شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران برای سه زن ایرانی – سمیه کارگر، بهاره سلیمانی و نازنین محمدنژاد– حکم زندان صادر کرد.
سمیه کارگر و بهاره سلیمانی به دلیل «مشارکت در اداره یک گروه غیرقانونی» و «تبلیغ علیه نظام»هر کدام ۶سال و ۸ ماه حکم زندان دریافت کردند.
نازنین محمدنژاد نیز به خاطر «همدستی در اداره یک گروه غیرقانونی» و «تبلیغ علیه نظام» به ۳سال و ۴ماه حکم حبس تعزیری محکوم شد.
این احکام رویهمرفته به ۱۶ سال و ۸ ماه حبس تعزیری برای سه زن ایرانی بالغ می شود.
سمیه کارگر، شهروند کُرد اهل ایلام و دانشآموخته رشته فلسفه دانشگاه تبریز، روز ۲۷ مهر ۹۹ در منزل شخصی خود در تهران بازداشت شد. وی ۴ ماه در بازداشتگاه وزارت اطلاعات مشهور به بند ۲۰۹ در زندان اوین در یک سلول چند نفره محبوس و تحت بازجویی قرار داشت. وی در اواسط بهمن ماه به بند ۸ زندان مخوف قرچک منتقل شد.
سمیه کارگر به دلیل ابتلا به یک بیماری نادر چشمی داری ضعف شدید بینایی است به طوری که برای انجام کارهای روزمره شخصی به دیگران نیاز دارد. با این وجود ماموران از انتقال داروهایش به وی امتناع می کنند.
وی در تاریخ ۸ اردیبهشت ۱۴۰۰ به طور موقت به قید یک وثیقه سنگین از زندان آزاد شد.
بهاره سلیمانی ۴۳ ساله و یک پرستار ساکن تهران می باشد. مأموران وزارت اطلاعات او را روز ۲۵ مهرماه ۹۹ دستگیر و در بازداشتگاه اطلاعات سپاه موسوم به بند دو الف زندان اوین در حبس انفرادی زندانی کردند.
خانم سلیمانی که از شروع شیوع ویروس کرونا در حال پرستاری از بیماران مبتلا بوده، خود به کووید ۱۹ مبتلا شد و از بیماری ریوی رنج می برد. اما در دوران حبس در زندان اوین از رسیدگی های مبرم دارویی و پزشکی محروم بود. وی به طور موقت و به قید وثیقه در تاریخ ۶ اسفندماه ۱۳۹۹ از زندان آزاد شد.
نازنین محمدنژاد ۳۲ ساله و دانشجوی زبان روسی در دانشگاه علامه طباطبائی تهران بود. روز ۱۸ آذرماه ۱۳۹۹ مأموران اطلاعات او در منزلش در تهران بازداشت کردند. وی مدتی را در حبس انفرادی در بند ۲۰۹ زندان اوین سپری کرد. در دوران حبس او از دسترسی به وکیل و تماس یا ملاقات با خانواده اش محروم بود. نازنین محمدنژاد در تاریخ ۱۴ بهمن ۱۳۹۹ به طور موقت از زندان آزاد شد.
