روز پنجشنبه سوم مهرماه ۱۴۰۴، زنان زندانی سیاسی در زندان قرچک ورامین با برگزاری تجمعات اعتراضی به مرگ سمیه رشیدی یاد او را گرامی داشتند.
سمیه رشیدی یک کارگر ۴۲ساله در خیاطخانه بود که در اردیبهشت ماه در حین نوشتن شعار «کارگر بیدار است، از شیخ و شاه بیزار است» بازداشت شد و به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سرش را به دیوار کوبیدند.
سمیه روز پنجشنبه ۳ مهرماه بعد از ده روز کما در بیمارستان مفتح ورامین جان سپرد.
در زندان قرچک ورامین، محل حبس سمیه رشیدی، زنان زندانی سیاسی بلافاصله پس از انتشار خبر جان‌باختن او دست به اعتراض زدند. آنان با سردادن شعارهایی چون «مرگ بر خامنه‌ای»، «لعنت بر خمینی»، «مرگ بر دیکتاتور» و «سمیه بیدار، اونم شده سربدار» خشم خود را نسبت به این مرگ اعتراضی نشان دادند.
هم‌زمان، سرودهای اعتراضی از جمله «زده شعله بر چمن» فضای بند زنان را به صحنه‌ای پرشور از مقاومت و همبستگی تبدیل کرد.
در بند ۷ زندان اوین، زندانیان سیاسی از ساعت ۱۸:۳۰ با تجمع در هواخوری، شعارهایی علیه رژیم و قضائیه آن سر دادند.
آنان مرگ سمیه رشیدی را «جنایت سازمانیافته» خوانده و یاد او را با سردادن سرود «ای ایران» و شعارهایی چون «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان» و «سر برود جان برود، آزادی هرگز نرود» گرامی داشتند. این حرکت اعتراضی تا نیمه‌شب ادامه یافت و زندانیان با ماندن در هواخوری، بی‌تفاوتی مقامات نسبت به جان زندانیان را به چالش کشیدند.
اهمیت اعتراض‌ها
این اعتراض‌ها بار دیگر نشان داد که زندان‌ها، با وجود فشارها و سرکوب شدید، همچنان کانون مقاومت و مطالبه عدالت هستند. زنان زندانی سیاسی با به خطر انداختن امنیت و جان خود، صدای خاموش‌شدگان را زنده نگه می‌دارند و بر این واقعیت تأکید می‌کنند که مرگ سمیه رشیدی یک تک مورد نبوده، بلکه نمادی از سرکوب سیستماتیک در زندان‌های ایران است.
کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران از گزارشگر ویژه ملل متحد خواستار تحقیق در مورد شرایط مرگ سمیه رشیدی و جنایتی که رژیم مرتکب شده است می باشد.
این کمیسیون همچنین از کمیسر عالی حقوق بشر، شورای حقوق بشر، گزارشگر ویژه در مورد ایران و گزارشگر ویژه در مورد خشونت علیه زنان و دختران خواستار اقدام فوری برای نجات جان زندانیان بیمار، به خصوص زنان در شکنجه گاه قرچک می باشد.
