۲۶ تيرماه امسال، علي و کيانا دوقلوهاي هشت ساله نرگس محمدي در حالي که مادرشان در زندان است ايران را ترک کردند. آنها به نزد پدرشان در فرانسه رفتند . نرگس محمدي در نامهاي، آزارهاي وارده بر خودش را شرح داده است.
او سختي جدايي از آنها را، به مادر موسي كه نوزادش را به نيل سپرد، تشبيه كرده است.
نرگس محمدي، مي نويسد: «ديماه سال ۱۳۸۷ دفتر کانون مدافعان حقوق بشر پلمب شد. وزارت اطلاعات به صراحت استعفاي [من] از کانون مدافعان حقوق بشر و شوراي ملي صلح را مطرح کرد و تهديد کرد که در غير اين صورت “محروميتها” شروع خواهد شد. پدرم را که ۷۵ سال داشت احضار کردند».
نرگس محمديدرباره دورهاي که در زندان و در سلول انفرادي بوده نوشته است: «تمام مدتي که ۲۰۹ بودم، نه گذاشتند صداي بچه هايم را بشنوم و نه اجازه دادند آنها را ببينم. محروميت از ديدن عزيزانم بيشباهت به جان کندن نبود. جمله بازجويم را دهبار مرور کردم: “محروميتهاي بيشتري خواهي پرداخت” اما آنچه در اين سلولها با زنان و به ويژه با مادران روا داشتند “محروميت” نبود، جنايت بود». (دويچه وله – 29/4/94)
