روز سه‌شنبه ۲۳ دی ۱۴۰۴، قیام سراسری مردم ایران با ورود به هفته سوم، به دست‌کم ۲۰۷ شهر و ۴۱۳ نقطه گسترش یافت. با وجود سرکوب خونین و شمار بالای جان‌باختگان، روحیه معترضان همچنان بالاست و اعتراضات تا پاسی از نیمه‌شب ادامه یافت و دامنه آن همچنان در حال گسترش است.
در شبانه‌روز دوشنبه ۲۲ دی، شهرهای تهران، اصفهان، اهواز، کرمانشاه، کرمان، مرودشت، سنندج، ایذه و مشکان صحنه درگیری‌های گسترده میان جوانان معترض و نیروهای سرکوبگر بود.
در تهران، مناطق متعددی از جمله خیابان بهار، صادقیه، نظام‌آباد، پونک، الهیه و خیابان کارگر شاهد تظاهرات و مقابله مستقیم مردم با یگان‌های ویژه بود؛ شعارهایی چون «بی‌شرف، بی‌شرف» و «مرگ بر خامنه‌ای» فضای خیابان‌ها را فراگرفته بود.
گزارش‌ها از تداوم اعتراضات در تهران (از مناطق شمالی تا اشرفی اصفهانی و بهشت‌زهرا)، اصفهان، کرج، مشکان استان فارس، ایلام، کرمانشاه، اهواز، همدان، قم، مشهد، شیراز و تبریز حکایت دارد. شعارهای محوری همچنان مستقیماً رأس حاکمیت را هدف قرار می‌دهد.
در مشکان استان فارس، شامگاه دوشنبه ۲۲ دی، تظاهرات مردمی با شعار «مرگ بر خامنه‌ای» برگزار شد و در جریان درگیری‌ها یک دستگاه ون نیروهای سرکوبگر به آتش کشیده شد. تلاش رژیم برای برگزاری ضدتظاهرات حکومتی نیز با شکست روبه‌رو شد؛ تصاویر منتشرشده از سوی رسانه‌های رسمی خود گویای ورشکستگی این نمایش‌های اجباری است.
در اصفهان، بازار در روز دوشنبه ۲۲ دی به‌طور کامل بسته بود و در رشت نیز اعتصاب بازار ادامه داشت؛ شهری که از عصر به بعد عملاً در وضعیت حکومت نظامی غیررسمی قرار دارد.
خانواده‌های کشته‌شدگان قیام حتی در بهشت‌زهرا نیز دست به تجمع و سردادن شعارهای اعتراضی زده‌اند و این محل به یکی از کانون‌های اعتراض تبدیل شده است.
تخلیه خوابگاه های دانشجویی
رژیم ملایان برای مهار موج اعتراضات به اقدامات اضطراری روی آورد. دستور تخلیه فوری خوابگاه‌های دانشگاه تهران به مدت ۱۰ روز و مجازی‌سازی امتحانات دانشگاه ارومیه، نشانه‌ای از نگرانی عمیق رژیم از نقش کانون‌های دانشگاهی در تداوم خیزش مردمی است.
همزمان، نت‌بلاکس گزارش داد که ایران بیش از ۱۲۰ ساعت عملاً از اینترنت خارج شده؛ اقدامی هدفمند که با قطع اینترنت ثابت، موبایل و تماس‌های تلفنی، امکان اطلاع‌رسانی مستقل درباره سرکوب و کشته‌شدن غیرنظامیان را به‌شدت محدود کرده است.
گزارش‌ها از تهران همچنین از یورش نیروهای امنیتی به محلات و منازل مردم و جمع‌آوری آنتن‌های ماهواره‌ای حکایت دارد؛ اقدامی که یادآور سرکوب‌های گسترده دهه‌های گذشته است. در چنین شرایطی، به‌رغم قطع ارتباطات و فشارهای امنیتی، قیام سراسری با شعارهایی علیه دیکتاتوری حاکم همچنان ادامه دارد.
