نمایش برابری جنسیتی: فریبکاری آماری توسط رژیم آخوندی
حمید آصفی یک خبرنگار و تحلیلگر سیاسی مستقر در تهران در یک پست تلگرامی در ۱۵ بهمن ۱۴۰۳ تحت عنوان «بازی آمار با حقوق زنان» منتشر کرد. هدف از درج این پست، نشان دادن واقعیت نقض حقوق زنان در ایران از زبان کسی است که خودش در ایران و تحت حاکمیت رژیم کار می کند.
آصفی در برداشتی از یک پژوهش نوشت: حکومت ایران با ژستی روشنفکرانه اعلام میکند: «۶۰٪ دانشجویان کشور زنان هستند!». اما سکوت میکند روی این واقعیت: قانون اساسی، ماده ۱۱۵: رهبر و رئیسجمهور باید «مرد» و «رجال سیاسی» باشند. قانون مدنی، ماده ۱۱۰۵: زن برای اشتغال نیاز به اجازه کتبی همسر دارد. پس این «برابری آماری» چیست؟ فریبکاریی که دیوارهای دانشگاه را رنگ میزنند، اما سقف شیشهای حکومت را نمیشکنند.
دانشگاه: قفسی طلایی برای نمایش برابری!
آمار فریبنده: بر اساس گزارش مرکز آمار ایران (۱۴۰۲)، ۷۰٪ دانشجویان علوم انسانی را زنان تشکیل میدهند. اما:
- هیچ قاضی زنی در دادگاههای عالی ایران وجود ندارد (منبع: قوه قضائیه، ۱۴۰۳).
- تنها ۴٪ نمایندگان مجلس زن هستند؛ آن هم پس از تأیید شورای نگهبان (انتخابات ۱۴۰۰).
- قضاوت ممنوع!: دختری که حقوق میخواند، حتی اگر رتبه یک کنکور شود، به او میگویند: «شغل تو چای دادن به قاضی مرد است».
مهندسیِ نابرابری: قوانینی که زن را «نیمهانسان» تعریف میکند
- زنان دکترای علوم سیاسی اجازه تدریس در دانشگاههای دولتی را ندارند (اساسنامه وزارت علوم، ۱۳۹۵).
- حق انتخاب؟ انتخاب بیحق!: حتی اگر زنی به وزارت هم برسد، طبق قانون مجازات اسلامی، ماده ۶۴۳، همسرش میتواند هرلحظه او را از کار منع کند.
آمارهای حکومتی: شعبدهبازی با درصدها
حکومت ادعا میکند «۵۰٪ مدیران میانی زن هستند»؛ اما نمیگوید این «مدیریت» یعنی مسئول پذیرش در یک مدرسه دخترانه با حقوقی کمتر از خط فقر. گزارش جهانی شکاف جنسیتی (۲۰۲۳): ایران رتبه ۱۴۳ از ۱۴۶ کشور؛ پایینتر از افغانستان طالبانی! افزایش زنان تحصیلکرده نه برای پیشرفت، بلکه برای توجیه پروپاگاندای «زنان موفق» در رسانههای دولتی است.
نتیجه
برابری آماری، بردگی مدرن این «آمار»ها، پوششی است برای پنهان کردن واقعیتی تلخ: زن در ایران، شهروند درجه دو است. حتی اگر از هاروارد دکترا بگیرد، در نظام مردسالار، ارزشش به اندازه «اجازه کتبی همسر» است. حکومت با این آمارها میخواهد بگوید: «زنها! شما «برابرید»… البته فقط توی کلاس درس! بیرون که آمدید، جایگاهتان پشت درهای بسته خانهست.»
