کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» در یکصد و بیست وچهارمین هفته متوالی خود، روز سهشنبه ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی در ۵۶ زندان کشور ادامه یافت. شرکتکنندگان در این کارزار بار دیگر با اعتراض به افزایش اجرای احکام اعدام و تشدید فضای سرکوب، بر مخالفت خود با مجازات مرگ تأکید کردند.
این کارزار که طی بیش از دو سال گذشته به یکی از گسترده ترین و ماندگارترین حرکتهای اعتراضی زندانیان علیه اعدام تبدیل شده است، با وجود فشارهای امنیتی و محدودیتهای مستمر همچنان ادامه دارد و هر هفته حمایتهای بیشتری را به خود جلب میکند.
بر اساس بیانیه این کارزار، طی ماههای اخیر مسئولان زندانها و نهادهای امنیتی با احضار، تهدید، اعمال محدودیتهای انضباطی، محرومیت از تماس تلفنی و ملاقات و سلب برخی حقوق اولیه زندانیان تلاش کردهاند از گسترش این حرکت اعتراضی و اعتصاب غذای زندانیان جلوگیری کنند. با این حال، زندانیان سیاسی شرکتکننده در کارزار تأکید کردهاند که در برابر افزایش اعدامها و گسترش سرکوب سکوت نخواهند کرد.
از جمله زندانیان حاضر در این کارزار،زنان زندانی سیاسی در بند زنان زندان اوین هستند که هر سهشنبه در اعتراض به اعدامها شعار سر میدهند. این زندانیان به دلیل مشارکت در اعتراضات، از سوی مسئولان زندان با ممنوعیت ملاقات و محرومیت از تماس تلفنی با خانوادههای خود مواجه شدهاند.
اعضای کارزار « سه شنبه های نه به اعدام » همچنین با اشاره به اعتراضات دانشآموزان در شهرهای مختلف کشور، از مطالبات آنان برای برخورداری از عدالت آموزشی حمایت کرده و نقش نسل جوان را در آینده ایران تعیینکننده دانستهاند.
در بخش دیگری از بیانیه کارزار سه شنبه های نه به اعدام آمده است که از ابتدای خردادماه تاکنون دستکم ۴۹ نفر اعدام شدهاند. همچنین حکم اعدام یعقوب درخشان، زندانی سیاسی محبوس در زندان لاکان رشت، بار دیگر تأیید شده و برای سه زندانی سیاسی دیگر به نامهای یاسین شهبخش، حسن مصلاوی و علی کمالی نیز حکم اعدام صادر شده است.
این بیانیه همچنین نسبت به خطر اجرای قریبالوقوع حکم اعدام چهار زندانی سیاسی دیگر، شامل فرشاد اعتمادیفر، علیرضا مرداسی، مسعود جامعی و رضا عبدالی در زندان شیبان اهواز هشدار داده و وضعیت آنان را نگرانکننده توصیف کرده است.
اعضای کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» که برای یکصد و بیست وچهارمین هفته پیاپی در برابر اعدام ایستادگی کردهاند، تأکید کردند که دفاع از حق حیات، دفاع از بنیادیترین حق انسانی است. آنان از تمامی اقشار جامعه خواستند با اعتراض به صدور و اجرای احکام اعدام، صدای دادخواهی و دفاع از حق زندگی را بلندتر از گذشته به گوش همگان برسانند.
