محرومیت درمانی زنان زندانی و تداوم حبس آنان در زندان‌های ایران، خطر جانی جدی برای چند زن زندانی به همراه داشته است. گزارش‌های منتشرشده در روزهای اخیر نشان می‌دهد برخی از این زنان با بیماری‌های حاد و تهدیدکننده جان مواجه‌اند، اما همچنان از دسترسی مؤثر به خدمات پزشکی، مرخصی درمانی یا اجرای توصیه‌های پزشکی قانونی محروم مانده‌اند.
معصومه نساجی؛ ادامه حبس با وجود تأیید عدم تحمل کیفر
معصومه (فرح) نساجی، زندانی سیاسی ۶۴ ساله محبوس در زندان اوین، علی‌رغم ابتلا به بیماری‌های متعدد قلبی، آسم، دردهای مزمن مفصلی و مشکلات استخوانی، همچنان دوران محکومیت خود را سپری می‌کند.
با وجود اینکه پزشکی قانونی ناتوانی وی در تحمل کیفر را به صراحت تأیید کرده است، تاکنون هیچ اقدامی برای توقف اجرای حکم یا آزادی وی صورت نگرفته است. خانم نساجی پیش‌تر به پنج سال و چهار ماه حبس محکوم شده، از شهریور ۱۴۰۱ در بند زنان زندان اوین به سر می‌برد و سابقه تحمل ۴۸ روز حبس در سلول انفرادی را نیز دارد.
فاطمه جامی؛ ماه‌ها انتظار برای درمان
فاطمه جامی، زندانی محبوس در زندان گرگان، یکی دیگر از قربانیان محرومیت درمانی زنان زندانی است که با وجود وضعیت نامناسب جسمانی از دسترسی به متخصص محروم مانده است.
وی در زمان بازداشت نیازمند جراحی به دلیل وجود کیست در ناحیه سینه بوده، اما این عمل ماه‌ها به تعویق افتاده است. تلاش‌های خانواده برای دریافت مرخصی درمانی یا آزادی موقت با وثیقه تاکنون بی‌نتیجه مانده و منابع آگاه از وخامت روزافزون وضعیت جسمانی و ضرورت انتقال فوری او به مراكز درمانی خارج از زندان خبر می‌دهند.
محترم پرندین؛ هشدار درباره ضرورت جراحی فوری
محترم پرندین، هنرمند مینیاتور و زندانی محبوس در بند زنان زندان اوین، از نگران‌کننده‌ترین موارد گزارش‌شده است. او علاوه بر بیماری تیروئید و قلبی، با دو تومور در نواحی نزدیک به مخچه و گلو درگیر است که پس از بررسی‌های پزشکی، ابتلای وی به سرطان نیز تأیید شده است.
پزشک زندان درباره خطرات ناشی از تومور نزدیک مخچه هشدار داده و انجام جراحی فوری را ضروری دانسته است. این تومور موجب اختلال در بینایی، تکلم و حرکات بدنی وی شده، به‌طوری‌که آثار آن در راه رفتن و صحبت کردن او مشهود است.
نگرانی فزاینده درباره حق سلامت در زندان‌ها
این پرونده‌ها تصویری نگران‌کننده از محرومیت درمانی زنان زندانی در ایران ارائه می‌دهند؛ وضعیتی که در آن حبس و موانع درمانی، جان زندانیان را هدف گرفته است. بی‌پاسخ ماندن هشدارهای پزشکی و عدم رسیدگی به وضعیت این زندانیان، بار دیگر ضرورت توجه فوری نهادهای بین‌المللی حقوق بشر به رعایت حق سلامت و حفاظت از جان زندانیان زن در ایران را برجسته می‌کند.
