ممنوعیت ورزش زنان در فضای باز؛ تبعیض و سودجویی در یک قاب
در شرایطی که اقتصاد کشور فروپاشیده است و مردم آب و برق و گاز و غذا ندارند، رژیم به جای ارائه راه حل برای معضلات جدی روزمره، دست به اقداماتی برای محدود کردن زنان می زند. حضور زنان در فضای باز مجموعه ورزشی «کشوری» در تهران ممنوع شده و آنان به استفاده از سالن‌های سرپوشیده محدود شده‌اند. سایت «رویداد۲۴» در گزارشی به تاریخ ۳ آبان ۱۴۰۵ از اجرای این محدودیت خبر داد؛ اقدامی که در عمل شکل دیگری از سیاست تفکیک جنسیتی و محدودسازی زنان توسط رژیم زن‌ستیز آخوندی است.
بر اساس دستورالعمل جدید، زنان ورزشکار دیگر اجازه تمرین در پیست‌ها و فضاهای باز این مجموعه را ندارند و تنها می‌توانند در ساعات و مکان‌های تعیین‌شده از سالن سرپوشیده استفاده کنند. مسئولان، دلیل این تصمیم را رعایت «ضوابط و شئونات» اعلام کرده‌اند. عبارتی که در عمل به اجرای محدودیت‌های ناشی از حجاب اجباری و تشدید تفکیک جنسیتی علیه زنان اشاره دارد.
این اقدام در ادامه سیاست‌هایی صورت می‌گیرد که طی سال‌های گذشته بارها دسترسی زنان به امکانات ورزشی و عمومی را محدود کرده است. چند روز پیش نیز اخباری درباره تعطیلی مجموعه‌های ورزشی به بهانه رعایت نشدن حجاب اجباری منتشر شد که واکنش‌های گسترده‌ای را در پی داشت. اکنون به جای رفع محدودیت‌ها، زنان با شکل تازه‌ای از تبعیض سازمان‌یافته مواجه شده‌اند.
ورزشکاران و مربیان زن این تصمیم را غیرکارشناسی و آسیب‌زا توصیف کرده‌اند. به گفته آنان، بسیاری از رشته‌های ورزشی به‌ویژه دوومیدانی نیازمند تمرین در فضای باز و شرایط استاندارد هستند و نمی‌توان تمرینات تخصصی آنها را به سالن‌های سرپوشیده محدود کرد. این ورزشکاران تأکید می‌کنند تصمیم‌گیرندگان بدون توجه به اصول فنی و نیازهای حرفه‌ای ورزش زنان، محدودیتی را تحمیل کرده‌اند که مستقیماً کیفیت تمرینات را کاهش می‌دهد.
بسیاری از زنان ورزشکار اکنون ناچار خواهند شد برای ادامه تمرینات خود به پارک‌ها و فضاهای عمومی روی بیاورند. چنین شرایطی نه تنها آنها را از امکانات استاندارد ورزشی محروم می‌کند، بلکه مخاطرات بیشتری را نیز از نظر امنیت فردی و سلامت جسمی برای آنان به وجود می‌آورد.
گزارش‌ها همچنین نشان می‌دهد که سالن سرپوشیده تعیین‌شده برای ورزش زنان از نظر امکانات و تجهیزات پاسخگوی نیاز بسیاری از رشته‌ها نیست. ازدحام ناشی از انتقال شمار زیادی از ورزشکاران به فضای محدود سالن، امکان انجام تمرینات تخصصی را کاهش می‌دهد و خطر آسیب‌های جسمی و ورزشی را افزایش می‌دهد. در نتیجه، نخستین قربانی این سیاست تبعیض‌آمیز، سلامت و آینده ورزشی زنان است.
در کنار آثار تبعیض‌آمیز این تصمیم، جنبه مالی آن نیز مورد توجه قرار گرفته است. اطلاعات منتشرشده نشان می‌دهد پیش از اجرای این محدودیت، زنان می‌توانستند با پرداخت حق عضویت سالانه از فضای باز مجموعه استفاده کنند، اما اکنون برای استفاده از سالن سرپوشیده باید هزینه‌هایی به مراتب بیشتر پرداخت کنند.
بر اساس تعرفه‌های اعلام‌شده، هزینه استفاده از سالن سرپوشیده چندین برابر شرایط پیشین است. وضعیتی که درآمد مدیریت مجموعه را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد. به این ترتیب، سیاستی که با عنوان رعایت ضوابط و ارزش‌های مورد نظر رژیم توجیه می‌شود، در عمل به سازوکاری برای کسب درآمد بیشتر نیز تبدیل شده است.
این افزایش هزینه‌ها فشار مضاعفی بر دختران و زنان ورزشکار، به‌ویژه نوجوانان و خانواده‌های کم‌درآمد وارد می‌کند. بسیاری از آنان علاوه بر هزینه‌های تجهیزات ورزشی، پوشاک و رفت‌وآمد، توانایی پرداخت هزینه‌های جدید را ندارند و ممکن است فعالیت ورزشی خود را متوقف کنند.
محدودیت جدید بار دیگر نشان می‌دهد که حجاب اجباری و تفکیک جنسیتی نه تنها ابزاری برای محدود کردن حضور اجتماعی زنان است، بلکه دسترسی آنان به امکانات عمومی و فرصت‌های برابر را نیز هدف قرار می‌دهد.
این سیاست‌ها سلامت، پیشرفت حرفه‌ای و حق برخورداری زنان از امکانات ورزشی را قربانی می‌کند و همزمان زمینه درآمدزایی بیشتر برای نهادهای وابسته به رژیم ملایان را فراهم می‌سازد.
