زینب جلالیان به مدت ۵۳۰ روز است که بدون ارتباط با جهان خارج در زیر شکنجه جسمی و روحی در حبس نگه داشته شده است. خانواده او به شدت نگران وضعیت و سلامتی او هستند.
یک منبع مطلع روز ۲۲ دیماه ۱۴۰۰ اعلام کرد که ۵۳۰ روز از آخرین باری که زینب جلالیان با خانواده اش تماس گرفت می گذرد. خانواده جلالیان و دوستان وی به شدت نگران وضعیت او می باشند و رژیم ملایان را مسئول سلامتی وی می دانند.
زینب جلالیان به رغم وضعیت فیزیکی و روحی از تماس با خانواده اش محروم شده است. ۵۳۰ روز است که وی بدون ارتباط با جهان خارج در حبس به سر می برد و هیچ اطلاعی از وی در دست نیست.
مسئولین زندان اعلام کرده اند که تا زمانی که زینب در مصاحبه تلویزیونی ابراز پشیمانی نکند وضعیت او تغییری نخواهد کرد.
زینب جلالیان از زمان فوت برادر بزرگترش یعنی از همان زمان که در زندان خوی محبوس بود از حق تماس محروم شده بود. در آن زمان هم مسئولین زندان فقط خبر زنده بودن او را به خانواده اش می دادند.
کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران از گزارشگر ویژه ملل متحد درباره خشونت علیه زنان و از گزارشگر ویژه در امر حقوق بشر در ایران خواستار اقدام فوری برای نجات جان زنان زندانی سیاسی می باشد.
زینب جلالیان محکوم به حبس ابد و ۵۳۰ روز فاقد ارتباط
زینب جلالیان ۳۸ساله در سال ۸۸ به جرم محاربه از طریق عضویت در پژاک به اعدام محکوم شد. این حکم در سال ۹۰ به حبس ابد تخفیف یافت.
خانم جلالیان از زمان دستگیری در سال ۸۶ در کرمانشاه بدون یک روز مرخصی در اسارت به سر می برد.
وی از بیماری های مختلف از جمله آسم، ناخنک چشم، برفک دهان و ناراحتی های گوارشی رنج می برد.
وزارت اطلاعات به منظور شکنجه وی را از رسیدگی های پزشکی محروم کرده است. وی در حال حاضر تحت انواع فشارهای روانی قرار دارد و از حقوق خود به عنوان یک زندانی محروم می باشد تا زمانی که ابراز پشیمانی کرده و با وزارت اطلاعات همکاری کند.
مأموران وزارت اطلاعات در زندان قرچک نیز وی را تحت فشار برای همکاری قرار دادند.
یک تیم از مأموران وزارت اطلاعات روز ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۹ به زندان خوی رفته و زینب را بدون هیچ توضیحی از زندان بیرون کشیدند. روز ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۰ معلوم شد که او را به چند زندان و سپس به زندان قرچک منتقل کرده اند.
خانم جلالیان در دوره حبس خود در زندان قرچک به بیماری کرونا مبتلا شد و به رغم اینکه آسم داشت ولی بدون رسیدگی پزشکی رها شد.
خانم جلالیان در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۹۹ اعتصاب غذا کرد و خواستار بازگشت به زندان خوی و رسیدگی های درمانی گردید. با این همه روز ۵ تیر ۱۳۹۹ او را با ضرب و شتم و خشونت به زندان کرمان منتقل کردند.
او به مدت ۳ ماه در زندان مرکزی کرمان در سلول انفرادی به سر برد و بعد از آزار و اذیت فراوان وی را مجدداً در تاریخ ۳ مهر ۱۳۹۹ به زندان کرمانشاه منتقل کردند.
روز ۱۹ آبان ۱۳۹۹ زندانی سیاسی کرد زینب جلالیان به طور ناگهانی از زندان کرمانشاه به زندان یزد منتقل شد. مأموران هیچ اطلاعاتی به وی ندادند. در حالی که این چهارمین بار ظرف ۶ماه بود که وی را به زندان جدیدی منتقل می کردند.
حالا ۵۳۰ روز است که زینب جلالیان بدون ارتباط با جهان خارج در حبس نگه داشته شده و هیچ اطلاعی از وضعیت و سلامتی وی در دسترس نیست.
عفو بین الملل با صدور یک بیانیه اقدام فوری در روز ۱۳بهمن ۱۳۹۹ (اول فوریه ۲۰۲۱) درباره سرنوشت زینب جلالیان ابراز نگرانی کرد و از اعضای خود خواست که از قضائیه رژیم خواستار آزادی فوری این زندانی سیاسی کرد بشوند.
عفو بین الملل در بیانیه خود گفت: «مأموران وزارت اطلاعات با محروم کردن عمدی زن کرد ایرانی زینب جلالیان او را شکنجه می کنند تا او را به اعترافات ویدئویی مجبور کنند. محرومیت عمدی از مراقبت های درمانی برای او درد و رنج شدیدی تولید کرده است به طور خاص که او دچار بیماری های جدی از جمله مشکلات تنفسی ناشی از بیماری کووید۱۹ می باشد.»
عفو بین الملل در جای دیگری می گوید:«تا زمانی که او آزاد بشود باید مراقبت پزشکی کافی برای او تأمین شود از جمله باید او را به منظور رسیدگی های درمانی که در زندان وجود ندارد به تأسیسات بیرونی ببرند، از شکنجه بیشتر و سایر بدرفتاری ها حفاظت کنند و به زندانی منتقل کنند که به منزل خانواده اش نزدیک تر باشد.»
