زندانی سیاسی سمیه رشیدی بعد از ۱۰روز کما در بیمارستان جان باخت

زندانی سیاسی سمیه رشیدی محبوس در شکنجه گاه قرچک، پس از چند روز بی‌هوشی در بیمارستان مفتح ورامین جان باخت. خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه رژیم ایران، این خبر را تأیید کرده است.

سمیه رشیدی، ۴۲ ساله و کارگر خیاط‌‌خانه، سالها به بیماری صرع مبتلا بود. بنا بر شهادت هم‌سلولی‌هایش، بارها با تشنج و سردرد شدید به بهداری مراجعه کرده بود. اما پزشکان زندان مشکلات او را «تمارض» تلقی کرده و او را به بند بازمی‌گرداندند و یا داروهای اعصاب به او می‌دادند که ربطی به بیماری صرع نداشت.

در حالی که قرار وثیقه برای آزادی او صادر شده بود، خانواده‌اش توانایی مالی تأمین آن را نداشتند.

سه‌شنبه هفته گذشته، ۲۵ شهریور، پس از انتقال به پزشکی قانونی برای بررسی وضعیت «عدم تحمل کیفر»، رشیدی در مسیر دچار تشنج شدید شد. با وجود وخامت حال، او ابتدا به زندان برگردانده شد و تنها پس از حمله‌ شدید صرع و از دست دادن هوشیاری به بیمارستان منتقل گردید. چند روز بعد، پزشکان اعلام کردند که سطح هوشیاری او به ۵ رسیده و امیدی به بهبودی او نیست. کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت در تاریخ ۳۰ شهریور با صدور اطلاعیه ای نسبت به وضعیت وخیم زندانی سیاسی سمیه رشیدی هشدار داده و از ارگان های ذیربط بین المللی برای نجات جان او استمداد کرده بود.

او از جمله زندانیانی بود که در پی تخریب زندان اوین در جریان جنگ ۱۲-روزه به شکنجه گاه قرچک منتقل شدند.

سمیه رشیدی مهرآبادی متولد ۱۳۶۲ بود. او در ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ هنگام شعارنویسی علیه رژیم در محله جوادیه تهران بازداشت و تحت اتهام «تبلیغ علیه نظام» زندانی شد. به گواهی نزدیکانش، در زمان دستگیری به شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت؛ مأموران سر او را به دیوار کوبیده و بر سینه‌اش نشسته بودند. رشیدی به همین دلیل علیه نیروهای بازداشت‌کننده شکایت کرده بود.

رسانه‌های حکومتی از جمله خبرگزاری تسنیم و میزان در روزهای اخیر خانواده‌ او را متهم کردند که از ارائه وثیقه برای آزادی‌اش «خودداری» کرده‌اند، در حالی که هم‌بندی‌های رشیدی تأکید دارند خانواده او صرفاً توانایی پرداخت وثیقه را نداشتند.

قوه قضاییه در گزارش رسمی خود پس از مرگ، سمیه رشیدی را متهم به ارتباط با سازمان مجاهدین خلق کرد.

مرگ سمیه رشیدی بار دیگر توجهات را به سیاست سیستماتیک حاکمیت در محروم‌سازی زندانیان سیاسی از درمان پزشکی جلب می‌کند؛ رویه‌ای که تنها پس از رسیدن به وضعیت بحرانی، به اعزام زندانی به بیمارستان منجر می‌شود و در موارد متعدد، به مرگ آنان انجامیده است.