ناهید واعظ، ۳۴ ساله، کارمند و ساکن زیباشهر قزوین بود. او زنی مهربان، پرانرژی و همیشه خندان بود که بزرگترین آرزویش به عنوان یک مادر، ساختن آیندهای روشن برای پسر کوچکش بود.
اما روز ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر رژیم، زندگی ناهید از او گرفته شد. گلولههای سرکوبگران نه تنها جان این مادر جوان را گرفتند، بلکه کودکی ۴ ساله را برای همیشه از آغوش و گرمای وجود مادرش محروم کردند.




















