به مناسبت روز جهانی علیه مجازات اعدام، سه زن زندانی سیاسی –مریم اکبری منفرد، گلرخ ایرایی و آتنا دائمی– از زندان اوین نامه سرگشاده ای برای جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران ارسال کردند.
این سه زن زندانی سیاسی با اشاره به موارد نقض حقوق بشر طی سالیان حکومت ملایان، در نامه خود به جاوید رحمان نوشتند، «چندی است در رسانهها، مسئولین خبر از حذف حکم اعدام محکومین قاچاق مواد مخدر می دهند. اما واقعیت این است که محکومین این اتهام هم چنان در سکوت خبری به دار آویخته می شوند. اعدام محکومین حمل و خرید و فروش مواد مخدر در کنار محکومین به قتل بیشترین آمار اعدام را در ایران دارد. سالانه طبق آمار موجود که یقیناً در دسترس شما قرار می گیرد زنان و مردان بسیاری به سبب ارتکاب قتل (عمد و غیر عمد) محکوم به اعدام گشته و احکام نیز به سرعت اجرا می شوند.
در کنار اعدام زندانیان عادی بسیاری از فعالین سیاسی و عقیدتی طی چهاردههی گذشته به دلیل داشتن عقاید و آرای متفاوت از حاکمیت به دار آویخته یا گلوله باران شدهاند که طبق اسناد معتبر موجود، بیشترین تعداد آن متعلق به ده سال اول شکلگیری این حاکمیت (برابر با سالهای ۱۹۸۸- ۱۹۷۸) میباشد. اعدام هایی اکثراً بدون محاکمه، که پس از اجرای حکم، پیکر کشته شدگان به صورت گمنام در حاشیه شهرهابه خاک سپرده شدند. (این در حالی است که به فعالان مخالف با اعدام اجازهی هیچ کنشی داده نمیشود و بسیاری از آنان صرفاً به دلیل مخالفت با اعدام در زندان هستند).»
در بخش دیگری از نامه این سه زن زندانی سیاسی آمده است: «مادامی که مجازات اعدام در قوانین کشور به قوت خود باقی است، محکومین جرائم عمومی که بسیاری شان قربانیان فاصله ی طبقاتی و فقر فرهنگی و اقتصادی هستند و هم چنین فعالین سیاسی و عقیدتی که معترض به سیاست های غلط و فساد سیستم می باشند، قربانی قتل حکومتی میگردند.
چنانچه شاهدیم با شروع کار دولت فعلی از سال ۱۳۹۲ که با شعار معروف این جریان مبنی بر آوردن کلیدی بر قفلها و آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی نیز آغاز شد، بیشترین اعدام ها انجام گرفته است… در تابستان ۱۳۹۵ همچون دهه ی شصت با اعدام دسته جمعی زندانیان عقیدتی (کردهای سنی) مواجه شدیم که موجب تخلیه ی یک شبه ی یک سالن از بند سیاسی زندان گوهردشت کرج (رجایی شهر کرج) گردید.»
این سه زن زندانی سیاسی ضمن «اعلام انزجار از تمامی اعدام های صورت گرفته از زمان برپایی رژیم حاکم» از جاوید رحمان خواستندکه برای دیدن حقایق از نزدیک، به ایران سفر کند. «حضور شما در ایران و مجاب نمودن حاکمیت به پاسخگویی، مشخص کنندهی بسیاری از ابهامات می باشد و عدم پذیرش شما توسط این رژیم نشان از ادامه ی روند حذف فیزیکی انسانها در ماشین کشتار حاکمیت و اثبات کننده ی جنایتکارانه بودن اعمال آنهاست. هرچند باور به بهبود شرایط نداریم و حاکمیت فعلی را اصلاح ناپذیر می دانیم اما خواهان توقف هرچه سریعتر صدور حکم اعدام وتغییر قوانین ظالمانه ی مجازات در ایران هستیم.»
