دانيل ميتران، شريف ترين سمبل دفاع از انسانيت و حقوق بشر در جهان امروز، صداي وجدان فرانسه و حامي بزرگ مجاهدان اشرف، چشم از جهان فروبست.
خانمها، آقايان،
دوستان گرامي
جمع شدن ما و حضور شما امروز به خاطر گراميداشت دانيل ميتران عزيز است. زني بزرگ، سمبل جاودان و مشعلي در مسير مبارزه، مقاومت، عدالتخواهي و دفاع از حقوق بشر و دفاع از همه سركوب شدگان در هر كجاي كره زمين است. او كه به راستي وجدان فرانسه و وجدان تمامي انسانهاي آگاه و آزاد بود. يك وجدان و عشق كه در بنياد فرانسه ليبرته تجلي پيدا كرد و يك شجرة سخاوتمند كه شاخههايش در كل دنيا گسترده شده و ميوههايش اميد و شادي در قلب ستمديدگان است. و دادخواه و حامي بزرگ مجاهدين در اشرف.
من و همه اشرفيها و همه اعضاي مقاومت ايران همراه با خانواده او و مردم فرانسه، عميقا سوگوار و دردمنديم.
دانيل از انسانهاي بزرگيست كه به همه تعلق داشت. هم به فرانسه، هم تمام جهان و بشريت. درحقيقت او نه تنها بانوي اول فرانسه، بلكه بانوي اول حقوق بشر در دنيا بود و من اين را مستقيم به او گفته و نوشته بودم.
شجاعت ، نجابت ، مقاومت ، پاي بندي به تعهدات و اصول و پرنسيپها و تلاش بي وقفه تا آخرين لحظه حيات، از او سمبلي ساخته كه مي تواند همواره الهام بخش، نويد دهنده و راهگشا باشد.
او عاشق زندگي و حيات بود. به همين دليل همه تلاش خود را مي كرد كه بقيه نيز از آن برخوردار شوند، او همه چيز را براي همه مي خواست.
و به همين دليل، دانيل عزيز كه از 17سالگي، در صفوف مقاومت فرانسه به نبرد با نازيها برخاست، هرگز آرام نشد. و يك حامي بزرگ براي فرانسوا ميتران فقيد بود.
دانيل به دليل موقعيتش، به قول خودش از روي فرش سرخهاي متعدد در اقصي نقاط دنيا عبور كرد. اما از همه آنها نتيجه گرفت كه بايد براي سركوب شدگان، فراموش شدگان و قربانيان بيعدالتي، بيشتر مبارزه كند. به همين دليل، بزرگترين حامي مقاومت ما و اشرفيها بود. در همه لحظات سخت، قبل از همه حاضر بود و مي خروشيد.
ميدانيد كه در ماه مه (ارديبهشت) امسال، قضاييه فرانسه رأي داد كه تهمت تروريسم عليه مقاومت ايران باطل است. اما در حقيقت اين رأي سه روز پس از حمله 17 ژوئن 2003 به دفاتر شوراي ملي مقاومت، از زبان دانيل ميتران صادر شد. آن روز كه دانيل در كنار آقاي ژان پير بكه در دفاع از مقاومت آمده بود و گفت اتهام سكت و تروريسم درباره مقاومت ايران « تبليغات دروغين و اتهامات بياساس» است. اين عدالت حقيقي فرانسه بود كه سخن ميگفت.
در سپتامبر گذشته پيامي درباره اشرف به اجلاسي در مقر سازمان ملل در ژنو فرستاد. او اين پيام را روي تخت بيمارستان نوشته بود؛ پيامي كه تنها براي آن جلسه نبود، بلكه براي بشريت زنداني شده در حصارها بود؛ در حصارهاي تحقير و سركوب، در حصارهاي وادادگي و فرسودگي؛ پيامي براي بشريتي كه بايد جايگاه حقه خويش را دريابد. و در عين حال بشارتي از اين كه دژخيمان نخواهند توانست به مقاومت يك خلق پايان دهند. اين بشارت كه به رغم ديوارها و حصارها اميد به فوريت باز ميگردد. اين بشارت كه عشق به زندگی و رويای جهانی عادلانه که درآن صلح و امنيت برای تک تک افراد تضمين شده باشد.
راستي چه كسي عميق تر از دانيل ميتران فلسفه پايداري اشرفيها را درك و بيان كرده است؟ آن جا كه گفت «در كمپ مسأله زنده ماندن به خاطر خود مطرح نیست، بلکه برای ديگران زيستن است».
او صراحتاً به اشرفيها پيام ميداد كه مقاومت كنيد، از جايتان تكان نخوريد اين حق شماست.
پيام آن روز دانيل ميتران شايد يكي از آخرين نوشتههاي او باشد؛ وصيتي براي ما و براي انسانها كه چگونه آينده را تدارك ببينيم.
او به «دوستان عزيز و نازنين اشرفي» گفت تدارك آينده به بهاي فداكاري شما به دست ميآيد و اين تنها بهايي نيست كه شما پرداختهايد. اين الگويي است براي ستمديدگان كه با خونتان خطاب به بشريت مينويسيد.
حالا دانيل عزيز درگذشته است. آن هم در موقعي كه مجاهدان اشرف، بيش از هر زمان ديگر، بهحمايت و كمك او نياز داشتند. زيرا جنايتكاران هر روز ميگويند كه ميخواهند اشرفيها را از بين ببرنند.
اما من نميتوانم بگويم كه دانيل ديگر در ميان ما نيست؛ آن وجدان بيدار كه نميخواست به قول خودش، شاهد« از هم دريده شدن جهان براي قدرت و ثروت باشد»، آن شجاعت مسحوركننده كه تعادل قوا را در جهت منافع عدالت به چالش ميكشيد، آن انسانيت خردمند و سخاوتمند و آن روح سركش و ناآرام، نمرده است و به نبرد خود ادامه خواهد داد.
او سمبل واقعي شعار فرانسه، آزادي، برابري و برادري بود. من آن را در ميان شما در ميان فرانسويهايي كه در كنار سركوبشدگان ميايستند و در تمام انسانهاي آزاده جهان ميبينم. مطمئنم كه انسانهاي شريف در اين كشور و تمام اروپا جاي او را پرخواهند كرد.
پس بايد فراخوان او در ژوئن 2004 را يادآوري كنم:
« من هر فرانسوي را فراميخوانم
كه بهنداي وجدان شهروندي خود گوش فرادهد
و عليه اين بيعدالتي كه بهاين جنبش آمده
سر بهشورش بردارد».
بايد بگويم كه حضور و فعاليت بنياد فرانس ليبرته در همهجا براي احقاق حقوق قربانيان و سركوب شدگان چشم گير بود. من براي آقاي ميشل ژولي دبيركل و امانوئل پوئولان رئيس ، كه در اين سالها به بهترين وجه فعاليتهاي اين بنياد را پيش بردند، آرزوي موفقيت ميكنم و مطمئنم كه خواسته و ارزشهاي خانم ميتران را ادامه ميدهند.
به شما و به اعضاي بنياد، عميقاً تسليت ميگويم.
همچنين به خانوادة ميتران و بخصوص فرزندانش ژيلبر و ژان كريستف تسليت ميگويم.
از همه شما متشكرم.
