نیویورک، ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ – هزاران تن از ایرانیان آزادیخواه و حامیان مقاومت ایران همزمان با آغاز نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در برابر مقر این سازمان در نیویورک تجمع کردند تا نسبت به پذیرش مسعود پزشکیان اعتراض کنند و تأکید کنند که رئیس‌جمهور رژیم ملایان نماینده مردم ایران نیست.
مریم حسینی، از اعضای هیئت جوانان هوادار مقاومت، در این اجتماع سخنرانی کرد که متن کامل آن در زیر آمده است.
امروز، ما در نیویورک و تحت رهبری پرافتخار سازمان مجاهدین خلق ایران گرد هم آمده‌ایم. این ماه، شصت و یکمین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران است و من این مناسبت مهم را صمیمانه تبریک می‌گویم. شصت و یک سال، به معنای شصت و یک سال مقاومت، شصت و یک سال سازمان‌یافتگی، شصت و یک سال فداکاری و شصت و یک سال تلاش مستمر و پیگیر در مسیر دستیابی به ایرانی آزاد و دموکراتیک است.
از نظر من، یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های این جنبش، نقش برجسته‌ای است که زنان در رهبری آن ایفا کرده‌اند. این موضوع به‌ویژه در مقایسه با رژیم آخوندها چشمگیر است؛ رژیمی که قوانین و سیاست‌هایش به‌طور نظام‌مند حقوق زنان را محدود کرده است. از سال ۱۹۸۹، رهبری مقاومت بر عهده ده زن بوده است که به‌طور پی‌درپی سمت دبیرکلی را بر عهده داشته‌اند. این امر نشان‌دهنده تعهدی عمیق و پایدار به رهبری زنان است. این صرفاً اقدامی نمادین نیست، بلکه بخش محوری هویت و مسیر این جنبش به شمار می‌رود.
این نشان می‌دهد که نسل جوان ایران آینده‌ای دارد که ارزش مبارزه کردن را دارد و زنان جوان این نسل پیشگام این مسیر هستند!
آنها ایستادگی می‌کنند، صدای خود را بلند می‌کنند، از تسلیم شدن سر باز می‌زنند و حقوق و آزادی‌هایی را مطالبه می‌کنند که به آنها تعلق دارد. محدودیت‌هایی که رژیم ایران بر زنان تحمیل می‌کند، صرفاً محدودیت‌هایی فردی نیستند. این محدودیت‌ها بخشی از نظامی گسترده‌تر هستند که بر آموزش، اشتغال، مشارکت سیاسی، پوشش، آزادی بیان، آزادی‌های فردی زنان و بسیاری از جنبه‌های دیگر زندگی آنان تأثیر می‌گذارد.
زنان ایران؛ ایستادگی در برابر سرکوب و پافشاری بر آزادی و کرامت انسانی
با این حال، زنان ایران همچنان در برابر این محدودیت‌ها ایستادگی کرده‌اند. از دانشجویان و فعالان گرفته تا هنرمندان، متخصصان و شهروندان عادی، زنان در سراسر ایران بارها نشان داده‌اند که آینده‌ای را که بر ترس یا سکوت استوار باشد، نمی‌پذیرند.
هیچ‌یک از این دستاوردها بدون وجود اصلی‌ترین جنبش مقاومت ایران امکان‌پذیر نبود؛ جنبشی که طی دهه‌ها برای پرورش فرهنگ رهبری زنان تلاش کرده است و نسل‌های پی‌درپی از ثمرات آن بهره‌مند شده‌اند.
به زنان شهید ایران، پایداری و عزم شما الهام‌بخش همه ما بوده است. از فاطمه امینی، نخستین زن شهید و نماد مقاومت در دوران شاه، تا زنانی که در دهه ۱۹۸۰ زندانی و کشته شدند، از جمله زنانی که در قتل‌عام سال ۱۹۸۸ جان باختند، مانند نسرین شجاعی که تنها ۱۷ سال داشت، و نیز زنانی که مرگشان جرقه خیزش‌ها را برافروخت، مانند ندا آقاسلطان و مهسا امینی، شما به جهان نشان داده‌اید که شجاعت چه معنایی دارد.
به زنانی که امروز همچنان به خیابان‌ها می‌آیند و به زندانیان سیاسی‌ای که در کنار آنها ایستاده‌اند، شجاعت شما به همان اندازه نیرومند است. به گفته خانم مریم رجوی، که رهبری او به همه ما نیرو می‌بخشد: ما می‌توانیم و ما باید!
با وجود زندان، ارعاب و تهدید دائمی به آزار و تعقیب، شما همچنان سخن می‌گویید، مقاومت می‌کنید و خواهان آینده‌ای مبتنی بر آزادی و کرامت انسانی هستید. شما به ما یادآوری می‌کنید که مقاومت با کسانی که پیش از ما بوده‌اند، پایان نمی‌یابد. مقاومت در وجود هر زنی که حاضر نیست صدایش خاموش شود و در هر صدایی که همچنان از درون ایران بلند می‌شود، زنده است.
زنان مقاومت ایران، عزم، شجاعت و توان سازمان‌یافته‌ای را نمایندگی می‌کنند که برای پیشبرد مبارزه در راه ایرانی آزاد ضروری است.
رهبری آنان تضمینی نیرومند است بر اینکه آرمان‌های زنان ایران به دست کسانی که می‌خواهند یک دیکتاتوری را با دیکتاتوری دیگری جایگزین کنند، خاموش، منحرف یا ربوده نخواهد شد. این جنبش متعلق به زنان و مردم ایران است؛ مردمی که فداکاری کرده‌اند، رنج‌ها را تحمل کرده‌اند و همچنان برای آزادی ایستادگی می‌کنند.
با رهبری مصمم و جنبشی سازمان‌یافته، مبارزه آنان را نمی‌توان به انحراف کشاند یا از میان برد. این مبارزه می‌تواند به سوی آینده‌ای پیش برود که آنان برای آن جنگیده‌اند: ایرانی آزاد، دموکراتیک و برابر.
