روز شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴ (۲۱ فوریه ۲۰۲۶)، در آستانه ۸ مارس، روز جهانی زن، کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران میزبان یک کنفرانس بین المللی با عنوان «رهبری زنان، ضرورت یک ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک» در پاریس بود. در این کنفرانس که با حضور زنان قانون‌گذار، دانشگاهیان ، متفکران و شخصیت های برجسته سیاسی برگزار شد، سخنرانان بر مسئله مشارکت سیاسی و رهبری زنان به عنوان عنصر تعیین کننده در یک جامعه دموکراتیک انگشت گذاشتند.
در این کنفرانس دومینیک آتیاس، رئيس هیئت مدیره فدراسیون وکلای اروپا و رئیس پیشین کانون وکلای اروپا،حضور داشت و سخنرانی کرد. مشروح سخنرانی در زیر آمده است:
دومینیک آتیاس: این قیام محصول مبارزه کانون‌های شورشی به رهبری زنان است
زنان ایران، خواهران ایران، بله، آنها خواهران ما هستند.
تاریخ شما یک وقفه کوتاه میان دو استبداد نیست. این تاریخ تداوم یک حضور سیاسی است. شما پیش‌تر نیز در ایران باستان حضور داشتید، در انقلاب‌های قرن بیستم حضور داشتید و در مقاومت معاصر نیز حضور دارید.
آنچه امروز شاهد آن هستیم، گسست از گذشته نیست، بلکه بازتأکید بر یک سنت دیرینه است. زنان ایرانی تماشاگر تاریخ نیستند، آنها بازیگران اصلی آن هستند. آنها تجسم نبردی تمام‌عیار میان یک ملت و یک دیکتاتوری هستند. از زمان روی کار آمدن رژیم ملاها در سال 1357، آزادی‌های بنیادین مصادره شده است. در ایران، همان‌طور که می‌دانید، اعتراض به زندان، شکنجه و چوبه‌ی دار ختم می‌شود. اما ملت ایستادگی می‌کند و در قلب این مقاومت، زنان حضور دارند.
در سال ۲۰۲۲، جان باختن مهسا ژینا امینی شوکی عظیم ایجاد کرد. این قیام تنها یک اتفاق گذرا نیست، بلکه محصول بیش از ۴۰ سال تحقیر، سانسور، خشونت دولتی و مبارزات مقاومت ایران و در وهله‌ی نخست، زنان سازمان مجاهدین خلق است. محصول مبارزه‌ی کانون‌های شورشی که توسط زنان هدایت می‌شوند و اکثریت آنان را زنان تشکیل می‌دهند، همان‌طور که اندکی پیش آنها را دیدید. چه شجاعتی! یاد همه‌ی آنها گرامی باد، یاد زهرا بهولی که در هشتم ژانویه گذشته جان باخت و یاد تمامی زنان مقاوم و کانون‌های شورشی که در راه آزادی فدا شدند.
همچنین درود بر مبارزه خواهرانم در «اشرف ۳» که من، همچون بسیاری از شما، سعادت دیدار با آنها را داشته‌ام. چه سعادتی و چه افتخاری برای من. شعاری که در سال ۲۰۲۲ طنین‌انداز شد، «زن، زندگی، آزادی» بود، اما برای رزمندگان مجاهد خلق، این شعار به «زن، مقاومت، آزادی» بدل گشت.
زنان ایرانی، به عنوان نماد جامعه‌ای که تشنه‌ی نفس کشیدن است، به فعالان سیاسی محوری تبدیل شده‌اند. آنها دیگر تنها قربانی یک سیستم نیستند، آنها خصم آگاه هستند. چهره‌ی آنها دگرگون شده است، زنان ایرانی دیگر صرفاً تحت ستم نیستند، بلکه موتور محرک تغییرند. آنها پیامی به تمام جهان مخابره می‌کنند، پیامی به همبستگی بین‌المللی که دیگر نمی‌تواند تنها در سطح اخلاقی باقی بماند. شعار «زن، مقاومت، آزادی» حقیقتی ساده و انقلابی را بازگو می‌کند، رژیمی که زنان را سرکوب می‌کند، کل جامعه را سرکوب کرده است. رژیمی که بر بدن‌ها کنترل دارد، در نهایت همواره به دنبال کنترل ذهن‌هاست.
زنان ایرانی به دنبال امتیازات ویژه نیستند، آنها همان‌طور که شما گفتید، خواهان برابری در برابر قانون، آزادی بیان، حق تحصیل، حق کار، حق خلق کردن، حق تصمیم‌گیری و حق شهروندی کامل هستند. این‌ها مطالبات دیرینه‌ای هستند. خانم رجوی، شما رهبر سیاسی مشروع این مقاومت و همچنین معمار تحول فلسفی در نگرش به زن در ایران هستید.
دومینیک آتیاس: آزادی هدیه نیست، بلکه به دست‌آوردنی است
در مقابل تمام این مقاومت‌ها و ایستادگی‌ها، یک دستگاه حکومتی بی‌رحم قرار دارد، همان‌طور که جهان در قتل‌عام‌های اخیر و سرکوب‌های فزاینده شاهد آن بود. تمام آن جوانانی که به دلیل اعتراض به قتل رسیدند. این رژیم نه تنها از شعارها می‌ترسد، بلکه از نسلی می‌ترسد که دیگر هراسی به دل ندارد. آنچه این جنبش را چنین قدرتمند می‌سازد، فراتر رفتن آن از مسئله زنان است، مردانی که دوشادوش شما قدم برمی‌دارند، دانشجویانی که به کارگران می‌پیوندند و اقلیت‌های قومی و مذهبی که متحد می‌شوند.
پرسش اصلی این نیست که در ایران چه می‌گذرد، بلکه این است که ما در برابر این وضعیت چه می‌کنیم؟ آیا می‌توان به تعامل با این رژیم به عنوان یک طرف گفتگو عادی ادامه داد، در حالی که مخالفان خود را قتل‌عام، زندانی، شکنجه و اعدام می‌کند؟ آیا می‌توان از ثبات سخن گفت، وقتی این ثبات بر پایه‌ی رژیم وحشت بنا شده است؟
زنان ایرانی حقیقتی بنیادین را به ما یادآوری می‌کنند، آزادی هرگز هدیه داده نمی‌شود، این آزادی دست‌آوردنی است، و شما در حال تسخیر آن با سنگین‌ترین بها هستید. این نبرد تنها متعلق به زنان ایرانی نیست، این نبرد درباره‌ی ارزش اصول ماست، اصول حقوق بشر ماست. وقتی زنی در ایران با به خطر انداختن جان خود برای آزادی برمی‌خیزد و بهای گزافی می‌پردازد، او تنها از آینده‌ی خود دفاع نمی‌کند، بلکه از این ایده‌ی جهانی دفاع می‌کند که هیچ‌کس نباید تحت وحشت یک حکومت زندگی کند.
پس بیایید تکرار کنیم، بیایید فریاد بزنیم و بی‌تفاوتی را کنار بگذاریم، چرا که شجاعت شما و شجاعت آنها ما را متعهد می‌سازد. هرگز از ایستادن در کنار آنها دست نکشیم و هرگز از فریاد زدن باز نایستیم: «زن، مقاومت، آزادی» و همچنین «نه شاه، نه ملا»
