فخرالدوله، بانوی نیکنام عصر قاجار و پهلوی و مادر نخست‌وزیر پیشین ایران، دکتر علی امینی، یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده اما اثرگذار تاریخ معاصر ایران است. او نه تنها در خاندان سیاست‌مداران بزرگ قرار داشت، بلکه با همت شخصی خود به عنوان خیر، یتیم‌نواز و پیشگام خدمات شهری در تهران شناخته شد و نام او بیش از هر چیز با راه‌اندازی نخستین سیستم تاکسیرانی تهران و فعالیتهای گسترده اجتماعی و خیریه گره خورده است.
فخرالدوله در خانواده‌ای اشرافی و صاحب نفوذ به دنیا آمد و بعدها با ازدواج و مادری علی امینی، بیش از پیش وارد متن تاریخ سیاسی ایران شد. اما آنچه او را از سایر بانوان درباری متمایز می‌کند، نه جایگاه خانوادگی، بلکه نقش اجتماعی و انسان‌دوستانه‌اش است. بخش بزرگی از عمر او وقف رسیدگی به یتیمان، خانواده‌های کم‌برخوردار، تأمین جهیزیه دختران نیازمند و ساخت و حمایت از مراکز خدماتی شد. بسیاری از روایت‌های شفاهی و تاریخی از او به عنوان پناهگاه فقرا و مادر مهربان تهرانی‌ها یاد می‌کنند.
یکی از اقدامات ماندگار فخرالدوله، مشارکت مؤثر در تأسیس تاکسیرانی تهران بود. در زمانی که رفت‌وآمد شهری برای مردم دشوار بود، او با حمایت مالی و مدیریتی خود زمینه شکل‌گیری سیستمی منظم برای حمل‌ونقل عمومی را فراهم کرد. این اقدام نه تنها اشتغال ایجاد کرد، بلکه رفت‌وآمد مردم را آسان‌تر ساخت و چهره پایتخت را به سمت نوسازی و شهر مدرن سوق داد. به همین دلیل، نام فخرالدوله در تاریخ شهری تهران با حمل‌ونقل عمومی و تاکسیرانی پیوند خورده است.
اگرچه او مادر علی امینی بود، شخصیت فخرالدوله تنها در سایه فرزندش تعریف نمی‌شود. او نمونه‌ای از زن اثرگذار ایرانی است که در زمانه محدودیت‌های اجتماعی زنان توانست ابتکار عمل داشته باشد، تصمیم‌های کلان بگیرد و در ساختار اجتماعی شهر نقش ایفا کند. میراث فخرالدوله تنها در اسناد تاریخ نمانده است؛ اثر واقعی او را می‌توان در سنت‌های نیکوکاری و یاری یتیمان، مشارکت زنان در امور اجتماعی و شهری و شکل‌گیری نخستین هسته‌های تاکسیرانی مدرن تهران دید. نام او امروز نیز به عنوان بانویی خیر، اجتماعی و پیشرو زنده است.
