از اوایل سال ۹۰ نام زندان قرچک (زندان شهر ری)، به عنوان زندان زنان در رسانهها مطرح شد. انتقال و تجمیع تمامی زندانیان با جرایم عمومی بند زنان اوین و رجاییشهر به این زندان در شهر ری که در میان آنان نام چند زندانی زن سیاسی و عقیدتی هم مشاهده میشد، باعث بروز موجی اعتراض نسبت به شرایط اسفناک این زندان شد.
این روزها انتقال زندانیان سیاسی و عقیدتی زن به این زندان روند سریعتری به خود گرفته است.
به گفته شاهدان و زندانیان حاضر در زندان قرچک، این زندان از کمترین امکانات بهداشتی و رفاهی برخوردار است. اعتراض به شرایط نگهداری زنان زندانی به محسنی اژهای و نمایندگان مجلس هم کشیده شد و آنان را در موضع انکار قرار داد و حتی از شرایط خوب این زندان زنانه تعریف و تمجید کردند. در حالی که اخبار حکایت از فاجعهای اسفناک دارد.
زندان قرچک ورامین متشکل از چند سوله مرغداری با آب و هوای بسیار نامناسب و غیرقابل تحمل است. این زندان در حقیقت سالنی بزرگ است با سقفی بلند که فاقد سلول است و در آن دو هزار زن بدون کمترین امکان بهداشتی در سرما و گرما زندگی میکنند.
در این زندان جرایم تفکیک شده نیست. زندانیان قرچک ورامین از آب گرم محروم هستند و تقریبا به ازای هر هشتاد نفر، یک یخچال کوچک وجود دارد!
آب آشامیدنی و آب استحمام زندانیان شور است و آنها مجبور به خرید آب معدنی هستند. این زندان کتابخانه ندارد و روزنامه هم در اختیار زندانیان، به خصوص چند زندانی سیاسی، گذاشته نمیشود.
انتقال به زندان قرچک همواره یکی از تهدیدهایی است که مسئولان دادستانی تهران و زندان اوین به عنوان عامل فشاری برای زنان بند سیاسی زندان اوین به کار میبرند و در بسياري موارد تهديد ها را عملي مي كنند.
