یک هیأت از کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران طی روزهای 14 تا 17 نوامبر 2016 (۲۴ تا ۲۷ آبان ۱۳۹۵) در یک کنفرانس بین المللی در شهر بوئنس آيرس، آرژانتين، شرکت کرد و در رابطه با وضعیت زنان در ایران و کارزار جستجوی عدالت برای قربانیان قتل عام ۱۳۶۷ روشنگری نمود.
این کنفرانس در هماهنگي با اهداف نهاد زنان سازمان ملل در راستاي جهاني برابر تا سال 2030، و تحت عنوان «حق پايه اي زنان بر جسم خود: چالش جديد» توسط فدراسيون جهاني حقوقدانان زن برگزار شد.
حقوقدانان برجسته از كشورهاي آمريكای شمالي، آمريكاي لاتين، آفريقا و اروپا در این کنفرانس شركت داشتند، و به بحث و بررسي علل نابرابري در كشورهاي مختلف از منظر قانون و در عمل و بخصوص در زمينه حقوق بنیادین زنان پرداخته و راه حل هاي مختلفي از جنبه هاي حقوقي و قانوني ارائه نمودند.
اين كنفرانس چهار روزه با سخنراني خانم دكتر ماريا النا الوردين، رئيس فدراسيون جهاني حقوقدانان زن و رئيس انجمن آرژانتيني زنان حقوقدان آغاز به كار كرد.
خانم الوردین خاطرنشان ساخت: «کار فدراسیون جهانی حقوقدانان زن از سال ۱۹۲۸ بر حقوق زنان متمرکز بوده است. مدتی است که تمرکز بحثهای ما بر مواضع کشورها در رابطه با جسم زنان قرار گرفته است چرا که این زمینه ای است که ما حقوقدانان زن باید از حق خود در دفاع از زنان استفاده کنیم. منشاء این موضوع از این درک حاصل شده که جسم محل ظهور اجتماعی و فرهنگی، رفتار و نمودی است که به شرایط متحول دوران پاسخ می دهد. سال گذشته در بارسلون، ما اولین کنفرانس خود را تحت این عنوان برگزار کردیم و در پایان به این نتیجه رسیدیم که استمرار نقض حقوق ما نتیجه یک نظرگاه پدرسالارانه است که در جسم زنان و دختران حکاکی شده است. این چیزی است که نابرابریها و تبعیض را بر اساس جنس افزایش می دهد. بنابراین، به این سوال برمی خوریم که چطور می شود با این ملغمه پیچیده برخورد کرد، چالشها چیست، نحوه رویارویی با آینده چیست، و چطور می شود مشکلات را مشخص و برای آنها راه حل پیدا کرد. بنابراین هدف اصلی این کنفرانس پاسخگویی به این مسئله به طور جمعی است.»
حقوقدانان حاضر در جلسه نظریه های حقوقی خود را از زوایای مختلف ارائه کرده و مورد بحث قرار دادند. از جمله موضوعاتی که به بحث گذاشته شد شرایط مادری، آثار تروریسم بر زنان، تأثیر تهدیدهای فضای مجازی بر زنان، شرایط خشونت علیه زنان، شرایط بازداشتگاهها، و علت و معلول خشونت خانگی بود.
دکتر سوزانا مدینا دو ریزو، رئیس انجمن بین المللی زنان قاضی، دکتر دومینیک آتیاس، معاون رئیس کانون وکلای پاریس و رئیس کمیته جهانی آن، دکتر النا هایتون دونولاسو، معاون قاضی دیوان عالی آرژانتین، دکتر میبل بیانکو، رئيس بنياد آموزش و سرمايه گذاري براي زنان از آرژانتين، دکتر سوزین کاراسکو، حقوقدان و مشاور بین المللی فدراسیون جهانی حقوقدانان زن از اسپانیا، دکتر ریتا سگاتو، نویسنده و انسان شناس از برزیل، دکتر ماریا فرناندا رودریگز، رئيس بخش حقوقي در امور انساني وزارت دادگستري آرژانتين، دکتر ماریا فرناندا لوپز پولیو، مسئول بخش ويژه دفاع عمومي اعمال سيستم استراتژيك دفاع قضايي آرژانتين، دکتر ماريا فابيانا تونز، رئيس كميسيون زنان پارلمان آرژانتين، و شماری از حقوقدانان از برزیل، پرو، گواتمالا، ایتالیا، اسپانیا، فرانسه و موزامبیک از جمله سخنرانان این کنفرانس بودند.
دكتر سوزانا مدينا دو ريزو، رئيس فدراسيون بين المللي قضات زن و رئيس انجمن زنان قاضي در آرژانتين، در بخشی از سخنرانی خود گفت: «زمان آن فرا رسیده است که ما قضات برای کمک به زنان و دختران در سراسر جهان متحد شویم. وقتی ما متحد شویم، ما زنان با هم در حفاظت از حقوق بنیادین زنان موفق خواهیم شد.»
دکتر النا هایتون دونولاسو، معاون دادگاه عالي آرژانتين، گفت: «جسم زنان هم کالا دیده می شود و هم همه زیبایی او است. اما زنان بسیار فراتر از این هستند و این خشونت علیه زنان باید متوقف شود. متأسفانه، حرف زنان هیچ ارزشی ندارد حتی در دادگاه. در مقایسه با مردان به حرف زنان گوش داده نمی شود. این موضوعی است که باید تغییر نکند.»
سخنرانان هم عقیده بودند که اتحاد زنان برای نابود کردن خشونت علیه زنان و تفاوتهایی که علیه آنها اعمال می شود، ضروری است.
کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا هیلاری کلینتون، رئیس جمهور برگزیده مقاومت ایران مریم رجوی، خانم باندانا رانا زن برگزیده کمیسیون زنان ملل متحد در سال ۲۰۱۶، و خانم اینگرید بتانکور کاندید ریاست جمهوری کلمبیا به این کنفرانس پیامهای همبستگی فرستادند.
خانم رجوی پس از تقدیر از بانیان و برگزارکنندگان کنفرانس تأکید کرد که رژیم ایران انواع موانع را بر سر راه مشارکت زنان در بازار کار قرار داده است و خشونت علیه زنان در قوانین و قانون اساسی رژیم ایران نهادینه شده است. «این زن‌ستیزی سیستماتیک و بازتولید دائمی مردسالاری در عین حال مکانیزم کنترل جامعه و حفظ حکومت است. با این‌همه زنان ایران تسلیم نشده‌اند. از شروع حاکمیت ملاها، زنان نقش کلیدی در مقاومت علیه این رژیم داشته‌اند. نقش پیشتاز زنان در جنبش مقاومت، ایده برابری را در سطح جامعه گسترش داده است. ما خواهان مشارکت برابر زنان در رهبری سیاسی جامعه در ایران آزاد هستیم.»
در جریان کنفرانس خانمها الهه ارجمندی، الهام زنجانی و ملیکا ضیایی از کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت حضار را از سرکوب نهادینه زنان تحت حاکمیت دیکتاتوری مذهبی در ایران آگاه کردند.
خانم ارجمندی در سخنرانی خود درباره جنبش دادخواهی مقاومت ایران در رابطه با قتل عام ۳۰هزار زندانی سیاسی در سال ۱۳۶۷ در ایران توضیح داد و به ویژه به شکنجه و حلق آویز هزاران زن اشاره کرد. وی خواستار محاکمه مسببین این جنایت علیه بشریت و به طور خاص وزیر دادگستری فعلی رژیم ایران که عضو کمیسیون مرگ بوده و شخصاً در این قتل عام شرکت داشته، شد.
سخنرانی خانم ارجمندی با استقبال حقوقدانان مواجه شد. آنها عدم محاکمه مسببین این قتل عام به طور خاص کسانی که در مواضع کلیدی حکومت قرار دارند را مايه شرم عدالت و دادگستري در دنياي معاصر خواندند.
در جریان این کنفرانس، هيأت کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت با شخصيتهاي حاضر در کنفرانس حول معرفي مريم اكبري منفرد، زنداني مقاوم و از خانواده قتل عام شدگان دهه 60 كه به سمبل دادخواهي براي 30هزار زنداني قتل عام شده، تبديل شده است صحبت کردند. وكلا و حقوقدانان شركت كننده در كنفرانس ضمن ابراز همبستگي با كمپين دادخواهي براي مريم اكبري منفرد نسبت به تلاش براي احقاق حقوق اين زنداني زن مقاوم در زندانهاي قرون وسطايي رژيم ايران و ساير زندانيان زن كه در شرايطي غير انساني به سر مي برند متعهد شدند.
