با تشکر. مایلم ابتدا به زنان در کمپ لیبرتی ادای احترام کنم. فکر می‌کنم امروز نمی‌توانیم هیچ جمله‌یی را شروع کنیم، در آستانه روز جهانی زن، بدون این‌که آنها را به‌یاد داشته باشیم. اما من امروز همچنین بدین منظور به این‌جا آمده‌ام تا اعتراض کنم، بیش از این‌که جشن بگیرم.
با قلبی دردمند آمده‌ام و برایم سخت است که فکر کنم، فردا در روز زن چه چیزی را می‌توانم جشن بگیرم؟ ولی می‌خواهم اعتراض کنم، ابتدا اعتراض کنم چون در تمامی ویدئوها در سراسر جهان تصاویری دیده‌ام از افراط‌گرایان اسلامی که آثار و شهر باستانی نمرود و بین‌النهرین را نابود می‌کنند.
شنیده‌ام یونسکو اعتراض کرده و آن‌را یک جنایت جنگی خوانده است. ولی هیچ‌جا تصاویری را که در یوتیوب دیده‌ام مشاهده نکرده‌ام، از زنانی که در قفس در بازار موصل به فروش می‌روند امسال این‌همه مراسم یادبود داشته‌ایم، یادبودهای سیاه که به وقایع وحشتناک گذشته اذعان می‌کنند. آخرین مورد آن دیروز فکر می‌کنم راهپیمایی سلما بود که طی آن سیاه‌پوستان آمریکایی راهپیمایی کردند و خواهان حقوق و برابری خود را در آمریکا درخواست کردند. پرزیدنت اوباما آنجا بود، ولی چرا در مورد آپارتاید علیه زنان صحبتی نمی‌شود؟ این یک آپارتاید به‌خاطر نژاد، یا مذهب یا ملیت نیست، بلکه بدترین نوع آپارتاید است. یک آپارتاید در داخل خانواده‌هاست.
چرا در غرب و جهان آزاد، چیزی در مورد این آپارتاید گفته نمی‌شود؟ چرا همین‌طور کنار زده می‌شود، طوری که انگار یک ویرگول در یک جمله است. لذا من به سکوت جهان آزاد و رهبران جهان آزاد اعتراض می‌کنم. من از دیدن این شوکه شده‌ام که در این عصر تاریکی، ما رهبران روشنایی نداریم. خب می‌بینید تنها کسی که دیده‌ام راجع به ضرورت وجود تحریمها علیه رژیم ایران صحبت کرده، چون که مؤثر است و تنها چیزی است که آنها می‌فهمند، خانم رجوی بوده است.
وی کسی بوده که تأکید کرده است، از آنجایی که این اهرم وجود دارد ما نباید در پی از دست‌دادن آن باشیم. عجیب این‌که تنها طرف دیگری که این معادله را فهم کرده سعودیها بوده‌اند که نفت را به بازار می‌ریزند تا قیمت آن پایین بیاید و پول رژیم ایران هر چه کمتر بشود. آیا این واضح نیست؟ گاهی فکر می‌کنم موضوعات بدیهی برای کسانی که باید تصمیم‌گیری کنند غیرواضح به‌نظر می‌رسد.
به‌همین دلیل اگر چیزی باشد که امروز بخواهم به‌خاطر آن جشن بگیرم، آن چیزی است که شما این‌جا انجام می‌دهید. چون این گردهمایی و این جلسه تحت رهبری خانم رجوی (فقط) برای ما نیست. ما می‌دانیم کی هستیم، می‌دانیم چند نفر هستیم و می‌دانیم تا چه حد نسبت به این آرمان متعهدیم. این چیزی است که آخوندها دارند تماشا می‌کنند و ما داریم تبدیل به ناظران اوضاع ایران می‌شویم. لذا، همین تغییر را ایجاد می‌کند، گفتن، محکوم کردن و انگشتان را اشاره رفتن، وضعیت را تغییر می‌دهد.
و مایلم صحبتهایم را با این جمله تمام کنم که چون ما به شما نیاز داریم، به شما نیاز داریم، شما که این‌جا هستید به شما نیاز داریم، نه فقط برای ایران، نه فقط برای نجات جان خواهران و برادرانمان در کمپ لیبرتی، بلکه ما به شما نیاز داریم برای کل جهان.
به من یادآوری شد که در قانون اساسی (رژیم) ایران، ایده خلافت جهانی، آقای آلخو این‌را به من یادآوری کرد، همین الآن وجود دارد. این حتی یک ایده مربوط به داعش نیست، بلکه محصول جنون آخوندها بوده است. لذا شما مهم هستید، نه فقط برای کشورتان ایران، نه فقط برای اشرفی‌ها، بلکه برای همه ما، چون آخوندها به‌دنبال برقراری یک خلافت جهانی هستند. این یک امپریالیسم افراطی‌گری است و این چیزی است که ما علیه آن می‌جنگیم. ولی یک خبر خوب هم دارم. من یک فرد معتقدم، فردی با اعتقادات بسیار قوی و در کتاب مقدس گفته شده که وقتی خدا می‌خواهد دشمنانش را شکست بدهد آنها را دیوانه می‌کند؛ و این چیزی است که در ایران اتفاق می‌افتد، آنها دیوانه‌اند.
