سازمان عفو بین‌الملل با صدور یک بیانیه مطبوعاتی روز ۲۸ آبان ۹۵ اعلام کرد که این تبعه ایرانی-بریتانیایی در وضعیت شکننده ای قرار دارد و سلامتی او رو به وخامت است.
به گفته همسر خانم زاغری، ریچارد رتکلیف، وضعیت او طی هفته های اخیر بسیار بد شده و او به فکر خودکشی افتاده است. وضعیت او به قدری وخیم شده بود که مقامات روز جمعه (۲۸ آبان) یک ملاقات اضطراری با خانواده برای او ترتیب دادند.
وی از تپش قلب، درد در ناحیه دست و بازو و کتف و تاری دید رنج می برد. او از روز ۲۳ آبان دست به اعتصاب غذا زد تا استیصال خود از اینکه چشم اندازی برای آزادیش وجود ندارد بیان کند.
در حین دیدار خانوادگی، مادر نازنین از دیدن اینکه دخترش از زمان اسارت چقدر نحیف شده غش کرد. نازنین موافقت کرد که به خاطر دختر بچه کوچکش دست از اعتصاب غذا بردارد.
فیلیپ لوتر از مقام های عفو در امور خاورمیانه و شمال آفریقا گفت: «خبر وخامت حال نازنین زاغری رتکلیف بسیار نگران کننده است. بازداشت او به خاطر اتهام … امنیت ملی کاملاً غیرعادلانه است. وی بعد از دستگیری از فرزندش جدا شده و ۴۵ روز در حبس انفرادی به سر برده است. مقامات ایران به جای تمدید درد و رنج او باید فورا و بدون شرط او را آزاد کنند و به این وضع پایان دهند».
خانم زاغری رتکلیف فروردین سال جاری هنگام بازگشت به بریتانیا در فرودگاه تهران بازداشت و به کرمان منتقل شد. سپاه کرمان در اطلاعیه‌ای او را به مشارکت در «براندازی نرم» و همکاری با «موسسات معاند» متهم کرد و او به ۵ سال حبس محکوم شده است.
عفو بین الملل نوشت که خانم زاغری زندانی عقیدتی است و «تنها به دلیل استفاده صلح آمیز از حق آزادی بیان و تماس با دیگران زندانی است». (عفو بین الملل – 18 نوامبر 1395)
