زندانی سیاسی از بندرسته آتنا فرقدانی در مصاحبه اختصاصی که روز ۲۵تیر در واشینگتن پست منتشر شد از همه کسانی که برای آزادی او تلاش کردند تشکر کرد. «کسانی که آنها را نمی شناسم ولی آزادی خود را مدیونشان هستم.»
وی گفت وقتی در زندان قرچک بودم از این تلاشها اطلاعی نداشتم و فکر می کردم که در آنجا خواهم مرد ولی بعداً در اوین وکیلم با دادن خبر این فعالیتها خیلی به من روحیه داد.
وی در باره فعالیت هنری اش به واشینگتن پست گفت: من درباره معجزه نقاشی و تأثیر آن برجامعه به قطعیت رسیده ام و به همین خاطربیشتر از همیشه برای ادامه این کار قاطع تر هستم.
درباره حکم ۱۲سال و ۹ماه زندان آتنا گفت اول برایم باورکردنی نبود ولی بعداً برای خودم بریدم که برای ۱۳سال آینده خانه من زندان خواهد بود. ولی سخت ترین لحظات دوران اسارتم زمانی بود که باید از پشت شیشه کابین برای پدر و مادرم که از این حکم خیلی آشفته بودند شکلک در بیاورم تا آنها را بخندانم.
آتنا در انتهای مصاحبه خود به وضعیت زنان زندانی در قرچک ورامین پرداخت و گفت رفتار غیرانسانی با آنها بیشترین تأثیر مخرب را بر روی وی داشته است. وی گفت «میخواهم بازتاب خواسته های زنان قرچک باشم. آنها که در آرزوی آب آشامیدنی خنک بودند،… آنها که دلشان برای یک دوش آب گرم لک زده بود، آنهایی که حکم اعدام داشتند و در آرزوی کاشتن یک گیاه بودند… تا قبل از رفتن یک اثر زنده از خود برجای بگذارند.»
