عصر بهخیر، خانم رجوی، دوستان عزیز، قبل از معرفی خودم مایلم بابت دعوت شما از من برای اینکه بتوانم بخشی از روز جهانی زن در برلین باشم تشکر کنم و بگویم که از حضور در اینجا بسیار مفتخرم.
هر وقت مبارزهیی برای حفاظت و دفاع از حقوق زنان هست احساس میکنم، باید بخشی از آن باشم؛ میخواهم بخشی از آن باشم. هر وقت مبارزهیی برای حقوق برابر و حقوقبشر هست، احساس میکنم باید بخشی از آن باشم، باید حضور داشته باشم و میخواهم حضور داشته باشم. چون بهعنوان یک حقوقدان و یک زن، مبارزه برای حقوق و فرصتهای برابر و نمایندگی کردن شرافت انسانی وظیفه و افتخار من و دلیل حضورم در اینجاست.
من ماریا کاندیدا آلمایدا هستم، دادستان کل از پرتغال. من اولین زن دادستان کل بعد از انقلاب پرتغال بودم و تنها 40سال پیش بهرغم داشتن صلاحیت کار کردن در این موضع، این حق از من سلب شد، فقط به این دلیل که یک زن بودم.
من عضو اتحادیه زنان حقوقدان پرتغال هستم و سالها است برای دفاع از حقوق زنان فعالیت کردهام. من معنای محروم کردن فردی را از حقوقش تنها بهدلیل زن بودن، درک میکنم. از طریق اسناد بینالمللی دریافتهام که امروزه حقوق زنان ایران در همه عرصههای زندگی شخصی و عمومی از آنان سلب میشود. مثلاً در قوانین اعمالشده زنان نمیتوانند قاضی و دادستان بشوند، شهادت یک زن نیمی از شهادت یک مرد ارزش دارد، فقط به این دلیل که زن هستند و مرد برتر است.
بسیاری از نقضها و تبعیضات که روزانه در ایران علیه زنان جریان دارد فقط بهدلیل زن بودنشان است. بهعنوان یک متخصص حقوق، میدانم که قوانین بینالمللی برای کنترل حقوق افراد و بهخصوص زنان وجود دارند، اما رژیم ایران از قوانین بینالمللی تبعیت نمیکند، مانند کنوانسیون حذف هر نوع تبعیض علیه زنان که برای حفاظت از زنان در برابر تبعیض بنا شده، اما (رژیم ایران) امضاکننده آن نیست. از اینرو خشونت علیه زنان در ایران قانونی و در واقع سیستماتیک است.
از طریق اسناد بینالمللی مؤسسات جهانی همچنین شنیدهام که وضعیت مخالفان ایرانی در کمپ لیبرتی بسیار بد است. آنها چندین نوبت مورد حمله قرار گرفتهاند، اما اکنون از حداقل حقوق انسانی خود محروم میشوند. یک محاصره ظالمانه پزشکی علیه آنها اعمال شده و سادهترین بیماریها که میتوانست بهراحتی درمان شود باعث مرگ بسیاری شده است. آنها در صفوف طولانی در انتظار دریافت رسیدگی پزشکی هستند. بر اساس قانون بینالمللی این یک جنایت علیه بشریت است، اما دارد رخ میدهد. ساکنان کمپ لیبرتی باید به رسیدگیهای درمانی و پزشکان، دسترسی آزادانه داشته باشند. آنها نباید از سوخت و حداقلهای روزمره محروم شوند. تحت قوانین بینالمللی بایستی به آنها احترام گذاشته شود و باید مورد حفاظت قرار گیرند، همانطور که به آنان قول داده شده است.
خانم رجوی گرامی، دوستان عزیز، من کسی نیستم، ولی مایلم بگویم از شما و مبارزه شما برای آزادی حمایت میکنم و میتوانم بگویم که در پرتغال در پرتغال، مردم کشورم و زنان آزاده، با شما هستند. همیشه با شما هستند، روزانه با شما رنج میکشند، ولی بههمراه شما مبارزه میکنند، و میدانم روزی شما پیروز خواهید شد؛ همچون پرتغال در سال 1974. ما طی 50سال تحت دیکتاتوری بودیم؛ فکر میکنم شما هم موفق خواهید شد.
اینرا تکرار میکنم، خانم رجوی گرامی و دوستان عزیز، من از شما حمایت میکنم در مبارزهتان برای آزادی، عدالت، برابری و حقوق زنان. فکر میکنم میتوانم بگویم، همانطور که در پرتغال میگوییم، چون این مبارزه ادامه دارد.
با تشکر.
