زنان فعال در ایران همچنان با بازداشت، احضار و اجرای احکام زندان روبهرو هستند. در روزهای اخیر، ادامه بازداشت ناهید خداجو و احضار فریبا حسینی برای تحمل دوران محکومیت، بار دیگر توجهها را به وضعیت زنانی جلب کرده است که به دلیل فعالیتهای صنفی، مدنی و اجتماعی تحت پیگرد قرار میگیرند.
ناهید خداجو، فعال کارگری ۶۸ ساله، بیش از یک ماه است که در زندان فردیس کرج (موسوم به کچویی) در حبس میبرد. با وجود گذشت هفتهها از زمان بازداشت او، همچنان هیچ اطلاع روشنی درباره اتهامات و روند رسیدگی به پروندهاش منتشر نشده است. خداجو از چهرههای شناختهشده جنبش کارگری ایران به شمار میرود و طی سالهای گذشته نیز به دلیل فعالیتهای صنفی و دفاع از حقوق کارگران با برخوردهای امنیتی و قضایی مواجه بوده است.
همزمان، فریبا حسینی، دندانپزشک ۳۷ساله ساکن شیراز، برای اجرای حکم حبس احضار شده است. او پیشتر در پروندهای سیاسی از سوی دادگاه انقلاب شیراز به ۹ سال و ۹ ماه زندان محکوم شده بود؛ حکمی که در مرحله تجدیدنظر به سه سال و شش ماه و یک روز کاهش یافت. حسینی پیش از این نیز بازداشت و با سپردن وثیقه آزاد شده بود.
همچنین رقیه ترابپور، معلم و از اعضای هیأت مدیره کانون صنفی معلمان استان بوشهر، علاوه بر ۶ ماه حبس تعزیری، به انفصال دائم از خدمات دولتی و عمومی و ضبط وسائل الکترونیک محکوم گردید.
در سالهای اخیر زنان نقش پیشتاز در اعتراضات ضدحکومتی داشتهاند. همزمان با این حضور، برخوردهای امنیتی و قضایی با زنان فعال نیز افزایش یافته است. ادامه بلاتکلیفی ناهید خداجو و احضار فریبا حسینی و حکم انفصال دائم از خدمات دولتی و عمومی برای یک معلم را میتوان در چارچوب همین روند ارزیابی کرد. روندی که بسیاری از زنان فعال را در معرض محدودیت، بازداشت و محرومیت از حقوق بنیادین خود قرار داده است.










