در یکصد و سیوهفتمین هفته کارزار سهشنبههای نه به اعدام، زندانیان در ۶۲ زندان سراسر کشور روز سهشنبه ۱۷ شهریور ۱۴۰۵ با اعتصاب غذا، مخالفت خود را با صدور و اجرای احکام اعدام اعلام کردند.
این حرکت اعتراضی در حالی ادامه دارد که زندانیان شرکتکننده طی هفتههای گذشته با فشارهای امنیتی، تهدید، محدودیت ارتباط با خارج از زندان و اقدامات تنبیهی مواجه بودهاند.
در هفتهای که گذشت، حکومت با تشدید سرکوب و اجرای احکام اعدام، به کشتار زندانیان ادامه داد و دستکم ۱۱ تن را به دار آویخت.
همچنین دادگاه انقلاب اصفهان، ترانه رحیمی، از دستگیرشدگان اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ را به اعدام محکوم کرد.
اعضای کارزار سهشنبههای نه به اعدام در قسمتی از بیانیه خود، شدت گرفتن سرکوب و اعدامها را بازتاب هراس حاکمیت از اعتراضات سراسری و قیامهای پیشرو عنوان کردند.
در قسمتی از بیانیه یکصد و سیوهفتمین هفته کارزار سهشنبههای نه به اعدام آمده است:
«شدت گرفتن این سرکوبها و اعدامها به صورت انفرادی و جمعی، بازتاب هراس حاکمیت از اعتراضات سراسری و قیامهای پیشرو است. وخامت روزافزون بحران اقتصادی، تورم سهرقمی، جهش نرخ دلار به ۲۳۰ هزار تومان، آغاز گران شدن رسمی بنزین از روز سهشنبه و کوچکتر شدن روزمره سفره کارگران و زحمتکشان، بیش از هر زمان دیگری چشمانداز یک انفجار اجتماعی را ترسیم میکند.
در این شرایط بحرانی، ضرورت استمرار کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» علیرغم تمام مخاطرات و محدودیتهای درون زندان، دوچندان شده است. ما اعضای این کارزار، بار دیگر تمامی نهادهای بینالمللی، وجدانهای بیدار، مدافعان حقوق بشر و لغو حکم اعدام را در سراسر جهان به همراهی و همبستگی فرامیخوانیم.»
درباره کارزار سهشنبههای نه به اعدام
کارزار سهشنبههای نه به اعدام که در سومین سال فعالیت خود قرار دارد، به فراگیرترین، ماندگارترین و اثرگذارترین حرکتهای اعتراضی درون زندانهای کشور تبدیل شده است. با وجود تشدید فشارهای امنیتی، تهدیدهای مستمر، محدودیتهای ارتباطی و اقدامات تنبیهی علیه شرکتکنندگان، این حرکت اعتراضی متوقف نشده است.
بخش قابل توجهی از این زندانیان اعتصابی را زندانیان سیاسی زن تشکیل میدهند که در بند زنان زندان اوین، زندان قرچک ورامین، بند زنان زندان سپیدار اهواز، بند زنان زندان عادلآباد شیراز، بند زنان زندان زاهدان، بند زنان زندان یزد و بند زنان زندان رشت دوران حبس خود را سپری میکنند.
