هنگامی که در سپیده دم روز ۱۰ شهریور ۱۳۹۲، به کمپ اشرف حمله شد، هدف رژیم ایران نابودی قلب مقاومت دمکراتیک و سازمان‌یافته بود. در میان ۵۲ مجاهد غیرمسلح که با قساوت به شهادت رسیدند، ۶ زن پیشتاز حضور داشتند. این زنان پیشتاز رفاه و آسایش شخصی خود را فدای ساختن ایرانی آزاد کردند.
به رغم گذشت بیش از یک دهه، رژیم ملایان نتوانسته است خاطره آنها را محو کند. در عوض، ایستادگی آنان پایه‌گذار جنبشی شد که امروز شناسنامه ایران است: نبردی برای آزادی به رهبری زنان و با توان نسل جوان.
پیشتازان اشرف
زنانی که در شهریور ۱۳۹۲ در اشرف ایستادگی کردند، معماران یک جایگزین سیاسی بودند. آنها در خطیرترین لحظات، سکان امور را به دست داشتند:
- زهره قائمی (۴۹ ساله): مسئول قرارگاه اشرف و همردیف مسئول اول سازمان مجاهدین خلق ایران. او از زندانیان سیاسی سابق بود که به فروتنی و عزم راسخ شهرت داشت و تا آخرین نفس، ساکنان اشرف را به شایستگی فرماندهی کرد.
- گیتی گیوه چینیان (۵۵ ساله): معاون مسئول اول سازمان مجاهدین خلق ایران و مسئول کمیسیون امنیت و ضدتروریسم شورای ملی مقاومت ایران. او با داشتن مدرک روان‌شناسی، ۳۴ سال از عمر خود را وقف مبارزه برای تغییر دمکراتیک کرد.
- میترا باقرزاده (۵۴ ساله): از اعضای ارشد شورای رهبری مجاهدین، مسئول امور حقوقی اشرف، با عزمی تزلزل‌ناپذیر برای پایان دادن به ستم سیستماتیک علیه زنان.
- ژیلا طلوع (۵۳ ساله): عضو شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران و مدیر ارتباطات، که در خط مقدم اطلاع‌رسانی فعالیت می‌کرد.
- فاطمه کمیاب (۵۲ ساله): زندانی سیاسی سابق، عضو شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران و مسئول پشتیبانی اشرف، که پیش از آن دو برادرش به دست رژیم اعدام شده بودند.
- مریم حسینی (۴۹ ساله): زندانی سیاسی سابق، عضو شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران و مسئول حفاظت اشرف، که تا آخرین لحظه با شجاعت در برابر ربایندگانش ایستادگی کرد.
شش زن پیشتاز دیگر نیز در آن روز ربوده شدند و سرنوشت‌شان در تاریکی تروریسم رقم خورد. با این حال، نه تنها اپوزیسیون نابود نشد، بلکه فداکاری آنها سنتی بازگشت‌ناپذیر برجای نهاد: زنان ایران تنها در مبارزه شرکت نمی‌کنند، بلکه آن را رهبری می‌کنند.
پیوند ناگسستنی: زن، مقاومت، آزادی
آرمان و روح اشرف در صحرا دفن نشد، بلکه به خیابان‌های تهران، تبریز، رشت و زاهدان منتقل شد.
از قیام‌های سراسری سال‌های ۱۳۹۶، ۱۳۹۸ و جنبش ۱۴۰۱، تا اعتراضات گسترده نسل جوان در سال ۱۴۰۴، یک نخ تسبیح مشخص تمام این امواج پایداری را به هم متصل می‌کند. در محور همه این خیزش‌ها یک باور مشترک وجود دارد: آزادی واقعی در ایران بدون رهبری زنان در رأس مقاومت امکان‌پذیر نیست.
امروز نسل جوان پرچم «زن، مقاومت، آزادی» را حمل می‌کند. معترضان نسل جوان که خیابان‌ها را می‌بندند، موانع را از سر راه برمی‌دارند و در برابر سرکوب حکومتی می‌ایستند، بر شانه‌های زنان اشرف رشد کرده اند. رهبری، تمرکز استراتژیک و فداکاری که در ۱۰ شهریور ۱۳۹۲ تجلی پیدا کرد، به عنوان الگو و راهنمایی برای نسل جدیدی عمل می‌کند که مصمم است استبداد دینی را برای همیشه سرنگون کند.
بهای آزادی، تضمین پیروزی
در این سالگرد، یاد زنان پیشتازی را گرامی می داریم که در ۱۰ شهریور ۱۳۹۲ به شهادت رسیدند و سنگین‌ترین بها را برای دمکراسی پرداختند. آنان با این فداکاری آینده ای دموکراتیک را برای نسل های آینده ایران تضمین کردند، جایی که زن و مرد و همه ملیت های گوناگون ایران از حقوق و آزادی های یکسان و برابر برخوردار خواهند بود.
