روز جهانی ورزش برای توسعه و صلح جشن سالانه قدرت ورزش برای ایجاد تغییرات اجتماعی، توسعه جامعه و تقویت صلح و تفاهم در ۲۳اوت ۲۰۱۳ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد ایجاد شد.
ایجاد تغییرات اجتماعی و تقویت صلح و تفاهم در جامعه و البته دستیابی به برابری، مسیری است طولانی و پر چالش که همه زنان جهان تا رسیدن به هدف باید طی کنند. وقتی به زنان اوکراین که درگیر یک جنگ ناعادلانه بود و نبود هستند، نگاه می کنیم، این حقیقت به صورت فاحشی خودنمایی می کند.
اما متأسفانه وقتی به زنان ایران می نگریم حقیقت بسا بسا دردناک تر است. زنانی شجاع و با استعداد که بیش از ۴۰ سال است در چنگال یک دیکتاتوری مذهبی دست و پا می زنند و هیچ حقی به عنوان یک شهروند معمولی برایشان به رسمیت شناخته نمی شود. رژیم آخوندی که دو مشخصه بارز آن زن ستیزی و جنگ افروزی است چگونه می تواند در راستای ورزش و صلح و توسعه گام بردارد!
ممانعت از ورود زنان به ورزشگاه
یکی از مسائل زنان ایرانی نه رقابت ورزشی، بلکه تنها تماشای مسابقات تیم های ورزشی مردان در استادیوم هاست. رژیم آخوندی در روز ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، پس از وعده های دروغین به فیفا و علیرغم فروش بلیط به زنان و دختران، از ورود آنان به ورزشگاه امام رضا در مشهد برای تماشای مسابقه فوتبال تیم های ملی ایران و لبنان با اعمال خشونت ممانعت به عمل آورد. (سایت حکومتی عصر ایران- ۱۰ فروردین ۱۴۰۱)
فیلم های منتشر شده در شبکه اجتماعی نشان می دهد که نیروی انتظامی بر روی سر و صورت زنان و دخترانی که تلاش می کردند وارد ورزشگاه شوند، گاز فلفل پاشیدند و هیچ ارگان رژیم پاسخگوی این جنایت نشد.
نداشتن حق تماشای ورزش در ورزشگاه های ایران برای زنان سابقه طولانی دارد که بارها منجر به دریافت اخطار از طرف فیفا شده است اما رژیم آخوندی هر بار با یک فریبکاری به اعمال تحقیرکننده و تبعیض‌آمیز خود ادامه می دهد.
دو سال پیش در ۱۸ مهر ۱۳۹۸ در جریان بازی ایران – کامبوج رژیم آخوندی برای اولین بار، حضور گزینشی و بسیار محدود زنان را در ورزشگاه پذیرفت که پاسخی بود ضعیف و فریبکارانه به خودسوزی سحر خدایاری ملقب به دختر آبی ایران که در شهریور ۱۳۹۸ صورت گرفت. سحر به دلیل تلاش برای ورود به ورزشگاه توسط نیروی انتظامی بازداشت و به ۶ماه زندان محکوم شده بود.
حکومت آخوندی تمام قد در مقابل ورزش زنان
زنان ورزشکار در ایران با موانع و چالش‌های متعددی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. آنان برای حضور در عرصه‌های بین‌المللی و دنبال کردن رشته ورزشی مورد علاقه خود، مجبور به گرفتن مجوز از مقامات فاسد حکومت آخوندی هستند. ملایان حضور بین‌المللی زنان در برخی رشته‌ها مثل شنا را کلاً ممنوع کرده اند. در دیگر رشته‌ها نیز آنان در صورتی می‌توانند در رقابت‌های خارج از ایران شرکت کنند که با حجاب مورد تأیید رژیم آخوندی و با اجازه شوهر یا پدر سفر کنند.
این محدودیت های قوانین رسمی و نهادینه شده رژیم آخوندی هستند. قهرمانان ورزشی زن در موارد متعدد به دلیل عدم اجازه شوهر از حضور در مهمترین مسابقات منع شدند.
در اسفندماه ۱۳۹۹ سمیرا زرگری، سرمربی تیم اسکی آلپاین به دلیل اعتراض همسرش ممنوع الخروج شد و نتوانست همراه با تیم خود برای شرکت در مسابقات به ایتالیا سفر کند. سمیرا زرگری اولین ورزشکار زن ایرانی نیست که همسرش او را ممنوع الخروج و از شرکت در مسابقات جهانی محروم کرد. پیش از او نیلوفر اردلان، کاپیتان تیم ملی فوتسال زنان و زهرا نعمتی قهرمان دو دوره بازی‌های پارالمپیک در رشته کمانداری نیز از سوی همسرانشان ممنوع الخروج شده بودند. (دویچه وله – ۱۷ فوریه ۲۰۲۱)
حتی کوهنوردی و طبیعت گردی در ایران برای زنان متأهل به اجازه همسر زنان و برای زنان مجرد به اجازه ولی مشروط است. این بخشنامه را هیأت کوهنوردی خراسان رضوی در آبان ۱۳۹۷ به باشگاههای این استان اعلام کرد.
علاوه بر این، پخش هرگونه مسابقه ورزشی زنان از رسانه های ایرانی ممنوع است. لباس‌های گشاد و دست‌وپاگیر در بسیاری مواقع مانع درخشش زنان ورزشکار ایرانی در مسابقات می‌شود اما با همین لباس‌ها هم مسابقات ورزشی زنان از تلویزیون دولتی ایران پخش نمی‌شود و به همین دلیل، تیم‌های ورزشی زنان حامی مالی ندارند.
زنانی با جیب خالی و اراده ای افتخار آفرین
رژیم ایران که به طور کلی بازار کار را بر زنان هرچه محدودتر می کند، ورزش حرفه ای زنان را اساساً به رسمیت نمی شناسد.
نسترن مقیمی، بازیکن تیم ملی فوتسال ایران، به دستمزد پایین زنان فوتبالیست در ایران اعتراض کرد و گفت: «دستمزد ما از یک‌پنجاهم دستمزد آقایان فوتبالیست هم کمتر است.»
این عضو تیم فوتسال زنان ایران که در یک برنامه تلویزیونی صحبت می‌کرد، افزود: «ما ۱۰ تا ۱۱ ماه از سال را درگیر لیگ‌ایم و نمی‌توانیم کار دیگری انجام دهیم و با توجه به تورمی که وجود دارد، دستمزد فعلی ما ناچیز است.»
پیش‌تر، زهرا کیانی، تنها ووشوکار زن ایرانی دارنده مدال جهانی، گفته بود: «صداوسیمای ایران از نمایش مسابقات زنان ورزشکار خودداری می‌کند و این موضوع باعث شده است که حامیان مالی برای ورزش زنان هزینه نکنند.» این مسئله را سارا شیربیگی، بازیکن تیم فوتسال زنان و «خانم گل» مسابقات قهرمانی آسیا، نیز تأیید کرده و گفته بود: «وقتی که ما را نشان نمی‌دهند، هیچ اسپانسری هم حاضر به همکاری نخواهد شد. وقتی اسپانسر نباشد، تیم‌ها کم می‌شوند و دستمزد‌ها پایین می‌آید.»
محدودیت ها افزایش می یابند
با وجود اینکه افتخارآفرینی زنان ورزشکار ایرانی در میدان‌های ورزشی بین‌المللی روز به روز در حال افزایش است، محدودیت ها علیه آنان نیز با وضع قوانین جدید افزایش می‌یابد. وزارت ورزش و جوانان دولت سیزدهم در اقدامی عجیب، فعالیت بدنسازی زنان در برخی رشته‌ها را ممنوع اعلام کرد. در زمستان ۱۴۰۰ هم مریم کاظمی‌پور، معاون وزیر ورزش و جوانان، توصیه کرد که زنان علاقمند به رشته بوکس «جوانی و توانمندی» خود را در دیگر رشته های ورزشی محک بزنند و منتظر تصویب رشته بوکس برای زنان در وزارت ورزش و جوانان نباشند.
همه این محدودیت‌ها از نگاه جنسیتی ملایان به ورزش زنان سرچشمه می‌گیرد و مسیر درخشش زنان قهرمان ایران را مسدود می‌کند. (ایندیپندنت فارسی – ۹فروردین ۱۴۰۱ – ۲۹مارس ۲۰۲۲)
