در یکصد و سی و چهارمین هفته از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، زندانیان سیاسی در ۶۰ زندان سراسر کشور، روز سهشنبه ۲۷ مردادماه ۱۴۰۵، با دستزدن به اعتصاب غذا بار دیگر مخالفت قاطع خود را با تداوم صدور و اجرای احکام اعدام اعلام کردند. در این میان، زنان زندانی سیاسی در بندهای مختلف زنان، نقشی پررنگ و برجسته در تداوم این ایستادگی ایفا میکنند.
شرکتکنندگان در این کارزار همچنین با گرامیداشت یاد تمامی زندانیان سیاسی جانباخته در کشتار تابستان ۱۳۶۷، بر ضرورت دادخواهی و پاسخگو کردن آمران و عاملان این جنایت ضدبشری در برابر عدالت تأکید کردند.
بیانیه کارزار: تأکید بر دادخواهی ۶۷ و توقف اعدامها
اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» با انتشار بیانیهای در هفته صد و سی و چهارم، همزمان با سالگرد کشتار سال ۶۷، بر وجه دادخواهانه این حرکت تأکید کرده و اعلام داشتند:
«در سالگرد قتلعام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ ــ که توسط آقای جاوید رحمان، گزارشگر پیشین حقوق بشر سازمان ملل متحد، به عنوان «جنایت علیه بشریت» شناخته شد ــ یاد و خاطره تمامی جانباختگان راه آزادی و برابری را گرامی میداریم و امیدواریم به زودی عاملان و آمران این فاجعه ضدبشری در برابر دادگاه عدالت قرار گیرند. کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، دادخواه تکتک این عزیزان و تمامی کسانی است که توسط دیکتاتوری حاکم بر ایران اعدام شدهاند.»
در ادامه این بیانیه، با اشاره به اعدامهای اخیر توسط رژیم ولایت فقیه آمده است: حکومت مستبد طی هفته گذشته نیز یک زندانی سیاسی اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ به نام شهرام صادقی را سبعانه در کرج به دار آویخت. با اعدام شهرام صادقی و محمد (چراگ) افروخته در زاهدان، شمار زندانیان سیاسی اعدامشده از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون دستکم به ۳۹ تن رسیده است. اعضای کارزار هشدار دادهاند که این آمار، زنگ خطری جدی برای سایر زندانیان سیاسی و غیرسیاسی زیر حکم اعدام است.»
بیانیه کارزار در ادامه به تداوم سیاست سرکوب و دستاورد اعتراضی زندانیان پرداخته و تأکید میکند:
«حکومت ولایت فقیه با وجود اعتراضات گسترده، هرگز دست از اعدام بر نداشته است؛ چرا که بقای خود را در گرو سرکوب و اعدام میبیند. طی ماههای گذشته، میزان اعدامها به حدی افزایش یافت که پس از ۱۳۴ هفته تداوم کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» و گزارشهای مکرر آن به افکار عمومی و نهادهای مختلف ــ در کنار اعتراضات گسترده مردم و فعالان ضد اعدام ــ سرانجام ۳۲ کشور مختلف جهان در بیانیهای بسیار مهم، خواستار توقف فوری اعدامها در ایران شدند.»
فراخوان به مشروطسازی روابط بینالمللی با توقف اعدامها
در بخش دیگری از این بیانیه آمده است:
«ما اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، از تمامی این کشورها میخواهیم که برای اثربخشی در توقف ماشین اعدام، تمامی روابط دیپلماتیک و تجاری خود با حکومت ایران را مشروط به توقف کامل اعدامها کنند. همچنین بار دیگر از همه وجدانهای بیدار میخواهیم که صدای این کارزار و تمامی محکومان به اعدام در ایران باشند و مستمراً به هر شکل ممکن اقدام کنند.»
بندهای زنان و زندانهای شرکتکننده در اعتصاب غذا
در هفته صد و سی و چهارم، جمعی از زندانیان زندان گچساران با انتشار بیانیهای، پیوستن رسمی خود را به کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» اعلام کردند. به این ترتیب ۶۰ زندان در سراسر کشور به این کارزار پیوسته و اعتصاب غذا کردند.
اسامی بندها و زندانهای شرکتکننده:
بندهای زنان و مردان زندان اوین، بندهای زنان و مردان زندان سپیدار اهواز، بندهای زنان و مردان زندان عادلآباد شیراز، بندهای زنان و مردان زندان زاهدان، بندهای زنان و مردان زندان یزد، بندهای زنان و مردان زندان رشت، زندان قرچک ورامین، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرمآباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان،
زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان نظام شیراز، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان،
زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور و زندان گچساران.
درباره کارزار «سه شنبه های نه به اعدام»
کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» که اکنون وارد سومین سال فعالیت خود شده، به فراگیرترین، ماندگارترین و اثرگذارترین حرکتهای اعتراضی درون زندانهای کشور تبدیل شده است. با وجود تشدید فشارهای امنیتی، تهدیدهای مستمر، محدودیتهای ارتباطی و اقدامات تنبیهی علیه شرکتکنندگان، این حرکت اعتراضی متوقف نشده است.
در هفتههای اخیر نیز با پیوستن زندانیان بیشتری از زندانهای مختلف، دامنه آن گستردهتر شده و اعتراض به اعدام اکنون در ۶۰ زندان در سراسر ایران گسترش یافته است. بخش قابل توجهی از این زندانیان اعتصابی را زندانیان سیاسی زن تشکیل میدهند که در بند زنان زندان اوین، زندان قرچک ورامین، بند زنان زندان سپیدار اهواز، بند زنان زندان عادل آباد شیراز، بند زنان زندان زاهدان، بند زنان زندان یزد و بند زنان زندان رشت دوران حبس خود را سپری میکنند.
