پنج دوربین امنیتی، در محل خاوران و هم در خیابان های بیرون این گورستان نصب شده تا خانواده های داغدار را مرعوب کند
عفو بین الملل روز ۲۲ شهریور ۱۴۰۱ اعلام کرد طی ماه های اخیر مقامات رژیم دیوارهای بتنی به ارتفاع دو متر را به دور مزار خاوران کشیده اند.
مزار خاوران مکانی است که بر اساس شواهد، محل دفن دسته جمعی صدها زندانی مجاهد است که به طور مخفیانه در تابستان سال ۱۳۶۷ اعدام شدند.
عفو بین الملل همچنین به کشورهای فعال در شورای حقوق بشر سازمان ملل اعلام کرد که «باید از مقامات رژیم بخواهند که به اختفای گورهای جمعی قربانیان کشتار ۶۷ پایان دهند و بلافاصله یک ساز و کار تحقیقاتی بین المللی در مورد اعدام فراقضایی و ناپدید سازی قهری هزاران مخالف و دگراندیش سیاسی در جریان این کشتار، که مصداق جنایات ادامه دار علیه بشریت هستند، تأسیس کنند.»
دیانا الطحاوی، معاون دفتر خاورمیانه و شمال آفریقا در این سازمان بین المللی گفت: «مقامات ایران نمی توانند به سادگی دور صحنه جنایت دیوار بکشند و تصور کنند این چنین تمامی جنایاتشان محو و فراموش می شود. مقامات به مدت ۳۴ سال به نحو نظام مند و عمدی شواهد کلیدی ای را پنهان کرده و یا از بین برده اند که می تواند برای روشن شدن حقایق مربوط به ابعاد اعدام های فراقضایی انجام شده در سال ۱۳۶۷، اجرای عدالت و انجام اقدامات جبرانی در حق قربانیان و خانواده هایشان مورد استفاده قرار گیرد.»
خاوران کجاست؟
مزار خاوران در قطعه زمینی خارج از تهران واقع شده است. این محل یکی از بزرگترین گورستان هایی است که محل دفن هزاران مجاهد و مبارز قتل عام شده در تابستان سال ۱۳۶۷ می باشد.
در میان این اعدام شدگان هزاران زن و دختر جوان وجود داشت. از زنان دانش آموز و دانشجو تا زنان تحصیل کرده ای با مدارک دکتر و مهندس، همچنین ورزشکاران و پرستاران زیادی در میان این زنان اعدام شده بودند.
پنج دوربین امنیتی در این محل و هم در خیابان های بیرون این گورستان نصب شده اند تا خانواده های داغدار را مرعوب کند و مردم را از آمدن به این مکان برای ادای احترام باز دارد.
عفو بین الملل عکس ها و فیلم های ویدئویی دیوار های جدید و دوربین های نصب شده را که بر اساس اظهارات خانواده های این اعدام شدگان از خرداد ۱۴۰۱ تأیید می کند.
بسیاری از مادران، همسران و خواهران این شهیدان هنوز از مکان دقیق دفن عزیز خود اطلاعی ندارند. آنها فقط می دانند فرزندشان در این محل دفن شده است.
مقامات رژیم حتی برای پنهان کردن بیشتر سرنوشت و مکان قربانیان، همچنین از صدور گواهی فوت سرباز زده و نام اعدام شدگان را از سامانه های متوفیان حذف کرده اند.
تخریب مزار خاوران در سال ۱۴۰۰
خانواده ها و مادران شهیدان قتل عام ۶۷ در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۰ در مزار خاوران گرد آمدند تا تخریب مزار خاوران و گورهای دستجمعی عزیزان شان را محکوم کنند. آنها بر روی پلاکاردهایی که در دست داشتند نوشته بودند: «خاوران سند ماندگار جنایت علیه بشریت در ایران در قتل عام ۶۷.»
خانواده ها روز ۳ اردیبهشت ۱۴۰۰ گزارش دادند که ۸ قبر تازه حفر شده خالی را مشاهده کردند به اضافه دو قبر که اسامی متوفیان با علامتی روی آن مشخص شده بود.
مادران شهیدان قتل عام ۶۷ در جنبش دادخواهی همواره بر این شعار تأکید کردند که نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم. آنها تا اجرای عدالت و محاکمه آمران و عاملان اصلی این جنایت از جمله ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور رژیم ملایان از دادخواهی دست برنخواهند داشت.
پیش از این در سال ۱۳۹۶ مزار شهیدان در گورستان بهشت رضای مشهد و وادی رحمت تبریز تخریب شدند. در مرداد ۱۳۹۷ رژیم قبرهای قربانیان قتل عام ۶۷ در اهواز را به بهانه ساختن یک بلوار نابود کردند.
مقامات رژیم برخی از گورهای دسته جمعی را حتی به محل انباشت زباله تبدیل کرده اند.
عفو بین الملل در اردیبهشت ۱۴۰۰ نیز در اطلاعیه ای نوشت: «بعد از گذشت بیش از ۳۳ سال، این جنایت علیه بشریت در میانه یک بحران سیستماتیک مصونیت (عاملان) به شکل یک زخم باز در جامعه ایران بر جای مانده است. کسانی که شواهد دخالت مستقیم آنها در این جنایات وجود دارد، همچنان بالاترین مواضع قدرت را در دست دارند.»
زندانی سیاسی مریم اکبری منفرد که یک برادر و خواهرش را در جریان قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان سال ۱۳۶۷ از دست داد در مورد مزار خاوران نوشت: «این حقیقت قابل کتمان نیست که جوشش خون شهیدان پایان ناپذیر است و قتل عام زندانیان سیاسی همچنان در ماشین سرکوب حاکمیت اسلامی ادامه دارد.»
به مذاکره با این رژیم پایان دهید
سازمان عفو بین الملل در گزارش خود به تاریخ ۲۲ شهریور همچنین خطاب به کشورهای عضو شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد گفت آنها «از نظر اخلاقی موظفند در کنار خانواده ها، قربانیان و بازماندگان جنایات در ایران از جمله کشتار ۶۷ بایستند و به درخواست های کارشناسان سازمان ملل برای ایجاد یک ساز و کار تحقیقاتی بین المللی توجه کنند. آنها باید برای برخورد با بحران مصونیت ساختاری در ایران، کشوری که در آن کسی همچون ابراهیم رئیسی که باید به دلیل جنایت علیه بشریت تحت تحقیقات کیفری قرار بگیرد، به مقام ریاست جمهوری رسیده است، اقدام کنند.»
