دستگیریهای اخیر زنان کرد توسط نیروهای امنیتی ایران، الگوی نگرانکنندهای از سرکوب فعالان کرد در ایران را نشان میدهد.
این دستگیریها نه تنها زنان فعال در حقوق مدنی را هدف قرار داده، بلکه شهروندان عادی را نیز شامل شده است، که نگرانیهایی درباره امنیت آنها و شفافیت بازداشتها به وجود آورده است. این گزارش به بررسی سه مورد اخیر پرداخته و با ارائه جزئیات و زمینهسازی، فهمی گستردهتر را فراهم میآورد.
بازداشت گلاویژ محمدیارشد
روز چهارشنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۳، گلاویژ محمدیارشد، ٤٥ ساله توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل گردید.
گلاویژ محمدیارشد یک خیاط است. وی هنگام بازگشت از محل کار خود در خیابان باغ شایگان توسط چهار اتومبیل مأموران اطلاعات سپاه محاصره و بدون ارائه حکم قضایی بازداشت شد.
بازداشت فرمیسک بابایی
فرمیسک بابایی بار دیگر توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. این فعال زن کرد اهل پاوە روز دوشنبه ۲۲ مرداد ماه ۱۴۰۳، پس از احضار به همراه خانوادهاش به اداره اطلاعات پاوە و بازجویی، به بازداشتگاه میدان نفت کرمانشاه منتقل شده است.
پس از اعتراض خانواده فرمیسک بابایی به بازداشت وی، نیروهای امنیتی با خشونت با آنها برخورد کردهاند. در نتیجه، مادر فرمیسک بابایی از هوش رفته و به بیمارستان منتقل شده است.
فرمیسک بابایی سال گذشته نیز به شکل بسیار خشونتآمیزی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود.
با توجه به سابقه برخوردهای خشن نیروهای امنیتی، نگرانیها در مورد وضعیت فرمیسک بابایی در بازداشتگاه افزایش یافته است.
بیخبری از سرنوشت منیژه خشنود
با گذشت بیش از دو هفته از بازداشت منیژه خشنود ۵۶ ساله، سرنوشت و محل نگهداری وی همچنان نامعلوم می باشد. نیروهای اداره اطلاعات بوکان نیروهای امنیتی حین بازداشت این فعال کرد اقدام به تفتیش منزل و ضبط موبایل ایشان نمودند.
تلاشهای خانواده خشنود برای مطلع شدن از سرنوشت و محل نگهداری منیژه خشنود تاکنون بینتیجه مانده و نهادهای امنیتی پاسخگوی خانواده نیستند و همین منجر به نگرانی آنها شده است.
قابل ذکر است که منیژه خشنود ساعت ۴ عصر روز چهارشنبه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳، در جریان هجوم نیروهای اداره اطلاعات به منزل خانوادگیاش در شهر بوکان بازداشت شد.
دستگیریهای اخیر زنان کرد در ایران، به ویژه گلاویژ محمدیارشاد، فرمیسک بابایی و منیژه خوشنود، نشاندهنده روند نگرانکنندهای از سرکوب فعالان کرد و شهروندان عادی توسط رژیم ایران است. جامعه بینالمللی باید توجه بیشتری به این موارد نقض حقوق بشر داشته باشد، زیرا امنیت و زندگی این زنان در خطر است.
