سخنرانی مریم خلاق دوست از انجمن جوانان هوادار مجاهدین در اتریش در مراسم چهلمین سالگرد مقاومت عادلانه مردم ایران
من مریم خلاق دوست، دانشجوی کارشناسی معماری هستم.
۱۷ساله بودم که همراه پدر و مادرم که هر دو از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ هستن به خارج آمدم.
پدر قهرمان و صدیق من حمید رضا خلاقدوست، عاشقانه و مخلصانه و با ایمان راسخ مجاهدین را انتخاب کرد و در این راه هرچه در توان داشت گذاشت.
او عاشق مسعود و مریم بود و اين عشق را به ما آموخت. من با او چه زمانی که ایران بودم چه در این سالهایی که خارج از ایران بودم، مجاهدین ما رو به درد مردمم وصل نگه داشتن. تمام این سالیان به خصوص این سالهای اخر، شنیدن اخبار و دیدن صحنه های ایران برایم خیلی خیلی دردناک بوده و هست. از یکطرف ۱۵۰۰کشته آبان، هواپیمای اوکراینی و دردهای بی‌پایان مادران شهدای قیام و قتل‌‌عام ۶۷، از خاوران تا شکنجه‌گاه کهریزک و خونه‌های امن. تا کودکان کار و فروش اعضای بدن و هزاران درد دیگه که ما اصلا خبردار نمی‌شیم .. ولی در مقابل این همه تاریکی و درد. همه اش گریه و زاری نبود.همه‌اش تسلیم و سکوت نبود. تاریخ ما به یمن مجاهدین سیاه نشد. ما با مجاهدین کلمه مقدس مقاومت را زنده نگه داشتیم و زنده ماندیم و رشد کردیم و حالا ما در اوج شکوفایی و سرفرازی و رژیم در ته دره فلاکت و درهم‌شکستگی.
در مقابل همه این دردها، ما غرور را تجربه کردیم و افتخار به فرزندان ایران که برای آزادی جان شان را فدا کردند. هر بار به خیابان امدند و فصلی نو رقم زدند. من در تمام این سالیان افتخار این را داشتم که در کنار مجاهدین همدرد مردمم برای آزادی ایران قدم بردارم. زنده باد مقاومت، زنده باد ایران شورشی، زنده باد ارتش آزادی بخش ایران
ایران و با کانونهای شورشی و مجاهدین پس می گیریم و با خواهر مریم از نو می سازیم و به چهار دهه ستم و سرکوب پایان می دهیم.
