۶ آوریل روز جهانی ورزش برای صلح و توسعه نامگذاری شده است. در چنین روزی در سال ۱۸۹۶ نخستین دوره بازیهای المپیک تابستانی مدرن به میزبانی یونان برگزار شد. سازمان ملل با نامگذاری این روز، ورزش را به عنوان یک حق اساسی برای همه آحاد مردم به رسمیت شناخته شده است. ملل متحد ورزش را به عنوان یک ابزار قدرتمند برای تقویت روابط و ارتقای آرمان های صلح، برادری، همبستگی، عدم خشونت و عدالت قلمداد می کند. در ایران کنونی اما این حق از زنان دریغ می شود. رژیم ایران به طور سیستماتیک و به اشکال مختلف برای ورزش زنان محدودیت ایجاد می کند. زنان ورزشکار در ایران با بالاترین فشارها و محدودیت ها به فعالیت مشغول هستند.
فقدان حمایت مالی دولتی و خصوصی از ورزش زنان
تیم های ورزش زنان و ورزشکاران زن از هیچگونه حمایت دولتی یا خصوصی برخوردار نیستند.
یکی از علل عدم حمایت اسپانسرهای خصوصی از تیم های ورزش زنان ممنوعیت پخش تلویزیونی و تهیه عکس و گزارش از مسابقات آنها می باشد.
شهناز یاری سر مربی تیم فوتسال زنان سپید رود تهران گفت، «اسپانسرها می خواهند دیده شوند. در غیر این صورت هزینه نمی کنند و این یکی از اساسی ترین مشکلاتی است که کار را برای فوتسال بانوان سخت کرده است.»
در لیگ فوتبال سال ۹۷ قرار بود ۱۴ تیم در لیگ حضور داشته باشند اما به دلیل عدم حمایت مالی تنها ۱۱ تیم توانستند در لیگ فوتبال زنان شرکت کنند. (خبرگزاری حکومتی ایسنا- ۱۷ مرداد ۱۳۹۷)
در تیم های فوتسال نیز به دلیل مشکلات مالی و عدم حمایت دولت خیلی از تیم ها نتوانستند تیم داری کنند و شروع لیگ را به عقب انداخت.
زیور بابایی سر مربی فوتسال تیم شرکت ملی حفاری گفت، «نبود اسپانسرها و بحث مالی باعث شد که خیلی ازتیم ها نتوانند در لیگ شرکت کنند.» وی افزود، «می گویند لیگ حرفه ای اما هیچ چیزمان حرفه ای نیست. وقتی می گوییم حرفه ای یعنی حرفه ام این است و حقوقم از این راه به دست می آید اما در ایران چنین چیزی اتفاق نمی افتد.» (خبرگزاری حکومتی ایسنا – ۲۱ مرداد ۱۳۹۷)
برخی اوقات تیم ها به کلی منحل شده اند و گاه تیم ها توان سفر به شهر دیگر برای شرکت در مسابقات را نداشته اند.
ورزشکاران حرفه ای نه تنها هیچ حقوقی دریافت نمی کنند بلکه برندگان مدال طلا نیز به حال خود رها می شوند تا زندگی خویش را از طریق دستفروشی، فروش ترشی و کشاورزی تأمین کنند.
وضعیت امکانات ورزشی برای ورزش زنان
لیگ برتر فوتبال زنان در فصل زمستان زمین مناسبی حتی در پایتخت ندارد. این کمبود مانع اجرای منظم و با کیفیت بازی ها است.
در یکی از بازی ها در آذربایجان غربی زمین مسابقه پوشیده از برف بود که باعث شد بازی با چند ساعت تأخیر آغاز شود.
دو تیم دیگر نیز در تهران در شرایطی بازی کردند که به دلیل جمع شدن آب باران و برف در زمین مسابقه بازی با تأخیر شروع شد و کیفیت زمین بازی به حدی بد بود که بازیکنان در یک محوطه ای پر از گل و لای مسابقه دادند. دختران فوتبالیست در نیمه نخست با لباس اصلی بازی کردند و در نیمه دوم به خاطر گلی و خیس شدن لباس ها مجبور به تعویض لباس شدند.
هاجر خراسانی سرپرست تیم فوتبال زنان ذوب آهن اصفهان در مورد کیفیت زمین بازی گفت، «کیفیت زمین اصلاً خوب نبود و وقتی بازیکنانم پای شان را روی زمین گذاشتند داخل گل فرو می رفتند به گونه ای که به راحتی نمی توانستند پای خود را از گل بیرون بیاورند. اگر یکی از بازیکنانم رباط صلیبی پاره کند چه کسی جوابگو است؟ اصلاً فکرش را نمی کردم که در تهران با چنین زمینی روبه رو شوم.»
تیم ملی والیبال زنان ایران با لباس های شخصی خودشان به تمرین می روند و هیچ پشتیبانی از طرف فدراسیون ورزشی والیبال کشور نمی شوند. (خبرگزاری حکومتی ایسنا- ۵ اردیبهشت ۹۷)
تیم قایقرانی زنان ایران در فاضلاب به تمرین می پردازند. دور تا دور پیست پر از صدف های برنده است و باعث زخمی شدن ورزشکاران می شود. برای تمرین قایق گروهی حتی تهیه پارو که وظیفه هیئت قایقرانی است را خود ورزشکاران انجام می دهند. قایق گروهی که به تیم قایقرانی زنان ایران داده شد، ۱۰ سال پیش در تهران مورد استفاده قرار می گرفته و بارها تعمیر شده است.
به رغم شرایط اسفبار و فقدان هر گونه حمایت از سوی دولت یا مراجع ورزشی، این زنان و دختران ایرانی هستند که با انگیزه ای بالا با همه مشکلات می جنگند و رو در روی این رژیم زن ستیز به کسب مقام قهرمانی نیز نايل می شوند.
