روز پنجشنبه ۲ دی ۱۴۰۰، معلمان در بسیاری از شهرهای ایران با فراخوان قبلی دست به اعتراضات و اعتصاب گسترده ای زدند. معلمان شاغل و بازنشسته نسبت به سرهم بندی طرح رتبه بندی معلمان توسط مجلس رژیم اعتراض دارند. آنها خواستار اجرای صحیح این طرح هستند.
یکی دیگر از خواسته های معلمان همسان سازی حقوق بازنشستگان و آزادی معلمان زندانی می باشد. در این اعتراضات سراسری زنان معلم شرکت بسیار گسترده و فعالی داشتند. معلمان آگاه ایرانی با اعتراضات خود مدرسه و کلاس درس را به خیابان آورده و به رژیم ملایان درس فراموش نشدنی می دهند.
اعتصاب معلمان در شهرهای رامهرمز، نیشابور، یزد، مریوان، نوشهر، گیلان، قزوین، شیراز، همدان، ایلام، کرمانشاه، کرج، تهران، مشهد، سنندج، رشت، بوشهر، سقز، فیروزآباد، گزارش های تجمع معلمین در اعتراض به سرهم بندی طرح رتبه بندی معلمان از ۱۰۰ شهر در ۳۰ استان کشور دریافت شده است. این شهرها از جمله عبارتند از کرمانشاه، کرمان، رامهرمز، مریوان، اردبیل، لاهیجان، یزد، قزوین، ایلام، کرج، همدان، تهران، نجف آباد، نوشهر، اراک، شیراز، اصفهان، مشهد، اهواز، نیشابور، بوشهر، تبریز، جوانرود، رشت، سنندج، کازرون، فیروزآباد، گلپایگان، بندرعباس، بروجرد، خرم آباد، نیریز، بهمئی، جهرم، شیروان، ایذه، ملایر، بابل، شوش، گرگان، آباده، برازجان، قم، خرمشهر، داراب، لردگان، ماهشهر، شهرضا، شهرکرد، سربندر، اندیمشک، بندر خمینی، پلدختر، لامرد، سبزوار، آمل، بوکان، بجنور، فردوس، اشکنان، نورآباد ممسنی، الیگودرز، گچساران، زنجان، شاهین شهر، کاشان، ساری، دشتستان، اسلام آباد غرب، ازنا، تربت حیدریه، گتوند، سمنان، بهبهان، بندرگناوه، دلفان، سردشت، سمیرم، بیجار، بافق، قروه، شهربابک، بانه، مهریز، دیواندره، دهگلان، فراشبند، ابهر، اقلید، ارومیه و شاهرود.
در تهران، مشهد و شیراز مأموران امنیتی رژیم در وحشت از گسترش این اعتراضات به طور گسترده ای در محل اعتراضات حضور دارند.
در خرمشهر مأموران حراست قصد برهم زدن تجمع را داشتند که معلمین با شعار «معلم داد بزن، حقتو فریاد بزن» در مقابل آنها مقاومت کرده و به سمت استانداری حرکت کردند.
در شیراز مأموران یکان ویژه با گاز فلفل به تجمع معلمین حمله ور شدند. معلمین خشمگین ضمن درگیری با مأموران وحشی در خیابانهای اطراف آموزش و پرورش حضور دارند و به تجمع خود ادامه می دهند.
معلمان از جمله شعار می دهند: معلم بپا خیز برای رفع تبعیض، زندانی سیاسی آزاد باید گردد، معلم می میرد ذلت نمی پذیرد، آموزش رایگان حق دانش آموز.
یکی از زنان معلم در پلاکاردی که در دست داشت نوشته بود: «من یک معلمم، آمده ام به دانش آموزانم بیاموزم که حق گرفتنی است!»
طرح رتبه بندی معلمان بیش از یک دهه است که هنوز به نتیجه قطعی نرسیده است. معلمان ایران برای رسیدن به بدیهی ترین حقوق خود مجبورند هر هفته به کف خیابان آمده و دست به اعتراض و تحصن و اعتصاب بزنند. در واکنش به استمرار اعتراضات معلمان در ماه های اخیر، مجلس ملایان اقدام به تصویب طرح رتبه بندی معلمان کرد تا این اعتراضات را بخواباند اما این طرح از حداقل بودجه برای پاسخگویی به نیازهای معلمان برخوردار نیست.
یکی از سایت های نیمه رسمی در این باره نوشت: «در وضعیت فعلی معلمان کارمندان دولت محسوب می شوند. وقتی معلمانی که با چندین مرحله آزمون و گزینش های سفت و سخت جذب دولت شده اند دست به اعتراض می زنند اگر دیگر گروه های اجتماعی پا به میدان اعتراض بگذارند چه خواهد شد؟ قانونگذاران و سیاست ورزان در چند دهه با بی تدبیری و ناکارآمدی کار را به جایی کشاندند که یک طبقه متوسط فرهنگی هم به خیابان بیاید و برای مطالبات خود شعار بدهد. اعتراض معلمان را اگر در سطح اعتراض به حقوق ماهیانه خلاصه کنیم ساده انگاری است.» (سایت حکومتی دیدار نیوز – ۲۳ آذر ۱۴۰۰)
