حق آموزش برابر زنان با مردان در اکثر کشورهای جهان به رسميت شناخته شده است اما در حاکميت رژيم تبعيض عليه زنان از اولين سياستهای اين حکومت است.
در سال 1363 برای دختران انتخاب 91 رشته از 169 رشته که غالباً رشته های فنی و مهندسی بودند ممکن نبود. بر اساس قانون مصوب 1364 دختران مجرد از اعزام برای ادامه تحصيل در خارج از کشور ممنوع شدند.
در سال1377 مقامات وزارت علوم، سازمان سنجش و برخی ديگر از مقامات رژيم، خواستار اجرای سهميه بندی جنسيتی برای محدود کردن ورود دختران به دانشگاهها شدند.
در 1382 رئيس سازمان سنجش وقت از ايجاد سقف 50 درصدی در برخی از رشته های تحصيلی از قبيل کشاورزی، زراعت، آبياری، باغبانی، ماشين آلات کشاورزی، مهندسی معدن، مهندسی مواد، پزشکی و فيزيوتراپی برای داوطلبان دختر خبر داد و اين سهميه بندی جنسيتی در دفترچه های کنکور سال 1383 اعمال شد.
در 1385 عده يی از نمايندگان مجلس ارتجاع طرح ارتجاعی پذيرش جنسيتی دانشجويان را به مجلس ارائه کردند.
در سال 91-90 بيشترين سهميه بندی جنسيتی در دانشگاهها اعمال و در دفترچه کنکور سال 1390 سهميه زنان در 2رشته دانشگاه به صفر رسيد و در سال 1391، سهميه زنان در 77 رشته در 36 دانشگاه به صفر رسيد. در نتيجه اين سياست تعداد زيادی از دانشگاهها يا از پذيرش دختران دانشجو خودداری و يا رشته هايی دارند که طبق قوانين آخوندها، دختران از تحصيل در آن محروم هستند.
دانشگاه محقق اردبيلی، با پذيرش 661 پسر در برابر پذيرش صفر دختر، دانشگاه تربيت دبير تهران با پذيرش 398 پسر در برابر پذيرش صفر دختر، دانشگاه صنعت نفت با پذيرش 323 پسر در برابر پذيرش صفر دختر، دانشگاه اراک و دانشگاه بين المللی قزوين با پذيرش 270 پسر در برابر پذيرش صفر دختر و دانشگاه اصفهان و دانشگاه بيرجند با پذيرش 255 پسر در برابر صفر دختر، به ترتيب دانشگاههايی هستند که بيشتر سهميه بندی جنسيتی را اعمال کرده اند.
