روز شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴ (۲۱ فوریه ۲۰۲۶)، در آستانه ۸ مارس روز جهانی زن، کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران میزبان یک کنفرانس بین المللی با عنوان «رهبری زنان، ضرورت یک ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک» در پاریس بود. در این کنفرانس که با حضور زنان قانونگذار، دانشگاهیان ، متفکران و شخصیت های برجسته سیاسی برگزار شد، سخنرانان بر مسئله مشارکت سیاسی و رهبری زنان به عنوان عنصر تعیین کننده در یک جامعه دموکراتیک انگشت گذاشتند.
در این کنفرانس هلنا کاریراس، وزیر دفاع پرتغال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، حضور داشت و سخنرانی کرد. مشروح سخنرانی در زیر آمده است:
هلنا کاریراس: مبارزه زنان ایرانی امروز بیش از همیشه اهمیت دارد، در جهانی که حکومتهای مستبد بر آن سلطه دارند
خانم رئیسجمهور رجوی عزیز، دوستان گرامی، من از پرتغال میآیم، کشوری که از ۵۰ سال حاکمیت استبدادی جان به در برد، کشوری که دموکراسی را از طریق انقلاب سال ۱۹۷۴ به دست آورد و در ۵۰ سال گذشته از آن پاسداری کرده است. ما بهای آزادی را آموختیم، اما از موهبت آن نیز بهرهمند شدیم. زنان در آن مبارزه نقشی حیاتی ایفا کردند، همانطور که امروز در ایران پیشتاز اعتراضات هستند، در برابر سرکوب ایستادگی میکنند و شعله مبارزه را در میان نسلها فروزان نگه میدارند. ما اینجا هستیم تا از آنها تجلیل و حمایت کنیم.
امشب مایلم به دو نکته اشاره کنم. نکته اول درباره معنای این مبارزه است. این نبرد فراتر از یک تلاش بنیادین برای احقاق حقوق و عدالت در برابر رژیمی سرکوبگر است که عاملیت و کرامت زنان را سلب کرده است. برای مردم ایران و برای همه ما، این مبارزه نماد امید به آیندهای رها از دیکتاتورها و مستبدان است، جهانی که در آن دموکراسی بتواند بازتعریف شود و چیره گردد، جهانی که در حال حاضر با تهدید مواجه است.
این مبارزه، پیروزی کنش جمعی بر واکنشهای پراکنده است. درست مانند موجهای قبلی اعتراضات در ایران، قیام سال جاری نیز محصول بیش از چهار دهه مقاومت سازمانیافته، هماهنگی سراسری و نقش فزاینده کانونهای شورشی است که بسیاری از آنها توسط زنان رهبری یا هدایت میشوند. این نبرد، پیروزی امید بر ترس، شفقت بر ناامیدی و همبستگی بر تفرقه است.
در حال حاضر، معنای مبارزه زنان ایرانی بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد، آن هم در دورانی که تعداد حکومتهای مستبد در جهان از دموکراسیها پیشی گرفته است، کتابها سوزانده میشوند، کلمات بایکوت میگردند و مخالفان به سکوت واداشته میشوند. در زمانی که دموکراسیهای ما از درون در حال فرسایش هستند و بسیاری در حال تسلیم شدن و از دست دادن اعتماد خود هستند، ما باید فریاد بزنیم. در ازای هر قطره خون، ما باید کلمهای را فریاد بزنیم.
هرچند میدانیم کلمات به تنهایی سد راه ستمگران نمیشوند، اما این را هم میدانیم که سکوت به آنها قدرت میبخشد. صلح و عدالت تنها از دل اتحاد، شجاعت و اقدام بهموقع پدید میآیند، نه از نظارهگری.
هلنا کاریراس: ایران به رهبرانی نیاز دارد که مشروعیتشان از مردم باشد، نه نظام موروثی
نکته دوم من درباره رهبری است. اگرچه شاید کلمات در ظاهر شبیه باشند، اما دموکراسی با نظام موروثی سنخیتی ندارد. ایران به رهبرانی نیاز دارد که مشروعیت خود را از مردم گرفته باشند و بر اساس انتخاب دموکراتیک عمل کنند. مریم رجوی در خط مقدم جنبش مقاومت ایران ایستاده است. رهبری ایشان در تربیت نسلی از زنان پیشرو، چه در عرصههای سیاسی و چه در تقابل مستقیم با رژیم از طریق کانونهای شورشی، نقشی محوری داشته است.
طرح ده مادهای ایشان برای ایران آزاد، خواهان جدایی دین از دولت، برابری کامل جنسیتی، آزادیهای فردی، لغو مجازات اعدام و یک جمهوری غیراتمی است. این چشمانداز حمایت هزاران قانونگذار بینالمللی و مدافع حقوق بشر، از جمله زنان برجستهای که بسیاری از آنها امروز در اینجا حضور دارند، را به دست آورده است.
به عنوان نخستین زنی که سمت وزیر دفاع را در کشورم بر عهده داشتم، میتوانم بر اهمیت و مسئولیت رهبری از طریق الگو بودن شهادت بدهم. این همان کاری است که مریم رجوی انجام میدهد، او خود را وقف ارزشهای بنیادین دموکراسی، حقوق بشر و در نهایت اراده مردم کرده است.
به امید آنکه این اراده پیروز شود و آیندهای بهتر برای تمامی ایرانیان به ارمغان آورد.
