مجاهد خلق منیر تژ در شب ۲۲ مرداد ۱۴۰۲ در اثر بیماری قلبی در آلبانی درگذشت و بار دیگر ملت ایران سوگوار فرزند پاکباز دیگری شد.
منیر تژ، متولد ۱۳۴۱ در تهران بود. وی بعد از انقلاب ۱۳۵۷ سرنوشت خود را با سازمان مجاهدین خلق ایران گره زد. طی ۴۴سال مبارزه وقفه ناپذیر برای آزادی و دموکراسی در ایران، او از ابتلائات بی شماری عبور کرد و الگویی جاودان برای زنان هم میهن خود برجای گذاشت.
منیر تژ کارگر کارخانه پارس الکتریک در تهران بود که با بخش کارگری مجاهدین فعالیت می کرد. وی بعد از ۳۰خرداد ۱۳۶۰ به مدت ۶سال در شکنجه‌گاههای اوین و قزل‌حصار به سر برد و از نمونه‌های مقاومت و ایستادگی در زندانهای خمینی در تیره‌ترین زمان بود.
مجاهد خلق منیر تژ در هنگام دستگیری بعد از ۳۰خرداد باردار بود و در اثر شکنجه در اوین طفل به دنیا نیامده را از دست داد. وی در اثر شکنجه در زندان دچار بیماری های مختلف شد از جمله وضعیت قلبش ناشی از شکنجه های دوران زندان بود به نحوی که دژخیمان بعد از ۶سال ناگزیر از ترخیص او شدند.
اما منیر تژ بلافاصله پس از آزادی از زندان خمینی بدون هیچ وقفه‌ای با عبور از مسیرهای پرخطر خود را به سازمان مجاهدین و ارتش آزادیبخش ملی ایران در خاک اشرف رساند، لباس نبرد پوشید و در عملیات بزرگ فروغ جاویدان شرکت داشت.
خانم مریم رجوی، رئیس جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران، منیر تژ را الگوی دیگری از شورای رهبری و شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران و هزار زن قهرمانی توصیف کرد که ایستادگی و مجاهدت آنها از زندانهای خمینی تا صحنه‌های سخت‌ترین نبردها در برابر تیغ و تبر و حملات زرهی و موشک‌باران و هم‌چنین کارزارهای سیاسی پیاپی در مقاومت ایران افتخار زن ایرانی در تاریخ معاصر میهن است.
