منيژه صادقي از زناني كه مدتي را در حبس و زندان گذرانده، در مورد شرايط بازداشت و موقعيت زنان زنداني نوشته است:
«من زنی زحمتکش و مادری هستم که همراه با نوزاد چند ماهه ام در زندان بودیم و راه رفتن را از نوزادم در زندان آموختم.
مادری زحمتکش، که دیدن هر لحظه نوزادم در چهار دیواری زندان، برایم مرگی بود ولی تسلیم نشدم.
از گریه نوزادم برای اذیت و آزار من و شکنجة پدر بیمارم که در سلول بغلی بود استفاده میکردند تا تسلیم شویم. ولی هیچگاه مزدوران موفق به، به زانو درآوردن ما نشدند.
حتی به فرزندانم رحم نکردند، فرزندم را جلوی چشمانم کتک زدند، دختر حامله ام را هم کتک زدند!
من کارگری بی مزد و زندانی سیاسی هستم که کتک و شکنجه و تحقیر را در سیاهچاه های جمهوری اسلامی با چشم های بسته با تمام سلول های بدنم، تجربه کرده ام.
بدنم را زیر لگد و شکنجه، خورد كردند، اما من برای رسیدن به آزادی و دنیای بهتر، مصمم تر و محکمتر شدم و تا رسیدن به آرمان های انسانی از پای نخواهم نشست ».
