مرگ تدریجی کادر درمان پس از ۴موج کرونا در ایران
ویروس مرگبار کرونا فاجعه ای است که حکومت ملایان برای کشتن عمدی مردم ایران از آن استفاده می کند. شمار مبتلایان این فاجعه و رسیدگی به آنها نفس پرستاران و کادر درمان را گرفته است. در این خصوص خبری در اردیبهشت ماه در رسانه های حکومتی توجه هر ناظری را جلب کرد. «خودکشی رزیدنت های جوان» !
بر اساس اخبار منتشر شده در رسانه ها هویت و اطلاعات شخصی این رزیدنت های جوان که خودکشی کرده اند محفوظ مانده است و مشخص نیست چند نفر از آنها زن هستند.
رزیدنت ها همان دستیاران پزشکی هستند که در بیمارستان های ایران اکثراً تحت نظارت دانشگاه های علوم پزشکی مشغول به کار می باشند. این پزشکان جوان از مؤلفه های بسیاری مانند حقوق ناچیز، نداشتن بیمه، قراردادهای یک سویه، فشار کار بالا، شیفت های طولانی و بی خوابی های چند روزه رنج می برند. به همه این موضوعات باید ۴ موج عظیم کرونا در ایران را هم اضافه کرد.
عامل اصلی مرگ یا خودکشی رزیدنت های جوان
سوال اصلی این است که چه عواملی باعث مرگ یا خودکشی رزیدنت های جوان می شود؟
روزنامه حکومتی آرمان ملی در تاریخ ۱۵ اردیبهشت در این مورد نوشت: بنا بر اعلام برخی از مسئولان و رسانه ها در طول ۱۰روز گذشته، سه دستیار پزشکی (رزیدنت) در بیمارستان خودکشی کرده اند. همه این سه نفر از دانش آموختگان دانشگاه علوم پزشکی بودند. حسین کرمانپور، مدیر روابط عمومی سازمان نظام پزشکی در ارتباط با مرگ آنها گفته است: «هنوز اطلاعات دقیقی تکمیل نشده و تحقیقات در خصوص این مرگ ها در دست بررسی است.»
در این روزنامه همچنین اذعان شد، «این اتفاق یک دلیل دارد آن هم فشار روحی و جسمی بر روی کادر درمانی است که بیش از یک سال با شیوع کرونا و چهار موج سنگین دست و پنجه نرم می کند. آنها هر بار به بهانه های مختلف مانند قراردادهای ۸۹ روزه، عدم پرداخت مطالبات حداقلی، کار کردن در شیفت های پیاپی، دوری از خانواده و فرزند، کمبود شدید نیرو، هجوم مردم به بیمارستان ها و مرگ بیماران و … مشکلات روحی و جسمی شان تشدید شده است.» (روزنامه حکومتی آرمان ملی – ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۰)
علی نیک جو، یک روانشناس در حساب توئیتری اش در مورد خودکشی رزیدنت های جوان فاش ساخت: «خودکشی سریالی رزیدنت ها فاجعه ای دردناک است. سرمایه های ملی این مملکت یا رفته اند یا در گوشه ای مچاله شده اند، یا با چنگ و دندان زندگی سخت تر از همیشه را تاب می آورند و یا چنین تراژیک به زندگی خود خاتمه می دهند. مرگ این روزها دیگر کسب و کار ما نیست، خود زندگی ما شده است.»
قوانین استثماری علیه رزیدنت ها
دبیر کل خانه پرستار، محمد شریفی مقدم در مورد قوانین استثماری که بر علیه رزیدنت های جوان در بیمارستان ها اعمال می شود اظهار داشت، آنها برای تکمیل آموزش های خود مجبورند وقت زیادی را برای مطالعه و مشاهده کلیپ های آموزشی در اینترنت بگذارند و حتی با این شیوه اقدام به عمل جراحی کنند. همین مسئله باعث افزایش استرس در آنها می شود. فشار زیاد برای تکمیل آموزش ها و البته حقوق بسیار پایین بین ۲ تا ۳ میلیون تومان آسیب های روانی بسیاری را برای رزیدنت ها به همراه دارد. (خبرگزاری حکومتی رکنا – ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۰) شریفی مقدم همچنین تأکید کرد که «این افراد متولی برای حمایت از حقوق خود ندارند و تحت تبعیض قرار می گیرند.»
شوراهای صنفی دانشجویان علوم پزشکی کشور طی نامه ای به وزیر بهداشت رژیم، از خودکشی ۴تن از دستیاران پزشکی شهر تهران طی دو هفته اول اردیبهشت ماه خبر دادند و خواستار رسیدگی به وضعیت آنها شدند. آنها در این نامه به «قوانین استثماری و دستور العمل های زورگویانه» علیه رزیدنت ها اشاره کردند. در این نامه همچنین نوشتند که «رزیدنت ها با حقوق تضییع شده و شیفت های پر تعداد، با حقوق دو میلیون تومان در ماه ده ها شب کشیک سنگین می دهند.» (خبرگزاری حکومتی ایمنا – ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۰)
پیشینه خودکشی رزیدنت های جوان
علی پزشکی، دبیر شورای صنفی دستیاران و دانشجویان دکترای دانشگاه علوم پزشکی بهشتی از خودکشی دستیار ارتوپدی در بیمارستان طالقانی خبر داد. این رزیدنت جوان مجبور شد ۹۶ ساعت یعنی چهار روز در کشیک حاضر شود. (خبرگزاری حکومتی آنا – ۱۷ دی ۱۳۹۸)
یکی دیگر از این رزیدنت ها به نام فاطمه. الف از دانشجویان دانشگاه پزشکی جندی شاپور در اهواز بود. او با قرص خودش را کشت و صبح روز بعد خانواده اش با جسد بی جان او در اتاقش روبرو شدند. یکی از دختران دانشجو هم دوره ای با فاطمه گفت که در ۸ سال اخیر ۵ نفر در این دانشگاه خودکشی کرده و جان خود را از دست دادند. (خبرگزاری حکومتی خبر آنلاین – ۲۶ آذر ۱۳۹۸)
دلیل اصلی فرسودگی و جان باختن رزیدنت ها و پرستاران در ایران را می توان کار طاقت فرسا و قوانین استثماری حاکم برشمرد.
