زندان دولت‌آباد اصفهان محل نگهداری زنان در این شهر بزرگ می‌باشد. این زندان در بلوار فرزانگان اصفهان و در مجاورت کانون اصلاح و تربیت نوجوانان قرار دارد. پس از تعطیلی بند زنان زندان دستگرد، بخش بزرگی از زنان زندانی استان اصفهان به این زندان منتقل شدند. مدیریت این زندان دارای بخشی تحت کنترل سپاه پاسداران و بخش بزرگ‌تری زیر نظر فراجا و پلیس امنیت اخلاقی است. گزارشات رسیده از وضعیت بحرانی این زندان خبر می‌دهد.
۶۰۰ زن زندانی در زندان دولت‌آباد اصفهان
دست‌کم ۶۰۰ زن در زندان دولت‌آباد اصفهان زندانی هستند. این زندان دارای ۹ اتاق یا بند است که بخش‌هایی از آن به مادران و کودکان، زنان سالمند، زندانیان مرتبط با مواد مخدر، متهمان و محکومان مالی، بند سلامت و زندانیان سیاسی و بازداشت شدگان اعتراضات اختصاص یافته است. در این زندان اصل تفکیک جرائم به طور مؤثر رعایت نمی‌شود و زنان زندانی سیاسی در کنار متهمان جرائم عادی و سنگین نگهداری می‌شوند.
فضای داخل زندان از چهار قسمت اصلی تشکیل شده است:
- بند عمومی
- قرنطینه
- سلول‌های انفرادی سپاه
- تاریکخانه
اتاق‌های این بند هر کدام برای ۲۴ نفر طراحی شده اما در حال حاضر بیش از ۶۰ زندانی در هر اتاق به صورت فشرده محبوس هستند. در گزارش‌های رسیده از داخل زندان آمده است که جمعیت یکی از اتاقها به ۶۷ نفر رسیده است.
در چنین اتاقی تنها ۲۴ زن زندانی امکان استفاده از تخت را دارند و دست کم ۴۰ نفر دیگر به ناچار روی زمین می‌خوابند.
در هر اتاق که دست‌کم ۶۰ الی ۶۷ زندانی در آن زندانی هستند تنها دو توالت و یک روشویی وجود دارد.
استحمام نیز محدود است و زنان تنها دو روز در هفته امکان استفاده از حمام را دارند. برخی زندانیان برای شستن بدن خود از فضای سرویس بهداشتی استفاده می‌کنند، اما این کار از جانب زندانبانان تخلف محسوب می‌شود.
ازدحام بیش از حد و نبود فضای کافی برای استراحت، تهویه نامناسب و دسترسی محدود به سرویس‌های بهداشتی، از جمله فشارهای جسمی و روانی است که زندانیان روزانه با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.
بند عمومی و قرنطینه کجاست؟
قرنطینه این زندان محل نگهداری زنان تازه وارد است. در بند عمومی نیز زنان دارای محکومیت قطعی و بازداشت شدگانی است که مرحله بازجویی آنها تمام شده است. در بخش زندانیان سیاسی جداسازی مشخصی میان بازداشت‌شدگان موقت و افراد دارای حکم قطعی وجود ندارد.
هر ماه تقریبا ۱۰ الی ۱۵ نفر از بخش قرنطینه خارج می‌شوند و تقریباً همین تعداد به آن افزوده می‌شود.
سلول‌های انفرادی، محل شکنجه زنان
سلول‌های انفرادی سپاه در زندان دولت‌آباد اصفهان برای بازجویی مورد استفاده قرار می‌گیرد. ساختار این سلول‌ها به نحوی است که صدای ضرب و شتم و فریاد زنان از طریق کانال‌های کولر به سلول‌های دیگر منتقل می‌شود. فردی که در انفرادی نگهداری می‌شود، صدای شکنجه دیگران را می‌شنود اما از سرنوشت زندانی تحت بازجویی اطلاعی ندارد. این خودش یک شیوه برای وارد کردن فشار روانی سنگین و شکستن مقاومت زنان می‌باشد.
روشهای بازجویی پاسداران از جمله با ضربه زدن با لگد به نقاط حساس بدن، کوبیدن پایه صندلی به پاها، وارد کردن ضربه با چکمه به پهلو و شکستن فک بر زنان اعمال می‌شود.
همچنین بازداشت‌شدگان را از پا آویزان می‌کنند و ۲۴ ساعت در این وضعیت نگه‌می‌دارند. آنها زندانی را با این شیوه‌ها وادار می‌کنند یا اعتراف اجباری کند و یا اتهامات مورد نظر بازجویان را بپذیرد.
محرومیت از آب، غذا و سرویس بهداشتی در تاریکخانه
تاریکخانه بخشی دیگر از زندان دولت‌آباد اصفهان است که به صورت کاملاً جداگانه قرار دارد.
در این محل دست زنان را از پشت به دست فرد دیگری بسته و آنان مجبورند روی زمین بنشینند و زانوهای خود را برای ساعت‌ها یا چند شبانه‌روز مقابل سینه نگه دارند. این وضعیت دردناک توان حرکت آنان را می‌گیرد.
زنان محبوس در تاریکخانه به آب و غذا و سرویس بهداشتی دسترسی ندارند. آنها ناچارند نیاز‌های اولیه خود را در همان فضای بسته و داخل لباسهایشان برطرف کنند. کف این محل به دلیل نداشتن سرویس بهداشتی و جلوگیری از رفت‌و‌آمد، به شدت آلوده می‌شود.
در یک مورد، پاسداران پس از ساعت‌ها درخواست غذا توسط زندانیان، تنها چند حبه قند روی زمین انداختند. زنان گرسته مجبور شدند قندها را با دهان از روی زمین آلوده بردارند و بخورند.
پاسداران پس از بازگرداندن زنان از تاریکخانه یا سلول‌های انفرادی، نوشته‌ای را مقابل آنان قرار می‌دهند که بر اساس آن باید تأیید کنند شکنجه نشده‌اند و هیچ برخورد فیزیکی با آنان صورت نگرفته است.
زندانبانان و بازجویان این کار را تلاشی برای انکار آثار شکنجه و سلب مسئولیت از خود تلقی می‌کنند.
بستگان زنان را مقابل چشمانشان شکنجه می‌کنند
یکی از فشارهای روحی و روانی شکنجه اعضای خانواده یا نزدیکان مقابل زنان بازداشت‌شده است.
در یک مورد، یکی از اعضای خانواده یک زندانی معترض قیام بر اثر شکنجه بیهوش شد. بازجویان به زندانی اینطور القا کردند که عضو خانوده‌اش جان باخته است. او ۱۲ ساعت در این وضعیت روانی به سر برد و پس از آن به وی گفتند که فرد شکنجه شده زنده است.
سمیه افشار، مادر علیرضا سپاهی از جمله زندانیانی است که در این زندان زیر فشار قرار گرفته است. مأموران سمیه افشار را مقابل چشمان فرزندش شکنجه کردند. علیرضا سپاهی نیز مقابل مادرش تحت شکنجه قرار گرفت تا از هر دو نفر اعتراف گرفته شود. علیرضا سپاهی از متهمان پرونده موسوم به میدان علیخانی بود که به چهار بار اعدام محکوم شد و حکم او روز ۱۳ مهر ۱۴۰۵ اجرا شد. سمیه افشار نیز در ارتباط با همین پرونده به پنج سال زندان محکوم شده است.
بازجویان علاوه بر استفاده از جان و سلامت اعضای خانواده برای گرفتن اعتراف، خانواده را نیز به ابزار شکنجه روانی برای زنان زندانی تبدیل می‌کنند.
شکنجه ترانه و رومینا رحیمی
ترانه و رومینا رحیمی دو خواهر بازداشت‌شده در قیام دی‌ماه ۱۴۰۴، در زندان دولت‌آباد اصفهان نگهداری می‌شوند. ترانه رحیمی به اعدام محکوم شد و رومینا رحیمی ۲۵ سال حکم زندان گرفته است.
این دو خواهر در تاریکخانه و سلول‌های انفرادی تحت شکنجه شدید جسمی و روانی قرار گرفته‌اند.
بر اساس اطلاعات تازه رسیده از داخل زندان اعمال فشار شدید علیه آنها تأیید شده است. آثار ضرب‌وشتم بر چهره آنان به اندازه‌ای بود که اعضای خانواده در نخستین لحظات ملاقات قادر به شناسایی‌شان نبوده‌اند.
فاطمه عسگریان، مسئول بخش زنان زندان دولت‌آباد، ترانه رحیمی را با اجرای حکم اعدام تهدید کرده و به او گفته است: «تو را بالای دار می‌کشیم.»
