روز شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴ (۲۱ فوریه ۲۰۲۶)، در آستانه ۸ مارس روز جهانی زن، کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران میزبان یک کنفرانس بین المللی با عنوان «رهبری زنان، ضرورت یک ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک» در پاریس بود. در این کنفرانس که با حضور زنان قانونگذار، دانشگاهیان ، متفکران و شخصیت های برجسته سیاسی برگزار شد، سخنرانان بر مسئله مشارکت سیاسی و رهبری زنان به عنوان عنصر تعیین کننده در یک جامعه دموکراتیک انگشت گذاشتند. این رویداد با سخنرانی خانم سروناز چیتساز ، مسئول کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران، آغاز شد. متن سخنان وی به شرح زیر است:
سروناز چیتساز: آینده ایران نه سلطنت است و نه دیکتاتوری مذهبی، جمهوری آزاد و برابر بر پایه اراده مردم است
میهمانان گرامی، خواهران عزیز،
دوستان و حامیان مقاومت ایران،
به همگی شما صمیمانه خیرمقدم میگویم. حضور تکتک شما در کنفرانس زنان ۲۰۲۶ برای من مایه افتخار و سپاسگزاری عمیق است. بهویژه میخواهم از خواهران عزیزم در انجمنهای زنان ایرانی که از دور و نزدیک برای پیوستن به ما در اینجا حضور یافتهاند، تشکر کنم.
همچنین از حضور خانم رجوی در این کنفرانس عمیقاً سپاسگزارم. مفتخرم اعلام کنم که خواهران عزیزمان در اشرف-۳ نیز در این نشست با ما همراه هستند. به همه آنها درود میفرستم و ادای احترام میکنم؛ از دیدن حضورشان در کنارمان حقیقتاً شادمان و سربلندم.
دوستان گرامی، امسال در حالی به استقبال روز جهانی زن میرویم که با شرایطی بسیار سنگین و دردناک روبهرو هستیم. در جریان قیام دیماه، زنان و مردان بسیاری در خیابانهای تهران به دست نیروهای رژیم به شهادت رسیدند. سازمان مجاهدین خلق ایران تاکنون نام ۲۴۱۱ تن از این شهدا، از جمله ۲۵۹ زن و ۱۷۴ نوجوان و کودک را اعلام کرده است. این ارقام بیانگر جنایتی بزرگ است. نگرانکنندهتر آنکه رژیم ایران کوشیده است با قطع اینترنت و جلوگیری از انتشار اطلاعات، حقیقت را پنهان نگاه دارد.
ما این تجربه تلخ را در دهه ۶۰، بهویژه در جریان قتلعام سال ۶۷ نیز پشت سر گذاشتهایم. در آن زمان، جهان بهطور کامل شاهد آنچه بر مردم ایران و بر سازمان مجاهدین خلق ایران گذشت، نبود. از همین رو تأکید میکنم که ما نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم.
این رژیم زنستیز میپندارد که میتواند مردم ایران را با قتلعام، دستگیریهای گسترده، زندان، شکنجه و اعدام سرکوب کند و با نمایش پیکر جانباختگان در کیسههای سیاه، جامعه را مرعوب ساخته و به سکوت وادارد. اما این مقاومت و این جنبش در دی ماه آغاز نشد، بلکه از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ شکل گرفت. مردم ما چند دهه است که هر فشار و هر هزینهای را تحمل کردهاند تا هرچه بیشتر به پایان این مسیر نزدیک شوند، مسیری که به آزادی ختم میشود، و امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نزدیک شدهاند.
در هر قیام، بهرغم سرکوب وحشیانه، مردم ایران – اعم از زن و مرد، پیر و جوان – تنها یک چیز را طلب کردهاند: آزادی، عدالت، برابری و پایان دادن به تمامی اشکال دیکتاتوری. پیام آنها ساده و روشن است: نه شاه، نه شیخ
آینده ایران در بازگشت به سلطنت نیست و به دیکتاتوری مذهبی کنونی نیز تعلق ندارد. آینده ایران، آیندهای آزاد و برابر است؛ یک جمهوری مبتنی بر خواست و اراده مردم ایران. خطاب به تمامی کسانی که میکوشند صدها سال مبارزات مردم ایران را مصادره کنند، بهویژه بچه شاه سابق، باید گفت که مردم ایران پیشتر پاسخ خود را در جریان قیام ۱۳۹۸ دادهاند: مرگ بر ستمگر، چه شاه باشد چه رهبر.
رژیم در مسیر سقوط است. مبارزه ادامه دارد و زمان آن فرا رسیده است که تمامی نیروهای دیکتاتوری تاریخمصرفگذشته، چه متعلق به گذشته و چه حال، به کنار گذاشته شوند. مقاومت واقعی مردم ایران، به نمایندگی سازمان مجاهدین خلق ایران و شورای ملی مقاومت ایران، مسیری روشن و عملی را به جلو ارائه میدهد. ما در طرح ۱۰ مادهای خانم مریم رجوی، چشماندازی واقعی برای دموکراسی، برابری و یک جمهوری دموکراتیک میبینیم.
