با وجود درخواست‌های مادران و اعتراضات گسترده بین‌المللی، رژیم ملایان در تاریخ ۱۰ و ۱۱ فروردین ۱۴۰۵ چهار زندانی سیاسی را در زندان قزلحصار اعدام کرد: محمد تقوی سنگدهی، اکبر دانشورکار، بابک علی‌پور و پویا قبادی.
والدین اکبر دانشورکار و پویا قبادی از جمله خانواده‌های دادخواهی بودند که از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» حمایت کرده و به مدت دو سال هر سه‌شنبه در اعتراضات شرکت کردند. آنان خواستار توقف اعدام برای هر کسی، در هر کجا بودند.
این چهار زندانی سیاسی از اعضای گروه اصلی اپوزیسیون ایران، سازمان مجاهدین خلق ایران بودند و بیش از دو سال و نیم در زندان به سر برده و تحت شکنجه، حبس انفرادی، ضرب‌وشتم و بدرفتاری در شرایط سخت زندان قرار داشتند. آنان به‌طور مخفیانه و بدون اعطای آخرین ملاقات با خانواده‌هایشان اعدام شدند.
پویا قبادی، ۳۳ ساله، مهندس برق بود. بابک علی‌پور، ۳۴ ساله، فارغ‌التحصیل رشته حقوق بود.
اکبر دانشورکار که با نام شاهرخ نیز شناخته می‌شد، ۶۰ ساله و پدر یک پسر نوجوان بود. محمد تقوی، او نیز ۶۰ ساله، پیش‌تر در دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ زندانی شده بود.
اجرای چنین اعدام‌های جنایتکارانه‌ای در میانه یک جنگ خارجی، به‌روشنی اعترافی از سوی رژیم ملایان است مبنی بر اینکه دشمن اصلی آنان مردم ایران و مقاومت هستند.
اعدام وحشیانه این چهار زندانی سیاسی نشان‌دهنده ترس و استیصال رژیم آخوند در برابر جمعیتی ناراضی و حمایت رو به رشد آن از کانون‌های شورشی و ارتش آزادی‌بخش است.
کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران از جامعه بین‌المللی می‌خواهد که برای بررسی موج اعدام‌ها در ایران، یک نشست ویژه در سازمان ملل متحد برگزار کرده و اقدامات فوری و ملموسی برای نجات جان زندانیان سیاسی و فعالانی که در معرض خطر اعدام هستند، اتخاذ کند.
