کارزار « سه شنبه های نه به اعدام » در صدوهشتمین هفته برگزاری خود، هم‌زمان با چهلمین روز جان‌باختگان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، با انتشار بیانیه‌ای از تداوم اعتراضات ضد اعدام در ۵۶ زندان کشور خبر داد. در این بیانیه، اعضای کارزار با اعلام «همراهی و حمایت بیدریغ» از قیام مردم ایران و خانواده‌های جان‌باختگان، تأکید کردند که زندانیان معترض در این روز با اعتصاب غذا، مخالفت خود را با موج فزاینده اعدام‌ها و صدور احکام سنگین علیه بازداشت‌شدگان اعلام کرده‌اند .
بیانیه ضمن ابراز همدردی با خانواده‌هایی که به‌گفته نویسندگان آن «به‌جای ماتم، عزم خود را برای ادامه مسیر تا پیروزی جزم کرده‌اند»، بر تداوم ایستادگی جمعی علیه مجازات اعدام تأکید می‌کند.
افشای ابعاد سرکوب و یادآوری دهه شصت
در بخش دیگری از این بیانیه، به انتشار «اسناد، فیلم‌ها و تصاویر افشاگرانه» از سرکوب اعتراضات دی ماه اشاره شده که به‌گفته اعضای کارزار، ابعاد تازه‌ای از خشونت حکومتی را آشکار کرده است. نویسندگان بیانیه با یادآوری اظهاراتی درباره تداوم رویکردهای دهه شصت، وضعیت کنونی را یادآور کشتارهای آن دهه و اعدام‌های سال ۱۳۶۷ دانسته و تصریح کرده‌اند که هنوز تمامی ابعاد آن وقایع روشن نشده است.
پیوند کارزار سه شنبه های نه به اعدام با اعتراضات سراسری
پس از اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، دامنه و نفوذ کارزار « سه شنبه های نه به اعدام » به‌طور محسوسی گسترش یافته است. شعار «نه به اعدام» به یکی از مطالبات محوری معترضان تبدیل شد و در بسیاری از تجمعات و حرکت‌های اعتراضی تکرار گردید. این هم‌زمانی، نشان‌دهنده پیوند فزاینده مطالبه لغو مجازات اعدام با بستر کلی اعتراضات اجتماعی است.
گزارش‌ها از هفته‌های اخیر نیز حاکی است که این شعار در ده‌ها شهر، از جنوب تا شمال و از مرکز تا مناطق مرزی، طنین‌انداز شده و دامنه جغرافیایی آن بر فراگیری این مطالبه افزوده است.
نقش محوری خانواده‌ها در گسترش کارزار
خانواده‌های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام و جان‌باختگان، از ارکان اصلی گسترش اجتماعی این کارزار به‌شمار می‌روند. حضور مستمر آنان در تجمعات و طرح مطالبات ضد اعدام، به این حرکت بُعدی انسانی و عاطفی بخشیده است. خانواده‌های دادخواه با تبدیل رنج فردی به مطالبه‌ای عمومی، کارزار را به بخشی جدایی‌ناپذیر از اعتراضات سراسری بدل کرده‌اند.
تداوم حضور و ایستادگی آنان سبب شده است که «نه به اعدام» از سطح یک شعار اعتراضی فراتر رفته و به جریانی اجتماعی با پشتوانه گسترده تبدیل شود؛ جریانی که استمرار هفتگی آن، از تثبیت تدریجی این مطالبه در حافظه جمعی جامعه حکایت دارد.
