سوگند صیادی پیش از ترک مدرسه هشدار داده بود که در صورت بازگشت به خانه جانش در خطر است، اما مسئولان مدرسه بدون هیچ اقدام حمایتی او را همراه پدرش روانه خانه کردند؛ ساعاتی بعد او کشته شد.
قتل سوگند صیادی، دانشآموز ۱۶ساله اهل گیلانغرب و ساکن کرمانشاه، تنها یک قتل بهاصطلاح ناموسی دیگر در ایران نیست. این پرونده بار دیگر نقش ساختارهای زنستیز، فقدان سازوکارهای حمایتی برای دختران در معرض خشونت و مسئولیت نهادهای آموزشی رژیم ملایان در حفاظت از جان دانشآموزان را برجسته میکند.
سوگند صیادی روز ۲۴ آبان ۱۴۰۵ توسط پدرش، کیومرث صیادی، از طبقه پنجم یک ساختمان مسکونی به پایین پرتاب شد و جان خود را از دست داد. اما آنچه این پرونده را تکاندهندهتر میکند، هشدارهای روشنی است که این دختر نوجوان پیش از قتل به مسئولان مدرسه داده بود.

سوگند از مرگ خود خبر داده بود
یک روز پیش از قتل، مدیریت دبیرستان دخترانه رضوان کرمانشاه با اطلاع از ارتباط سوگند با فردی که پدرش با او مخالف بود، پدر وی را به مدرسه فراخواند. سوگند در این رابطه به مدیر مدرسه، زنی به نام قمرناز امیری هشدار داده بود که اگر به پدرش اطلاع بدهند و به خانه برگردد او را خواهد کشت.
کیومرث صیادی در برابر چشمان دانشآموزان و مسئولان مدرسه دخترش را به شدت مورد ضربوشتم قرار داد. بنا به گزارشها، او پس از خروج از مدرسه نیز به خشونت علیه سوگند ادامه داده و سر او را چندین بار به دیوار کوبیده است.
هشدار روشن از سوی سوگند، مسئولیت مستقیم و فوری برای حفاظت از جان یک دانشآموز ۱۶ساله ایجاد میکرد؛ اما مسئولان مدرسه هیچ اقدام مؤثری برای جلوگیری از وقوع فاجعه انجام ندادند.
قمرناز امیری، مدیر مدرسه رضوان کرمانشاه یکی از عواملی بود که در قیام سال ۱۴۰۱ پس از قتل مهسا امینی (ژینا)، در جریان مسمومیت دانشآموزان معترض در این قیام سراسری، آنها را تهدید میکرد و با وجود بدحال شدن شماری از دختران دانشآموز اجازه خروج از مدرسه را به آنها نمیداد.
امیری در موضوع قتل سوگند نیز مانع ضرب و شتم این دختر ۱۶ساله در دفتر مدیر توسط پدرش نشد و برای حفاظت از او مداخله نکرد. پروفایل او در صفحات مجازی هم نشان میدهد که او یکی از عوامل حکومتی است که به او پست مدیریت مدرسه رضوان کرمانشاه دادهشده است.

مدرسهای که به جای حمایت، دختر نوجوان را به سوی مرگ فرستاد
در بسیاری از کشورها، هنگامی که یک دانشآموز از خطر خشونت خانوادگی یا قتل سخن میگوید، مسئولان آموزشی موظفند وارد عمل شوند و نهادهای حمایت از کودکان را در جریان قرار دهند.
اما در ساختار آموزش و پرورش رژیم زنستیز آخوندی، امنیت دختران در اولویت قرار ندارد. در پرونده سوگند صیادی، هشدارهای یک دانشآموز درباره خطر قتل نادیده گرفته شد و او به همان محیطی بازگردانده شد که از آن وحشت داشت.
این بیتوجهی تنها یک قصور فردی نیست؛ بلکه بازتاب سیاستها و فرهنگی است که در آن کنترل و سلطه پدر بر دختر، بر حق زندگی و امنیت او ارجح شمرده میشود.
قربانی خشونت خانوادگی و محرومیت از مادر
سوگند با پدر و نامادری خود زندگی میکرد. مادر او سالها پیش از پدرش جدا شده بود و بنا بر گزارشها، پدرش طی این سالها اجازه هیچگونه ارتباط و ملاقات میان دختر و مادر را نمیداد.
در نتیجه، سوگند نه تنها از حمایت مادر محروم شده بود، بلکه در محیطی زندگی میکرد که اختیار زندگی و سرنوشتش به طور کامل در دست فردی قرار داشت که سرانجام قاتل او شد.
قتل سوگند؛ نتیجه یک ساختار زنستیز
قتل سوگند صیادی را نمیتوان صرفاً به رفتار یک پدر نسبت داد. این جنایت در بستری رخ داده است که دختران در آن از حمایت مؤثر قانونی برخوردار نیستند. در جریان قتل رومینا اشرفی ۱۴ ساله هم رسانه های حکومتی فاش کردند که وی در خلال دادرسی، بارها گریه و اصرار گفته بود اگر به خانه بازگردانده شود پدرش او را خواهد کشت. با این وجود جنایتکار بیرحمی که در جایگاه قاضی قرار داشت، براساس قوانین ضداسلامی و ضدبشری رژیم آخوندی، رومینا را به پدرش سپرد و روانه قتلگاه کرد.
سوگند صیادی هم درخواست کمک کرد.
او به مسئولان مدرسه هشدار داد که جانش در خطر است.
اما هیچکس از او حفاظت نکرد.
قتل این دانشآموز ۱۶ ساله بار دیگر این پرسش را مطرح میکند که وقتی یک دختر نوجوان خطر قتل را به روشنی اعلام میکند و با وجود آن به همان محیط خشونتآمیز بازگردانده میشود، مسئولیت این فاجعه تنها بر عهده قاتل است یا نهادهایی که از انجام ابتداییترین وظیفه خود برای حفاظت از جان او خودداری کردند؟









