مادر بزرگوار مجاهد فاطمه کریمی (مادر فرزانه سا) پس از پنجاه سال مقاومت و صبر و استقامت در برابر دو دیکتاتوری شاه و شیخ روز یکشنبه ۲۳ آذر ۹۹ پس از سه روز کوما بر اثر سکته مغزی در بیمارستانی در شهر کلن آلمان درگذشت.
مادر مجاهد فاطمه کریمی در بهمن ۱۳۰۸ در خانواده ای مذهبی و سیاسی در تهران به دنیا آمد. وی از معلمان دلسوز و زحمتکش تهران بود و به همراه همسرش در فعالیت های اجتماعی در حمایت از پیشوای نهضت ملی ایران، دکتر محمد مصدق، شرکت فعال داشت.
مادر مجاهد فاطمه کریمی از زمان شروع مبارزات مجاهدین پیشتاز علیه دیکتاتوری سلطنتی و پس از آن در تمام دوران سیاه حاکمیت ولایت فقیه طی پنجاه سال یار و یاور و رهرو پاکباز مجاهدین بود.
وقتی فرزند مجاهدش مجید در سال ۱۳۵۶ توسط ساواک شاه دستگیر شد، مادر به جمع مادران و خانواده های زندانیان سیاسی پیوست و همراه آنان به فعالیت های افشاگرانه و دیدار با زندانیان سیاسی زمان شاه پرداخت.
او در تظاهرات دوران انقلاب ضدسلطنتی از جمله در تظاهرات ۱۷ شهریور ۵۷ در میدان ژاله که توسط حکومت شاه به خاک و خون کشیده شد حضوری فعال داشت.
در جریان مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی مادر فرزانه سا در تحصن مادران و پشتیبانان زندانیان در کانون وکلا فعال بود و بسیاری از اطلاعیه های متحصنان را مادر می خواند. روز ۳۰ دی ۱۳۵۷ در لحظات آزادی آخرین زندانیان سیاسی مادر در مقابل زندان قصر بود.
پس از سرنگونی نظام شاه، مادر به فعالیت در کنار سازمان مجاهدین پرداخت و در فاز سیاسی همراه با مجاهدین شهید معصومه شادمانی و بتول اکبری در بخش کارگری سازمان فعالیت می کرد و مسئولیت دفتر کارگری به عهده او بود.
در جریان اولین انتخابات ریاست جمهوری پس از انقلاب و کاندیداتوری برادر مجاهد مسعود رجوی مادر بسیار فعال بود و از جمله به شهرهای آبادان و اهواز رفت و به ایراد سخنرانی در حمایت از کاندیدای نسل انقلاب پرداخت. او سپس به انجمن مادران مسلمان پیوست و در فعالیت های مختلف با شور و شوق زایدالوصفی شرکت می کرد. در نشست ها و برنامه هایی که در خانه مادر رضایی های شهید تشکیل می شد حضور می یافت و جزو اولین مادرانی بود که انجام مسئولیت هایی که به او محول می شد و حتی فراتر از آنرا به عهده می گرفت. مادر در میتینگ ها و تظاهرات در دوران فاز سیاسی شرکت داشت. در تظاهرات بزرگ ۲۰۰هزار نفره مادران در تهران در ۷ اردیبشهت سال ۱۳۶۰ بسیار فعال بود.
مادر در قیام تاریخی ۳۰ خرداد ۶۰ نیز با شور هر چه تمام تر شرکت داشت و در جریان تظاهرات دستگیر شد ولی توانست از دست کمیته چی ها با محمل اینکه مسافر است بگریزد.
شکنجه و شهادت فرزندان مادر فرزانه سا به ویژه شهادت مهشید فرزانه سا از شهیدان حماسه عاشورای مجاهدین در ۱۹ بهمن سال ۶۰، مجید فرزانه سا که در خرداد ۶۱ در تهران به دست دژخیمان خمینی به شهادت رسید، و علیرضا فرزانه سا که از قهرمانان شهید عملیات کبیر فروغ جاویدان بود و همچنین شهادت شماری دیگر از بستگان نزدیک مادر بر عزم و ایمانش بسا افزود و او را بیش از پیش حامی و مشوق و مدافع نبرد در راه آرمانهای مجاهدین کرد.
مادر در خاطرات خود گفت: «چاپخانه مجاهد در خانه ما بود و این باعث افتخار ما بود. من همیشه می گفتم خون ما که از خون بچه های چاپخانه رنگین تر نیست. همسرم را به همین خاطر در آبان ۶۰ دستگیر کردند. او بعد از شکنجه های جسمی و روحی زیاد بعد از شهادت مهشید و محمد و دستگیری فرزند ۷ماهه آنها در ۱۹بهمن ۶۰ و شهادت مجید و فشارهای زندان آنفارکتوس کرد.»
مادر فرزانه سا با تکیه بر عشق و ایمان سترگش به آرمان مجاهدین در راه آزادی میهن با روی گشاده از همه این دردها و داغها استقبال می کرد و می گفت بسیار راضی به رضای خدا و شاکرم که مرا در این دوران سخت و تنهایی و دور از عزیزانم و شهدایم حفظ کرد. روز به روز به خدا نزدیک تر شده ام. نمی دانم خدا را چگونه شکرگزار باشم به خاطر مریم عزیزم و مسعود که ما را به این مسیر راهنمایی کردند.
مادر فرزانه سا در سالیانی که در خارج و در تبعید بود هیچگاه از مشکلات غربت ننالید. همیشه سرشار و سرحال و با ایمانی وصف ناشدنی به راه پر فروغ مجاهدین و تمامی فرزندان مجاهدش افتخار می کرد. مادر در این سالیان به رغم سن بالا و بیماری هایی که داشت در اغلب مراسم و تظاهرات شرکت یا سخنرانی می کرد.
