نیروهای نظامی رژیم روز چهارشنبه ۲۷ خرداد ۱۴۰۵، با حمله به تجمع اعتراضی مردم بلوچ در روستای «پشموکی» در منطقه فاریاب استان کرمان، معترضان و بهویژه زنان بلوچ را مورد ضربوشتم شدید قرار داده و تعدادی از آنها را بازداشت کردند.
در جریان این حمله وحشیانه، دستکم ۷ تن از زنان بلوچ مجروح و مصدوم شدند. همچنین نیروهای رژیم ۶ تن از شهروندان، از جمله ۳ زن معترض را بازداشت شدند.
مردم این منطقه برای دومین روز متوالی در اعتراض به واگذاری ظالمانه معدن کرومیت روستای پشموکی دست به تجمع زدند. ساکنان بومی، خواستار رسیدگی به حقوق خود و بهرهمند شدن از منافع و فرصتهای اقتصادی این معدن هستند؛ ثروتهای طبیعی که حق مسلم مردم منطقه است اما آنها از آن محروم نگه داشته شدهاند. زنان در این تجمع حضوری شجاعانه و فعال داشتند. به گفته شاهدان عینی، مأموران رژیم به جای پاسخگویی، با خشونت و ضربوشتم تلاش کردند تجمع را برهم زده و مردم را متفرق کنند.
یورش به تجمع اعتراض به معدن طلای تفتان در کمتر از ۲۴ ساعت
تعدی و سرکوب مأموران رژیم به اعتراضات معدنی، به فاریاب محدود نبود. شامگاه سهشنبه ۲۶ خرداد نیز در روستای سرسیاه شهرستان تفتان (سیستان و بلوچستان)، نیروهای رژیم و عوامل مرتبط با معدن طلای تفتان به محل تجمع زنان معترض یورش بردند. مأموران رژیم زنان را مورد توهین، تهدید، فحاشی و ضربوشتم قرار دادند که در نتیجه آن دستکم یک زن با نام بیبینور ریگی کوته، ۵۵ ساله بر اثر ضربات قنداق اسلحه از ناحیه سر به شدت مجروح شد.
تکرار این برخوردهای خشونتآمیز با مردم بهویژه زنان در اعتراضات مرتبط با فعالیتهای معدنی در دو منطقه مختلف طی کمتر از یک شبانهروز، نشاندهنده ابعاد نگرانکننده نحوه مواجهه نهادهای رژیم با مطالبات مدنی ساکنان مناطق جنوبشرقی ایران است.
چرا دو استان غنی سیستانوبلوچستان و کرمان در محرومیت مطلق هستند؟
استانهای سیستانوبلوچستان و کرمان از غنیترین و ثروتمندترین مناطق ایران از نظر منابع و ذخایر معدنی (نظیر طلا، مس و کرومیت) هستند. اما سوال اینجاست که چرا ساکنان بومی آنها به ویژه زنان بلوچ چیزی جز سرکوب و فقر نصیبشان نمیشود؟
پاسخ در سیاستهای تبعیضآمیز ساختاری رژیم نهفته است. رژیم با واگذاری این معادن غنی به نهادهای نظامی و امنیتی مانند سپاه پاسداران و محروم کردن بومیان از فرصتهای اقتصادی، این دو استان را در زمره محرومترین مناطق کشور نگه داشته است.
غارت منابع و تعمیق فقر زنانه
سیاستهای مخرب و غارتگرانه رژیم آخوندی طی ۴۷ سال گذشته، اکثریت مردم ایران را به خط فقر مطلق سوق داده است. ثروتهای عمومی و منابع طبیعی ایران در تمام این سالها توسط نهادهای غارتگر حکومتی، بهویژه سپاه پاسداران، تصاحب و چپاول شده است.
در این میان، مناطق و استانهای محروم کشور مانند بخشهای جنوبی استان کرمان که محل سکونت شهروندان بلوچ است، بیشترین آسیب را از این تبعیضها دیدهاند. بحران «زنانه شدن فقر» که امروز حتی در رسانههای خود حکومت نیز به آن اعتراف میشود، محصول همین چرخه فساد و تبعیض ساختاری است؛ وضعیتی که زنان معترض را در خط مقدم آسیبهای اقتصادی و معیشتی قرار داده و آنها را برای دفاع از ابتداییترین حقوق و ثروتهای طبیعی منطقه خود به میدان کشانده است.
