

در میان شرکت کنندگان در کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام»، بند زنان زندان اوین و زندانیان سیاسی در زندان قرچک ورامین می باشند.

ادامه اعتصاب غذا در شرایط قطع اینترنت و محدودیت ارتباطی

اعتصاب غذای کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» در شرایطی ادامه یافته که قطع اینترنت و اعمال محدودیت‌های ارتباطی، امکان انتقال اخبار و بیانیه‌ها را به شدت کاهش داده است.

با این حال، زندانیان اعلام کرده‌اند که کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» متوقف نشده و حتی در شرایط قطع ارتباط با بیرون نیز این اقدام اعتراضی ادامه دارد. تداوم این حرکت در چنین شرایطی، نشان‌دهنده انسجام و پایداری آن در درون زندان‌ها ارزیابی می‌شود.

همزمانی سرکوب و اجرای احکام اعدام

گزارش‌ها حاکی از آن است که تشدید اقدامات امنیتی در زندان‌ها، از جمله انتقال زندانیان به سلول‌های انفرادی و افزایش فشارهای روانی، اغلب همزمان با اجرای احکام اعدام صورت می‌گیرد.

این همزمانی، نگرانی‌ها درباره وضعیت نگهداری زندانیان و نحوه اجرای احکام را افزایش داده است. در چنین فضایی، ادامه کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» به عنوان یکی از نمودهای مقاومت زندانیان در برابر این شرایط مطرح می‌شود.

عدم تحویل پیکر اعدام‌شدگان؛ ادامه یک روند نگران‌کننده

با گذشت بیش از ۱۵ روز از اجرای احکام اعدام چندین زندانی سیاسی، پیکرآنها از جمله وحید بنی‌عامریان، محمد تقوی، بابک علیپور، پویا قبادی، ابوالحسن منتظر و اکبر دانشورکار همچنان به خانواده‌های آنان تحویل داده نشده است. هر شش زندانی از اعضای فعال این کمپین بودند.

این وضعیت خانواده‌ها را در شرایطی از بلاتکلیفی قرار داده و آنان از محل نگهداری یا دفن پیکرها بی‌اطلاع مانده‌اند. نبود شفافیت در این زمینه، فشارهای روحی و روانی قابل توجهی بر خانواده‌ها وارد کرده است.