دومینیک آتیاس در روز جهانی زن ۲۰۲۵: ادای احترام به زنانی که همه چیز خود را فدای آزادی کرده اند.

روز شنبه ۴ اسفند ۱۴۰۳ کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران میزبان جلسه ای به مناسبت روز جهانی زن بود. در این کنفرانس برخی از رهبران سیاسی برجسته، فعالان حقوق بشر و حامیان مقاومت ایران از بیش از ۸۰ کشور شرکت داشتند.

دومینیک آتیاس رئیس شورای اداری بنیاد وکلای اروپایی، رئیس کانون وکلای اروپا با بیش از یک میلیون عضو ۲۰۲۲-۲۰۲۱ و نایب‌رئیس کانون وکلای پاریس ۲۰۱۷-۲۰۱۶ بوده است.

دومینیک آتیاس که یکی از حامیان سرسخت مقاومت ایران و به ویژه مبارزات زنان ایران است، در روز جهانی زن ۲۰۲۵ در کنفرانس پاریس سخنرانی کرد که متن آن در زیر آمده است:

مریم اکبری منفرد، سمبل مقاومت وقفه ناپذیر

خانم رجوی، شما دربارة زنانی با ما صحبت کردید که جان خود را فدا کردند، برای آزادی، برای این آرمان، برای ایران. اشک در چشمانمان جاری شد و امروز می‌خواهم درباره زنی با شما صحبت کنم که بی‌نهایت او را تحسین می‌کنم. می‌خواهم با او صحبت کنم، نام او مریم اکبری منفرد است.

 (خانم آتیاس بغض کرده) مریم، مریم، آیا مرا از پشت دیوارهای زندان مخوف قرچک می‌شنوی؟ همان زندانی که روز اول آبان گذشته تو را به آن منتقل کردند، یکی از بدترین زندان‌ها برای زنان در ایران. سخنان من به تو تقدیم می‌شود، زیرا برای من تو نماد شجاعت بی‌حد و مرز همة زنان ایرانی هستی؛ از جوان‌ترین تا سالخورده‌ترین‌ها، چه در داخل و چه در خارج از کشور.

تو از قدیمی‌ترین زندانیان سیاسی ایران هستی. بیش از ۱۵سال، بیش از ۱۵سال! این مادر سه دختر، دوران محکومیت خود را در زندان‌های رژیم آخوندها سپری می‌کند. از سال۸۸  زندانی است، مدت‌ها در سلول انفرادی با اتهام واهی «محاربه» یا «دشمنی با خدا» نگه داشته شد، آن‌هم پس از یک دادگاه نمایشی ۱۵دقیقه‌یی.

دادخواهی تنها جرم او

تنها جرم او؟ ارتباطاتش با سازمان مجاهدین.

به‌خاطر «توهین» به سران حکومت. در ۱۳۹۵ از دادستان تهران بابت اعدام‌های فراقضایی خواهران و برادرانش شکایت کرد که تصویرشان را اینجا می‌بینید. از زندان اوین در ۹۷ مریم نوشت: «جمهوری اسلامی چیزی جز مرگ، غارت و خونریزی برای ایران به‌ارمغان نیاورده است».

صدایی که خاموشی نمی پذیرد

بی‌وقفه، بی‌وقفه، تو وضعیت فاجعه‌بار مردان و زنان ایران را افشا می‌کنی. در ۹۸ و ۴۰۱ در نامه‌هایی، کشتار معترضان را محکوم کردی. تسلیم‌ناپذیر، مریم، تو بهای سنگین مبارزه‌ات را می‌پردازی. یک روز آزادی هم طی ۱۵سال نداشته‌یی، بزرگ‌شدن ۳ دخترت را ندیده‌یی، نتوانسته‌یی آنها را لمس کنی، آنها را حس کنی، تحصیلاتشان را دنبال کنی. آیا برای یک مادر شکنجه‌یی بدتر از این وجود دارد؟ در تیر ۱۴۰۳، رژیم دستور مصادرة اموال تو و خانواده‌ات را صادر کرد. دوست ما قرار بود در روز ۲۱ مهر گذشته آزاد شود، اما حکم او بار دیگر سه سال دیگر تمدید شد، سه سال طولانی دیگر. باز هم به بهانه‌های پوچ مانند «تبلیغ علیه نظام» و «توهین به مسئولین».

ترس رژیم از زنانی مثل مریم

اما این آخوندها و مزدوران خونخوارشان پاسداران چه گمان می‌کنند؟ آیا فکر می‌کنند این رفتار، تو را به تسلیم وادار خواهد کرد و آن‌را به نمونه‌یی برای ترساندن زنان ایران تبدیل خواهند کرد؟ این بدان معنی است که آنها را خوب نمی‌شناسند.

در زندان، مریم و خواهران هم‌درد و رنجش که بسیاری از آنها مخالفان سیاسی و اعضای مجاهدین هستند، به مبارزه ادامه می‌دهند. هر سه‌شنبه، آنها در حیاط زندان با شعار دادن علیه اعدام‌ها اعتراض می‌کنند، تمام شب از جابجا شدن خودداری می‌کنند، اعتصاب غذا به‌راه می‌اندازند. هیچ واهمه‌یی از سرکوب متقابل ندارند.

مقاومت ادامه دارد، در درون و بیرون زندان ها

در شهرها و روستاها، هم‌چنان که شما خانم رجوی گفتید، کانون‌های شورشی که توسط مجاهدین تأسیس شده‌اند و زنان بسیاری در آن حضور دارند، به سیاست‌های سرکوبگرانة آخوندها تهاجم می‌کنند؛ نمادهای رژیم را به‌آتش می‌کشند، شعارهای اعتراضی می‌نویسند، بنرها و پلاکاردهایی را نصب می‌کنند. آنها هر روز ادامه می‌دهند تا روز «ر» فرا برسد و سلاح‌ها را به‌دست بگیرند.

گوش کنید! آنها سرود پارتیزان‌ها را زمزمه می‌کنند، با الگو گرفتن از سرود مقاومت فرانسه در جنگ جهانی دوم.

(با آهنگ میخواند) «ای دوست آیا می‌شنوی پرواز سیاه کلاغ‌ها را بر روی دشت‌هایمان؟

ای دوست آیا می‌شنوی فریاد در گلو خفه‌شدة کشوری را که به‌زنجیر می‌کشند؟

ای پارتیزان، کارگر و کشاورز! آژیر به‌صدا درآمده است!».

بله، همان‌طور که سرود پارتیزان‌ها می‌گوید: «دشمن قیمت خون‌ها و اشک‌ها را خواهد فهمید».

روحیه شکست ناپذیر زنان ایران

این سرود را در اشرف ۳ نیز می‌خوانند؛ آن زنان و مردان، تمام توان خود را وقف نبرد برای آزادی ایران کرده‌اند. من به‌گرمی به آنها درود می‌فرستم و از آنها تشکر می‌کنم که افتخار دوستی با آنها را به من اعطا کردند. هیچ‌چیز مقاومت زنان را تضعیف نخواهد کرد! آنها ممکن است اعتقادات دینی متفاوتی داشته باشند، اما همة آنها یک نقطه مشترک دارند: قربانی یک تبعیض نهادینه در یک فضای زن‌ستیزی هستند؛ همان‌طور که همگی شما گفتید. در حقیقت حجاب اجباری فقط نوک کوه یخ است. کلید تحقق برابری جنسیتی، نخست حذف قانونی تمامی اشکال تبعیض است.

نقشه مسیری برای آزادی

این همان چیزی است که شما، از مدت‌ها پیش درک کرده‌اید، خانم رجوی و البته همرزمانتان. برنامه ۱۰ماده‌یی برای آیندة ایران، نقشة مسیر شکوهمندی به‌سوی دموکراسی است. در ایران آزاد، همة دختران، همة زنانی که با به‌خطر انداختن جان خود در کانون‌های شورشی مبارزه می‌کنند، سرانجام خواهند توانست سرنوشتی را که اکنون بر آنها تحمیل شده، گذشته‌یی پایان‌یافته بدانند. بیش از ۴۰سال است که نسل‌های مختلف زنان مبارزه کرده‌اند و هم‌چنان مبارزه می‌کنند. برخی در تبعید جان باختند، بدون آن‌که سرزمین مادری‌شان را دوباره ببینند، بدون آن‌که انتقام شهیدان خود را بگیرند. بسیاری زندگی شخصی خود را فدا کرده‌اند و هم‌چنان فدا می‌کنند، برای این آرمانی والاتر: آزادی وطنشان. اما همة این فداکاری‌ها هم‌چنان که شما گفتید، بیهوده نیستند. پیروزی نزدیک است. رؤیای یک ایران آزاد شده در آستانة تحقق است.

ما هرگز سکوت نخواهیم کرد

زنان هم‌چنان حاضرند. از جمله در ۲۰ بهمن گذشته وقتی همة ما در کنار هم در گردهمایی بزرگ پاریس بودیم. بله ما در کنار آنها بودیم. امروز هم در کنار آنها هستیم. در آذر ۱۴۰۱، زمانی که قیام پس از قتل ژینا مهسا امینی در اوج بود، مریم اکبری منفرد پیام مقاومت سر می‌داد، از زندان سمنان، جایی که دوباره به آن منتقل شده بود. وی می‌گفت: «سکوت نکنید، فریاد بزنید!». مریم، حق با تو بود. ما سکوت نمی‌کنیم و هرگز سکوت نخواهیم کرد، همراه با تو و همة زنان ایران، تا پیروزی نهایی، فریاد خواهیم زد:

زن، مقاومت، آزادی!
(به زبان فارسی) حاضر، حاضر،حاضر!